25 წლის შემდეგ: როგორ დაინგრა ჩემი სამყარო ერთი შეტყობინებით

„ეს რა არის, ჯანო?“ – ხმა მიკანკალებს, მაგრამ მაინც ვცდილობ, არ დავიკარგო. ტელეფონი ხელში მიჭირავს, ეკრანზე კი – უცხო ქალის სახელი და მისი ბოლო შეტყობინება: „მიყვარხარ, მენატრები.“ ჯანო, ჩემი ქმარი, ოცდახუთი წელია გვერდით მიდგას. ჩვენი შვილი, ნინი, უკვე სტუდენტია. მეგონა, რომ ყველაფერი ვიცოდი მასზე – მის სიხარულზე, ტკივილზე, ოცნებებზე. მაგრამ ახლა, ამ წამს, ვგრძნობ, რომ არაფერი ვიცი.

ჯანო ჩუმად მიყურებს. თვალებში შიში და დანაშაულის გრძნობა ერევა. „ლელა, გთხოვ… ეს უბრალოდ მეგობარია, არაფერი ისეთი…“ – ამბობს ჩუმად და ცდილობს ტელეფონი გამომართვას. მაგრამ მე ხელს არ ვუშვებ. თითები მიკანკალებს, გული ისე მიცემს, თითქოს ყელში გამეჩხირა.

„მეგობარი? ასე წერენ მეგობრები ერთმანეთს?“ – ვცდილობ, არ ავყვე ემოციებს, მაგრამ ცრემლები თავისით მოდის. ოთახში სიჩუმეა. მხოლოდ ჩვენი სუნთქვა ისმის.

მახსოვს, როგორ დავიწყეთ ერთად ცხოვრება. მაშინ სტუდენტები ვიყავით თბილისში. პატარა ბინაში ვცხოვრობდით ვაკეში. ფულიც არ გვქონდა, მაგრამ ერთმანეთი გვყავდა. მერე ნინი გაჩნდა – ჩვენი ბედნიერება და იმედი. ერთად ავაშენეთ სახლი გორში, სადაც ჩემი მშობლები ცხოვრობდნენ. ბევრი ვიშრომეთ, ბევრი ვიომეთ ცხოვრებასთან.

ჯანომ სამსახური დაკარგა 2008-ში, ომის დროს. მე სკოლაში ვმუშაობდი მასწავლებლად და ჩემი ხელფასით ვცხოვრობდით. მერე მამაჩემი დაავადდა და მთელი ოჯახი ერთად ვუვლიდით. მაშინ მეგონა, რომ ჩვენი სიყვარული ყველაფერს გაუძლებდა.

მაგრამ ახლა, ამ ერთმა შეტყობინებამ ყველაფერი შეცვალა.

„ლელა, გთხოვ, დამიჯერე… ეს უბრალოდ მეგობრობაა. მარტო ვიყავი ბოლო დროს… შენ სულ ნინისთან იყავი ან სკოლაში… მე კი…“ – ჯანო ცდილობს ახსნას, მაგრამ სიტყვები ჰაერში იკარგება.

ვგრძნობ, როგორ მტკივა გულში რაღაც უცნაური სიცარიელე. თითქოს მთელი ჩემი ცხოვრება ტყუილში გამიტარებია. ნინის ოთახიდან მუსიკის ხმა ისმის – ალბათ სწავლობს ან მეგობრებთან საუბრობს ონლაინში. არ მინდა გაიგოს ჩვენი ჩხუბი.

„ვინ არის ეს ქალი?“ – ვეკითხები ჩუმად.

„მარინაა… ბათუმში გავიცანი გასულ ზაფხულს, როცა მეგობრებთან ერთად ვიყავი… უბრალოდ ვსაუბრობდით… მერე რაღაცნაირად დავახლოვდით… მაგრამ არაფერი მომხდარა!“ – ჯანო თავს იმართლებს.

„რატომ დამიმალე?“

„მეშინოდა… არ მინდოდა გტკენოდა.“

ეს პასუხი ყველაზე მეტად მტკენს. ნუთუ ასე ადვილია ოცდახუთი წელი გადადო გვერდზე?

მთელი ღამე არ მძინავს. ფანჯრიდან ქუჩის შუქი შემოდის ოთახში. ჯანო გვერდით წევს, მაგრამ ვიცი, რომ არც მას სძინავს. ვფიქრობ ჩვენს წარსულზე – როგორ ვოცნებობდით ერთად მოგზაურობაზე ევროპაში; როგორ ვაგროვებდით ფულს ნინის სწავლისთვის; როგორ ვჩხუბობდით ხოლმე წვრილმანებზე და მერე ისევ ვრიგდებოდით.

