მამაკაცმა დამტოვა ახალგაზრდა ქალისთვის… და მერე დაბრუნდა, როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის
„ნინო, სად არის ჩემი თეთრი პერანგი?“ — ყვიროდა ანდრია დილის შვიდ საათზე, თითქოს ეს იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვა სამყაროში. მე კი სამზარეულოში ვიდექი, ხელში კოვზით, და ვუყურებდი, როგორ დუღდა ყავა. იმ დღესაც, როგორც ყოველთვის, ყველაფერი მზად მქონდა: საუზმე, ბავშვების ჩანთები, ანდრიას პერანგი დაუთოვებული. მაგრამ იმ დილას რაღაც სხვანაირად იყო. თითქოს ჰაერში რაღაც მძიმე ტრიალებდა.
ანდრია ბოლო დროს ხშირად იგვიანებდა სახლში. ერთხელაც ღამე არ დაბრუნდა. მეორე დღეს კი მითხრა: „ნინო, უნდა გესაუბრო.“
სუფთა პერანგი ხელში ეჭირა და თვალებში ვერ მიყურებდა. „მე… მე სხვასთან ვარ. ახალგაზრდა გოგოა. მაპატიე.“
მგონი, მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ორმოცდაათი წლის ვიყავი — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა. ოცდაშვიდი წელი ვიცხოვრე ანდრიასთან. ყველაფერი გავაკეთე მისთვის: ბავშვები გავზარდე, სახლი შევინარჩუნე, მისი მშობლების დაბადების დღეები არასდროს დამვიწყებია. არასდროს ვეჩხუბებოდი, არც ეჭვიანობა მქონია. უბრალოდ მჯეროდა ჩვენი ოჯახის.
იმ ღამით მარტო დავრჩი. ბავშვები უკვე დიდი იყვნენ — ერთი გერმანიაში სწავლობდა, მეორე თბილისში მუშაობდა. სახლში სიჩუმე ჩამოწვა და მხოლოდ ჩემი გულის ცემა მესმოდა.
მეგობარმა მითხრა: „ნინო, შენს თავს მიხედე! ცხოვრება წინ არის!“ მაგრამ როგორ უნდა დაიწყო თავიდან, როცა მთელი ცხოვრება სხვისთვის იცხოვრე?
ანდრია წავიდა. ახალი ქალი ჰყავდა — თათია, ოცდაცხრა წლის. ლამაზი იყო, ენერგიული და თავისუფალი. ანდრია ხშირად მწერდა: „ბავშვებს როგორ აქვთ საქმე? შენ როგორ ხარ?“ მაგრამ მე აღარ ვპასუხობდი.
სამი თვე გავიდა. მარტოობა მომაწვა. საღამოობით ტელევიზორს ვუყურებდი და ჩაის ვსვამდი. ერთხელაც დავფიქრდი: ნინო, შენ რა გინდა? რა გიხარია? როდის იყო ბოლოს ბედნიერი?
ერთ დღესაც ანდრია მოულოდნელად დაბრუნდა სახლში. კარი ნელა გააღო და მისაღებში შემოვიდა.
— ნინო…
— რა გინდა?
— შეიძლება დავჯდე?
— დაჯექი.
ის დაჯდა და თავი დახარა.
— თათია… თათია არ არის ისეთი, როგორიც მეგონა.
— რას ნიშნავს?
— არ უყვარს სახლში ყოფნა. არ უყვარს საჭმლის კეთება. სულ მეგობრებთან უნდა იყოს… მე კი ოჯახი მომენატრა.
გავჩუმდი. გულში სიბრაზე ამომივიდა.
— ანუ ახლა დაბრუნდი იმიტომ, რომ იქ არავინ გიკეთებს საჭმელს?
— ნინო… მე შენ მომენატრე.
— არა, ანდრია. შენ მოგენატრა კომფორტი, არა მე.
ის გაჩუმდა. თვალებში ცრემლი ჩაუდგა.
— ვიცი, რომ ცუდად მოვიქეცი. ვიცი, რომ გატკინე. მაგრამ ხომ შეიძლება თავიდან დავიწყოთ?
გული ამიჩქარდა. ოცდაშვიდი წელი ერთად ვიცხოვრეთ — როგორ უნდა ამოიშალოს ეს ყველაფერი ერთ დღეში? მაგრამ არც ისე ადვილია პატიება.
მეორე დღეს დილით ისევ სამზარეულოში ვიდექი. ანდრია გვერდით მომიჯდა.
— ნინო, მოდი ვისაუბროთ.
— რაზე?
— შენზე… შენ რა გინდა ცხოვრებაში?
გავჩუმდი. პირველად ვიფიქრე საკუთარ თავზე.
— მინდა მშვიდობა. მინდა საკუთარი თავი ვიპოვო. მინდა ბედნიერება…
ანდრიამ ხელი ჩამკიდა.
— ერთად შევძლებთ ამას?
არ ვიცი…
დღეები გადიოდა. ანდრია ცდილობდა — ყვავილებს მჩუქნიდა, ერთად ფილმებს ვუყურებდით, ბავშვებთან ერთად ვსეირნობდით. მაგრამ გულში რაღაც გატეხილი იყო.
ერთხელაც მეგობარმა დამირეკა გერმანიიდან:
— ნინო, ჩამოდი ჩემთან! ცოტა ხნით მაინც! შეიცვლები!
ბილეთი ვიყიდე და წავედი. გერმანიაში ყველაფერი სხვანაირი იყო — ქუჩები სუფთა, ხალხი თავაზიანი, მაგრამ ყველაზე მეტად საკუთარი თავი ვიპოვე იქ.
ერთ საღამოს ბარში გავიცანი კაცი — ლევანი თბილისიდან იყო ემიგრაციაში წასული. ბევრი ვისაუბრეთ საქართველოზე, ოჯახზე, ტკივილზე…
ლევანმა მკითხა:
— ნინო, შენ რა გინდა ცხოვრებაში?
ისევ იგივე კითხვა…
— მინდა ვიყო ბედნიერი. მინდა ვიგრძნო, რომ ვარსებობ.
ლევანმა გამიღიმა:
— მაშინ დაიწყე თავიდან! ცხოვრება ორმოცდაათზე არ მთავრდება!
გერმანიიდან დაბრუნებულმა ანდრიას შევხედე და პირველად დავინახე ის ადამიანი, ვინც იყო — სუსტი, შეშინებული და მარტო დარჩენილი.
— ანდრია, მე აღარ ვარ ის ნინო, ვინც ადრე ვიყავი. ახლა საკუთარ თავს ვეძებ.
ის მიყურებდა და ტიროდა.
— მაპატიე…
— გაპატიებაც შეიძლება… მაგრამ ყველაფერი ძველებურად ვერ იქნება.
ახლა ერთად ვართ — მაგრამ სხვა ურთიერთობა გვაქვს: მე აღარ ვარ მხოლოდ დიასახლისი; მე ვარ ქალი, რომელსაც თავისი სურვილები აქვს.
ხანდახან ვფიქრობ: ღირს თუ არა პატიება? შეიძლება თუ არა თავიდან დაწყება? ან იქნებ ბედნიერება სხვაგან უნდა ვეძებო?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? პატიობთ თუ არა ღალატს? შეიძლება თუ არა სიყვარულის დაბრუნება წლების შემდეგ?