ჩემი დაკარგული დღიური: საიდუმლოებები, რომლებიც გამანადგურებს

„ეს რა გააკეთე, ნინო?!“ – დედაჩემის ხმა მთელ ბინაში ისმოდა, როცა სამზარეულოში შევედი. ხელში ტელეფონი ეჭირა, ეკრანზე კი ჩემი ხელწერით დაწერილი ფრაზები იყო გამოქვეყნებული უცნობ ფეისბუქ-გვერდზე. გული ამიჩქარდა, ხელები გამეყინა. ვიცოდი, რომ ეს სიტყვები მხოლოდ ერთ ადგილას შეიძლებოდა ყოფილიყო – ჩემს დაკარგულ დღიურში.

ყველაფერი რამდენიმე კვირის წინ დაიწყო, როცა პარიზში, ემიგრაციაში ყოფნისას, ჩემი ჩანთა მეტროში დამრჩა. ჩანთაში ყველაზე ძვირფასი ნივთი მედო – ჩემი დღიური, რომელშიც წლების განმავლობაში ვწერდი ყველაფერს: სიყვარულზე, ტკივილზე, ოჯახურ კონფლიქტებზე, იმედგაცრუებებზე და იმ საიდუმლოებებზე, რომლებიც არავისთან გამიმხელია. მაშინ მეგონა, რომ უბრალოდ ნივთი დავკარგე. მაგრამ რამდენიმე დღეში უცნობმა ადამიანმა დაიწყო ჩემი ჩანაწერების ანონიმურად გამოქვეყნება სოციალურ ქსელში.

პირველი პოსტი თითქოს შემთხვევითობის შთაბეჭდილებას ტოვებდა – ბავშვობის მოგონება, რომელიც მხოლოდ მე ვიცოდი. მეორე პოსტში უკვე ისეთი დეტალები იყო, რომ ეჭვი აღარ მეპარებოდა: ვიღაცამ ჩემი დღიური იპოვა და ახლა ჩემს ცხოვრებას მართავდა.

„ეს რა სისულელეა, ნინო? ასე ფიქრობდი ჩვენზე?“ – მამაჩემის ხმა ტელეფონის მეორე მხრიდან მესმოდა. დედა ცდილობდა დამეცვა, მაგრამ თავადაც გაბრაზებული იყო. „ეს ხომ შენი ფიქრებია? ასე გძულს შენი ოჯახი?“ – მკითხა ხმამაღლა.

ვიგრძენი, როგორ მეკუმშებოდა ყელი. ვერ ვპასუხობდი. როგორ ამეხსნა მათთვის, რომ დღიურში დაწერილი სიტყვები მხოლოდ ემოციების გამოხატვა იყო და არა საბოლოო განაჩენი? როგორ მეთქვა, რომ ზოგჯერ უბრალოდ მჭირდებოდა ადგილი, სადაც ყველაფერს დავწერდი ისე, როგორც ვგრძნობდი?

მეგობრებმა ზარები დაიწყეს. ზოგი მიცავდა – „ნინო უბრალოდ გულწრფელია“, ზოგი კი მკიცხავდა – „ასე არ უნდა წერო ოჯახის შესახებ“. პარიზში მარტო ვიყავი, მაგრამ საქართველოში მთელი ჩემი სამყარო ინგრეოდა.

ერთ საღამოს უცნობი ნომრიდან მესიჯი მივიღე: „გინდა რომ ყველაფერი შეწყდეს? მაშინ გააკეთე ის, რასაც გეტყვი.“

შიშმა დამიცვა. ვინ იყო ეს ადამიანი? რატომ მემუქრებოდა? რა უნდოდა ჩემგან? პასუხი არ დავუბრუნე, მაგრამ მეორე დღეს კიდევ ერთი პოსტი გამოქვეყნდა – ამჯერად ჩემი პირველი სიყვარული იყო აღწერილი ისეთი დეტალებით, რომ მხოლოდ მე და ის ბიჭი ვიცოდით.

დავიწყე ფიქრი: ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო? იქნებ ვიღაც ნაცნობმა იპოვა ჩანთა? იქნებ ემიგრანტების რომელიმე ჯგუფიდან იყო? ან იქნებ უბრალოდ ბოროტი უცნობია?

დედამ მითხრა: „ნინო, უნდა დაბრუნდე საქართველოში. აქ ყველაფერი უფრო მარტივი იქნება.“ მაგრამ ვიცოდი, რომ დაბრუნება არაფერს შეცვლიდა – ჩემი საიდუმლოებები უკვე ყველასთვის ცნობილი იყო.

ერთ დღეს მამაჩემი დამირეკა და მითხრა: „შენს ძმას სკოლაში დასცინიან შენი ჩანაწერების გამო. დედაშენიც ცუდადაა. ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება.“

გული მომიკვდა. ჩემი ოჯახის ტკივილი ჩემივე სიტყვებმა გამოიწვია. მაგრამ მე ხომ არ მინდოდა ეს! უბრალოდ მჭირდებოდა ადგილი, სადაც თავისუფლად ვიქნებოდი.

