„მამაკაცის ღალატი – ეს უბრალოდ არ ავიწყდება“: ჩემი ისტორია, რომელიც წლების შემდეგ მოულოდნელად გაგრძელდა

„ნინო, გთხოვ, უბრალოდ მომისმინე…“ – მისი ხმა ისევ მესმის ყურებში, თითქოს გუშინ იყო. მაგრამ უკვე ცხრა წელი გავიდა იმ დღიდან, როცა ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო: „მანამდე“ და „შემდეგ“. მაშინ, სამზარეულოში ვიდექი, ხელში სველი ჭურჭელი მეჭირა, როცა ჩემი ქმარი, ლევანი, ტელეფონს ეძებდა. შემთხვევით ეკრანზე შეტყობინება ამოვარდა: „მიყვარხარ. მენატრები.“ ორი მოკლე წინადადება – და ჩემი სამყარო დაინგრა.

მაშინვე მივხვდი, რომ ეს არ იყო უბრალო შეცდომა. არც ის იყო, რაც შეიძლება დავივიწყო ან ვაპატიო ისე, თითქოს არაფერი მომხდარა. ლევანი ყოველთვის მშვიდი და გაწონასწორებული იყო, ოჯახისთვის თავს არ ზოგავდა. მაგრამ იმ წამს ყველაფერი ფარსად მომეჩვენა – ჩვენი ერთობლივი მოგონებები, შვილების დაბადება, სიხარული და ტკივილი. ყველაფერი ერთ წამში გაქრა.

„ეს რა არის?“ – ვკითხე ჩუმად, თუმცა ხმა მიკანკალებდა. მან ტელეფონი გამომართვა და თვალებში შემომხედა. „ნინო… გთხოვ…“ – მეტი აღარაფერი უთქვამს. იმ ღამეს ვერ დავიძინე. მთელი ღამე ვტიროდი, მერე ბავშვების ოთახში შევედი და მათ მშვიდ ძილს ვუყურებდი. ვფიქრობდი: როგორ უნდა გავაგრძელო ცხოვრება? როგორ უნდა ვაპატიო?

მეორე დღეს დილით ლევანი წავიდა. მითხრა, დრო სჭირდებოდა. მე კი მარტო დავრჩი ჩემს ტკივილთან და გაურკვევლობასთან ერთად. დედაჩემი ჩამოვიდა სოფლიდან, ბავშვებს მიხედა, მე კი მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი: რატომ? რა დავაკელი? რა დავაშავე?

დრო გადიოდა. ლევანი დაბრუნდა, პატიებას მთხოვდა. „შეცდომა იყო… გეფიცები, ნინო, შენს გარდა არავინ მყავს.“ მაგრამ მე აღარ მჯეროდა. ჩვენი ურთიერთობა ნელ-ნელა გაცივდა. ბავშვების გამო ერთად ვცხოვრობდით, მაგრამ გულში უფსკრული დარჩა.

სამი წლის შემდეგ ემიგრაციაში წასვლა გადავწყვიტე – იტალიაში წავედი მოხუცის მოსავლელად. იქაური ცხოვრება მარტივი არ იყო: უცხო ენა, უცხო ხალხი, მონატრება… მაგრამ საკუთარ თავთან მარტო დარჩენამ ბევრი რამ დამანახვა. მივხვდი, რომ წარსულში ჩარჩენილი ვიყავი და საკუთარ თავს აღარ ვეკუთვნოდი.

ერთ დღეს, ბაზარში პროდუქტებს ვყიდულობდი, როცა ნაცნობი ხმა გავიგონე: „ნინო? ეს შენ ხარ?“ შევბრუნდი და ქალი დავინახე – მაღალი, შავგვრემანი, თვალებში სევდა ჩასახლებოდა. მაშინვე ვიცანი – ეკა იყო. ის ქალი, ვისთანაც ლევანმა მიღალატა.

გული ამიჩქარდა. არ ვიცოდი რა მექნა – გავქცეულიყავი თუ დავლაპარაკებოდი? ეკამ უხერხულად გამიღიმა: „ვიცი, ალბათ არ გინდა ჩემთან ლაპარაკი… მაგრამ გთხოვ, მომისმინე.“

გავჩერდი. რაღაც ძალამ მაიძულა მისთვის მომესმინა.

„იცი, ნინო,“ დაიწყო ეკამ ჩუმად, „მე მაშინ ძალიან მარტო ვიყავი. ლევანი ჩემთვის იმედის ნაპერწკალი იყო – მეგონა, რომ მასაც უჭირდა ოჯახში… მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი შეცდომა იყო. არც მე ვიყავი ბედნიერი და არც ის.“

გაკვირვებულმა შევხედე: „აბა რატომ გააგრძელეთ?“

ეკამ თავი დახარა: „შენ წარმოიდგინე, არც გაგვიგრძელებია… რამდენიმე თვეში ყველაფერი დასრულდა. მე მას ვუთხარი – დაბრუნებულიყო ოჯახში. ვიცი, რომ შენთვის დიდი ტკივილი მივაყენე… მაგრამ მეც ვიტანჯებოდი.“

ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა. ბაზრის ხმაური სადღაც შორს დარჩა.

„იცი,“ გავბედე და ვკითხე, „შენ თუ აპატიე საკუთარ თავს?“

ეკამ ცრემლიანი თვალებით შემომხედა: „დღემდე ვერა…“

იმ დღეს სახლში დაბრუნებულმა მთელი დღე ვფიქრობდი ჩვენს საუბარზე. პირველად დავფიქრდი იმაზე, რომ ტკივილი მხოლოდ მე არ მქონდა – არც ლევანი იყო ბედნიერი და არც ეკა. ჩვენ სამივე რაღაცას ვეძებდით – სიყვარულს, გაგებას ან უბრალოდ სითბოს.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ლევანმა დამირეკა: „ნინო, ბავშვები გვენატრებიან… მეც მენატრები.“

გული ამიჩქარდა. წლების შემდეგ პირველად გამიჩნდა სურვილი გულწრფელად მესაუბრა მასთან.

„ლევან,“ ვუთხარი ჩუმად, „შენი ღალატი არასდროს დამვიწყებია… მაგრამ ახლა მესმის – არც შენ იყავი ბედნიერი. იქნებ ორივემ დავუშვით შეცდომები? იქნებ დროა საკუთარ თავს ვაპატიოთ?“

ისიც დადუმდა. მერე მითხრა: „მეც ასე ვფიქრობ… მოდი, თავიდან ვცადოთ.“

დღეს უკვე საქართველოში დავბრუნდი. ბავშვები წამოიზარდნენ. ლევანთან ურთიერთობა ნელ-ნელა გამოსწორდა – არა იმიტომ, რომ ყველაფერი დავივიწყე ან ვაპატიე ისე, თითქოს არაფერი მომხდარა… არამედ იმიტომ, რომ საკუთარ თავში ძალა ვიპოვე.

ხშირად ვფიქრობ ეკაზე – იმ ქალზე, ვისაც ოდესღაც მთელი გულით ვძულდი. ახლა კი მესმის: ყველა ადამიანს თავისი ტკივილი აქვს.

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვდგავარ და საკუთარ თავს ვეკითხები: ნუთუ შესაძლებელია პატიება მაშინაც კი, როცა ტკივილი არასდროს ქრება? იქნებ სწორედ ესაა ცხოვრების მთავარი გამოცდა – ვისწავლოთ ერთმანეთის ტკივილის გაგება და საკუთარი თავის პოვნა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? აპატიებდით თუ არა ღალატს?