დილით ნინი სამზარეულოში შემოდის. „დედა, რა გჭირს? ცუდად გამოიყურები.“

ვუღიმი ძალით: „უბრალოდ არ მძინებია კარგად.“

ჯანო ჩუმად საუზმობს. ოთახში დაძაბულობაა. ნინი ვერაფერს ხვდება ჯერ.

სამსახურში წასვლისას ჯანო კარს ჩუმად კეტავს და მეუბნება: „ლელა, გთხოვ, მაპატიე… ყველაფერს აგიხსნი საღამოს.“

დღე ისე გადის, თითქოს სხვის ცხოვრებას ვუყურებდე. სკოლაში ბავშვების ხმაური მაღიზიანებს. კოლეგა ეკატერინე მეკითხება: „კარგად ხარ?“ ვერაფერს ვპასუხობ.

საღამოს სახლში დაბრუნებულ ჯანოს ისევ იგივე კითხვები აქვს პასუხად: „არაფერი მომხდარა! უბრალოდ მარტო ვიყავი… შენც ხომ იცი, როგორ გაგვიჭირდა ბოლო წლებში…“

„მე მარტო არ ვიყავი,“ – ვპასუხობ წყენით. „მე ოჯახი მყავდა.“

ჯანო ჩუმადაა.

რამდენიმე დღე ასე გადის – უხმოდ, დაძაბულობაში. ბოლოს ნინი ყველაფერს ხვდება.

„დედა, მამას რა სჭირს? თქვენ რა გჭირთ?“ – მეკითხება ცრემლიანი თვალებით.

არ ვიცი რა ვუპასუხო. არ მინდა შვილი ჩავრიო ჩვენს პრობლემებში, მაგრამ არც ტყუილი შემიძლია.

„ჩვენ უბრალოდ ცოტა გაგვიჭირდა… მამას რაღაცები დაემართა…“

ნინი ჩუმადაა. მერე მეუბნება: „დედა, მე თქვენ ორივე მიყვარხართ.“

ამ სიტყვებზე ტირილი მინდება.

ერთ დღესაც მარინა მწერს მესენჯერში: „ლელა დეიდა, ვიცი რაც მოხდა… გთხოვთ, მაპატიეთ ყველაფერი.“

გული მიჩერდება. რატომ მწერს? რა უნდა მითხრას?

„მარინა, რატომ გააკეთე ეს?“ – ვწერ უკან.

„ჯანოს მარტოობა ესმოდა მხოლოდ მე… მეც მარტო ვიყავი… მაგრამ ახლა ვხვდები, რომ ეს შეცდომა იყო.“

ვკითხულობ ამ სიტყვებს და ვერ ვხვდები – ვის უნდა დავაბრალო ეს ყველაფერი? ჯანოს? მარინას? საკუთარ თავს?

ერთ საღამოს ჯანო სახლში გვიან ბრუნდება. სამზარეულოში ჩუმად ჯდება ჩემს წინ.

„ლელა… ვიცი, რომ ყველაფერი დავანგრიე… მაგრამ გთხოვ, კიდევ ერთხელ მომეცი შანსი. მე შენ მიყვარხარ.“

ვუყურებ და ვერაფერს ვპასუხობ. მინდა დავუჯერო – მინდა ისევ ისე ვიყოთ როგორც ადრე… მაგრამ აღარ ვიცი, შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა.

დრო გადის. ნინი უნივერსიტეტში სწავლობს და ხშირად თბილისში რჩება. მე და ჯანო ისევ ერთად ვართ სახლში – თითქოს არაფერი შეცვლილა გარედან რომ შეხედო. მაგრამ შიგნით ყველაფერი სხვანაირადაა.

ერთ დღესაც დედაჩემი მირეკავს სოფლიდან: „ლელა, შვილო, ოჯახი ყველაზე ძვირფასია… ნუ დაანგრევ ყველაფერს ერთი შეცდომის გამო.“

მაგრამ დედაჩემმა არ იცის ის ტკივილი, რაც მე მაქვს გულში.

ხანდახან ვფიქრობ – იქნებ მეც დავუშვი შეცდომა? იქნებ ძალიან დავკარგე თავი ოჯახში და ჯანოს მარტოობა ვერ შევამჩნიე?

მაგრამ მერე ისევ მახსენდება ის ღამე – შეტყობინება ეკრანზე და ჩემი სამყაროს დანგრევა ერთ წამში.

ახლა ყოველ დილას ახალ კითხვას ვუსვამ საკუთარ თავს: ღირს თუ არა ოცდახუთწლიანი ურთიერთობა ერთი შეცდომის გამო დასრულდეს? შეიძლება თუ არა ნდობის დაბრუნება?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მაპატიებდით თუ არა?