უცნობი ქალის დახმარება და დედაჩემის განადგურებული ცხოვრება – როგორ გავიგე სიმართლე წლების შემდეგ

„გთხოვთ, დამეხმარეთ…“ – სუსტი ხმა მომესმა მაშინ, როცა უკვე ოფისის კართან ვიყავი. წვიმიანი დილა იყო, ქუთაისში ასეთი ამინდები ხშირადაა, მაგრამ იმ დღეს თითქოს ყველაფერი უფრო ნაცრისფერი და მძიმე მეჩვენებოდა. ქუჩაში ხალხი ჩქარობდა, თავჩაღუნული მიდიოდნენ, თითქოს ვერავინ ამჩნევდა მოხუც ქალს, რომელიც ასფალტზე იჯდა და ხელებს შველას ითხოვდა.

გულმა არ მომითმინა. ჩანთა გვერდზე გადავიკიდე და მისკენ გავიქეცი. „დაგეხმარებით, ნუ გეშინიათ,“ – ვუთხარი და ხელი შევაშველე. ქალი ძალიან მსუბუქი იყო, თითქოს წლები და ტკივილი დაეწვა. ფეხზე წამოვაყენე, ქოლგა თავზე დავაფარე და ვკითხე: „სად ცხოვრობთ? მიგიყვანთ.“

ქალი უხმოდ მიყურებდა, თვალებში რაღაც უცნაური სევდა და შიში ედგა. „მარიამი ვარ,“ – ძლივს წარმოთქვა. სახელი თითქოს სადღაც გამეგონა, მაგრამ მაშინ ყურადღება არ მიმიქცევია. ტაქსი გავაჩერე და სახლში მივაცილე. გზაში თითქმის არ უსაუბრია, მხოლოდ ერთხელ მკითხა: „შვილო, შენ ხომ კარგი ადამიანი ხარ?“

გავუღიმე: „ვცდილობ ვიყო.“

იმ დღეს სამსახურში დავაგვიანე, მაგრამ გულში სითბო მქონდა – რაღაც კარგი გავაკეთე. საღამოს დედასთან დავრეკე, როგორც ყოველთვის. დედაჩემი ემიგრაციაშია იტალიაში უკვე ათი წელია. ვუთხარი, რომ უცნობ მოხუცს დავეხმარე და უცნაური სევდა ჰქონდა.

დედამ უცებ ხმა დაკარგა. „რა გითხრა? რა ჰქვია?“ – მკითხა.

„მარიამი,“ – ვუპასუხე.

დედაჩემი გაჩუმდა. მერე ჩურჩულით თქვა: „არ არსებობს…“

გული ამიჩქარდა. „დედა, რა ხდება?“

„შვილო, ეს ქალი… ეს ქალი იყო ჩემი უფროსი თბილისში, როცა ბანკში ვმუშაობდი. მან დამაბრალა ფულის მოპარვა, დამაკარგვინა სამსახური და მთელი ცხოვრება დამინგრია. შენი მამაც მაშინ დაგვტოვა…“

მივხვდი, რომ დედას ცრემლები მოსდიოდა. მე კი თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. მახსენდებოდა მარიამის სევდიანი თვალები და დედაჩემის ტკივილიანი ხმა. მეორე დღეს ისევ მივედი იმ მისამართზე, სადაც მარიამი მივიყვანე. კარი გამიღო მისი მეზობელი.

„მარიამი ცუდადაა,“ – მითხრა ქალმა. „გუშინ რომ მიიყვანეთ, მთელი ღამე ტიროდა.“

მივედი მასთან. საწოლში იწვა, სახეზე ფერი არ ედო.

„შენ ხარ?“ – მკითხა ჩურჩულით.

თავი დავუქნიე.

„იცი, ვინ ხარ?“ – მკითხა მოულოდნელად.

გავოცდი: „არა…“

„შენი დედა ნანა იყო? ნანა გელაშვილი?“

გავშრი.

„დიახ…“

მარიამმა ცრემლები მოიწმინდა.

„შვილო… მე ძალიან ცუდად მოვიქეცი მაშინ. შენი დედა უდანაშაულო იყო. მე კი… მე შემეშინდა უფროსების და ყველაფერი მას დავაბრალე. მერე რომ გავიგე სიმართლე, უკვე გვიანი იყო…“

მის ხმაში სინანული იგრძნობოდა.

„რატომ გააკეთეთ?“ – ძლივს ვთქვი.

„შიში… შიში ყველაფერს გვაკარგვინებს ადამიანებს,“ – მიპასუხა.

ჩემი გული სიბრაზით აივსო. მინდოდა მეყვირა: „თქვენ დამინგრიეთ ცხოვრება! დედაჩემი იტალიაში წავიდა თქვენი ბრალით! მამამ მიგვატოვა!“ მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე.

მარიამმა ხელი მომკიდა:

„შვილო, შენ რომ დამეხმარე გუშინ… ეგ ყველაზე დიდი სასჯელია ჩემთვის. სიკეთეს სიკეთით უნდა უპასუხო, მაგრამ მე ამას ვერ ვახერხებდი.“

გავჩუმდი. ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა.

იმ დღის შემდეგ ხშირად მივდიოდი მასთან. ვუყურებდი, როგორ ილეოდა მარტოობაში და სინანულში. ერთხელ მკითხა:

„შენი დედა მაპატიებს?“

არ ვიცოდი პასუხი. დედას დავურეკე და ყველაფერი მოვუყევი.

„შვილო,“ – მითხრა დედამ ჩუმად, – „მე მას დიდი ხნის წინ ვაპატიე. შენც აპატიე.“

მაგრამ forgiveness ასე მარტივი არ არის.

ერთ დღეს მარიამმა წერილი მომცა:

„დედაშენს გადაეცი…“

წერილში ყველაფერი დაწერა – სიმართლე, სინანული და ბოდიში.

დედას გადავუგზავნე წერილი იტალიაში. რამდენიმე დღეში დამირეკა და მხოლოდ ერთი სიტყვა მითხრა: „თავისუფალი ვარ.“

მე კი დღემდე ვფიქრობ: როგორ უნდა მოვიქცეთ, როცა სიკეთეს ვაკეთებთ მათთვის, ვინც ოდესღაც ყველაზე მეტად გვატკინა? შეიძლება თუ არა ბოროტების წრე სიკეთით გავწყვიტოთ?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?