მეგობარმა ლელამ დამირეკა: „ნინო, შენს ადგილას პოლიციაში მივიდოდი. ეს აშკარა შანტაჟია.“ მაგრამ პოლიციაში წასვლა მაშინვე გამორიცხე – ემიგრანტი ვიყავი, ენა კარგად არ ვიცოდი და მეშინოდა ბიუროკრატიის.

იმ ღამით სარკეში ჩავიხედე და საკუთარ თავს ვკითხე: „ნინო, მართლა ასეთი საშინელი ხარ?“ მაგრამ ვიცოდი – არა ვარ საშინელი. უბრალოდ ადამიანი ვარ, რომელსაც ტკივილი აქვს.

მეორე დღეს ისევ მივიღე მესიჯი: „თუ გინდა რომ შენი ოჯახი დაინდო, საჯაროდ მოიხადე ბოდიში ყველაფრისთვის.“

გადავწყვიტე, რომ აღარ დავმალავდი. სოციალურ ქსელში ვიდეო ჩავწერე:

„მე ვარ ნინო ჯაფარიძე. წლებია ვწერ დღიურს, სადაც ჩემს ყველაზე ბნელ ფიქრებს ვანდობდი ქაღალდს. ახლა ეს ფიქრები საჯარო გახდა და ვიცი, რომ ბევრს ვატკინე გული. მაგრამ მინდა იცოდეთ – დღიური იყო ჩემი თავშესაფარი და არა იარაღი თქვენს წინააღმდეგ. ბოდიშს გიხდით ყველას წინაშე, ვისაც ჩემი სიტყვები ეტკინა.“

ვიდეოს გამოქვეყნების შემდეგ კომენტარები წამოვიდა: ზოგი მხარს მიჭერდა – „ყველას აქვს უფლება თავის ფიქრებს გაუზიაროს ქაღალდს“, ზოგი კი მკიცხავდა – „ასეთი რამ არ უნდა დაწერო ოჯახზე“.

რამდენიმე დღეში უცნობმა ისევ მომწერა: „კარგია, მაგრამ ეს საკმარისი არ არის.“

ამ დროს უკვე აღარ მეშინოდა. მივხვდი, რომ ვინც არ უნდა ყოფილიყო ის ადამიანი, მას მხოლოდ ჩემი შიში აძლევდა ძალას. გადავწყვიტე პოლიციაში წავსულიყავი და ყველაფერი მომეყოლა.

პოლიციაში მისვლისას ოფიცერმა მკითხა: „თქვენ გგონიათ ეს ადამიანი საქართველოდანაა თუ საფრანგეთიდან?“

„არ ვიცი,“ – ვუპასუხე გულწრფელად. „მაგრამ ვიცი ერთი – აღარ მინდა ჩემს ცხოვრებას ვიღაც სხვა მართავდეს.“

გამოძიება დაიწყო. პარალელურად ოჯახთან ურთიერთობა ნელ-ნელა დავალაგე. დედამ ბოლოს მითხრა: „შენ ხარ ჩვენი შვილი და რაც არ უნდა დაწერო, მაინც გვიყვარხარ.“ მამამაც შემირიგა.

ერთ დღეს პოლიციიდან დამირეკეს: „თქვენი ჩანთა იპოვეს ერთ-ერთ ემიგრანტთა თავშესაფარში. სავარაუდოდ იქ მუშაობდა ადამიანი, ვინც თქვენი დღიური იპოვა.“

გული ამიჩქარდა. მივედი თავშესაფარში და იქ ახალგაზრდა ბიჭი დამხვდა – გიორგი მელქაძე. აღმოჩნდა, რომ ისიც ემიგრანტი იყო საქართველოდან და უბრალოდ უნდოდა ყურადღება მიექცია თავისი პრობლემებისთვის.

„მაპატიე ნინო,“ – მითხრა გიორგიმ თვალებში ცრემლებით. „ვიცი, რომ ცუდად მოვიქეცი. უბრალოდ მეგონა, რომ შენი ამბავი ყველას დააინტერესებდა და იქნებ მეც შემამჩნევდნენ.“

ვიგრძენი სიბრაზე და თან სიბრალული ერთდროულად. მაგრამ ვიცოდი – მასაც თავისი ტკივილი ჰქონდა.

დღიური დამიბრუნეს. მაგრამ უკვე აღარ ვიყავი ის ნინო, ვინც ადრე იყო. ახლა ვიცოდი – სიტყვებს დიდი ძალა აქვს და ზოგჯერ ყველაზე პირადი საიდუმლოებაც შეიძლება გახდეს სხვისი იარაღი.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: ღირს კი საკუთარი თავი ბოლომდე გააშიშვლო ქაღალდზე? ან იქნებ ყველა ჩვენგანს აქვს უფლება თავისი სიმართლე თქვას ისე, როგორც შეუძლია?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მაპატიებდით გიორგის? დაწერდით ისევ დღიურს თუ ყველაფერს გულში შეინახავდით?