„დამეხმარე, მაგრამ მარტო დავრჩი — ჩემი მეზობლის ამბავი და პასუხისმგებლობა, რომელიც არავის სურდა“
— ნინო, იქნებ ცოტა ხნით დარჩე მასთან? მე სამსახურში უნდა წავიდე, — მითხრა ქალბატონმა მარინამ, ჰალინას შვილმა, როცა დილის ცხრა საათზე კარზე მომიკაკუნა.
მაშინვე მივხვდი, რომ რაღაც სერიოზული ხდებოდა. ჰალინა უკვე რამდენიმე დღე იყო, რაც ავად იყო. მისი სუსტი ხმა კედლებიდან მესმოდა, ხანდახან კი ფანჯრიდან ვხედავდი, როგორ ცდილობდა ეზოში გასვლას. მარინა კი მხოლოდ შაბათ-კვირას ჩნდებოდა, დანარჩენ დღეებში დედა მარტო რჩებოდა.
— რა თქმა უნდა, — ვუპასუხე დაუფიქრებლად. ბავშვობიდან ასე მასწავლეს: თუ შეგიძლია დაეხმარო — დაეხმარე. დედაჩემი ყოველთვის ამბობდა: „სიკეთე უკან დაგიბრუნდება.“
ჰალინას ბინაში შევედი. ოთახში მძაფრი წამლების სუნი იდგა. ჰალინა საწოლში იწვა, თეთრი თმა ბალიშზე გადაეფინა და თვალებში სევდა ედგა.
— ნინო, შვილო, მაპატიე, რომ გაწუხებ… — ძლივს ამოილაპარაკა.
— რას ამბობთ, ქალბატონო ჰალინა! თქვენ ხომ ჩემი მეორე დედა ხართ. ყველაფერი კარგად იქნება.
მთელი დღე მასთან გავატარე: წამლები მივეცი, საჭმელი გავუმზადე, ცოტა ველაპარაკე. საღამოს მარინა დაბრუნდა და მადლობა გადამიხადა. მეორე დღესაც იგივე განმეორდა. მესამე დღეს კი მარინამ დამირეკა:
— ნინო, ძალიან გთხოვ, კიდევ ერთი კვირა დარჩი დედასთან. სამსახურში პრობლემები მაქვს, ვერ გამოვალ.
— კარგი…
ასე გავიდა ერთი კვირა. მერე მეორე. ჰალინა სულ უფრო სუსტდებოდა. მე კი ყოველდღე ვცდილობდი მის გვერდით ვყოფილიყავი. ჩემი ოჯახი უკმაყოფილო იყო:
— ნინო, შენ ხომ ოჯახი გყავს! ბავშვები გელოდებიან! — მეუღლე მეჩხუბებოდა.
— ვიცი, მაგრამ როგორ დავტოვო ჰალინა მარტო? ვისაც უნდა ეკეთებინა ეს საქმე — გაექცა პასუხისმგებლობას!
ერთ დღესაც მარინამ დამირეკა და მითხრა:
— ნინო, მე გერმანიაში მივდივარ სამუშაოდ. დედას შენს იმედად ვტოვებ. შენ ხომ ყველაზე კარგად უვლი…
გავშრი. სიტყვები ვერ ვიპოვე.
— მე?.. მე ხომ უბრალოდ მეზობელი ვარ…
— გთხოვ, ნინო! სხვა გზა არ მაქვს!
მაშინ მივხვდი: სიკეთეს ზოგჯერ მარტოობა მოაქვს. მთელი პასუხისმგებლობა ჩემს მხრებზე გადმოვიდა. ჩემი ოჯახი სულ უფრო მეტად ბრაზდებოდა:
— ნინო, ჩვენც გვჭირდები! რატომ უნდა იტვირთო სხვისი ოჯახის პრობლემა?
— იმიტომ, რომ სხვანაირად არ შემიძლია! — ვყვიროდი ცრემლებით.
ჰალინა სულ უფრო სუსტდებოდა. ღამითაც მასთან ვრჩებოდი. ერთხელ მითხრა:
— ნინო, შენ რომ არა… არ ვიცი რა მეშველებოდა…
მაგრამ ამ სიტყვებმა ვერ დამამშვიდა. ჩემი შვილები სკოლაში უყურადღებოდ დადიოდნენ, ქმარი სულ უფრო იშვიათად მესაუბრებოდა.
ერთ დღესაც ჰალინა გარდაიცვალა. მარინა გერმანიიდან ჩამოვიდა მხოლოდ დაკრძალვაზე. ყველაფერი მე მომიწია: ექიმებთან საუბარი, საბუთების მოგვარება, მეზობლებთან შეთანხმება.
დაკრძალვის შემდეგ მარინამ მადლობა გადამიხადა და ისევ წავიდა.
მე კი დავრჩი მარტო — პასუხისმგებლობით, რომელიც არავის სურდა.
ახლა ვზივარ ჩემს პატარა სამზარეულოში და ვფიქრობ: ღირს თუ არა სიკეთე ასეთ მსხვერპლად? რატომ ხდება ასე, რომ როცა გულით ეხმარები ადამიანს — ბოლოს მარტო რჩები?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? იქნებ მე შევცდი? ან იქნებ სწორედ ესაა ნამდვილი ადამიანობა?