ჩემი სახლის კედლებს მიღმა: მეგობრობის ღალატი და ოჯახის ნგრევა

— ნინო, გთხოვ, უბრალოდ მომისმინე! — მისი ხმა ისევ მესმოდა, თითქოს კედლებიდან მოდიოდა, მაგრამ მე უკვე აღარ შემეძლო მისი მოსმენა. სამზარეულოში ვიდექი, ხელები მიკანკალებდა და ყავის ჭიქა მაგიდაზე ისე დავდგი, რომ ხმაური მთელ სახლში გაისმა. ჩემი ქმარი, ლაშა, დივანზე იჯდა და თვალს მარიდებდა. ის ქალი კი — ჩემი ბავშვობის მეგობარი, თამუნა — ჩემს წინ იდგა, თვალებში ცრემლი ჩადგომოდა, მაგრამ მე მხოლოდ სიცივე ვგრძნობდი.

ყველაფერი ერთი წლის წინ დაიწყო. იმ დღესაც წვიმდა, როგორც ახლა. თამუნა დამირეკა — ხმა აუკანკალდა: „ნინო, გთხოვ, დროებით შენთან შემიფარე. ბერლინში ყველაფერი ჩამეშალა, სამსახური დავკარგე, ბინა აღარ მაქვს…“ რა თქმა უნდა, დავთანხმდი. ბავშვობიდან ერთად ვიყავით — სკოლაში ერთ მერხზე ვისხედით, უნივერსიტეტში ერთ ჯგუფში ვიყავით, მერე კი ცხოვრება სხვადასხვა გზაზე გაგვიყვანა: მე თბილისში დავრჩი, ოჯახი შევქმენი, ლაშა გავიცანი და ორი შვილი გავაჩინე; თამუნა კი ჯერ პოლონეთში წავიდა სწავლის გასაგრძელებლად, მერე გერმანიაში გადაბარგდა. ხშირად ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ ბოლო წლებში თითქოს დაშორება იგრძნობოდა.

როცა ჩემთან ჩამოვიდა, ყველაფერი თავიდან დაიწყო: ღამეები ერთად ვსაუბრობდით, ბავშვების ამბებს ვუყვებოდი, ის კი თავის ევროპულ თავგადასავლებს მიყვებოდა. ლაშაც კარგად შეხვდა — ყოველთვის ამბობდა, რომ თამუნა კარგი გოგოა და ჩემი გვერდით ყოფნა უხარია. თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო: თამუნა სამსახურს ეძებდა, ბავშვებს სკოლაში წაყვანაში მეხმარებოდა და სახლში საოჯახო საქმეებსაც აკეთებდა.

მაგრამ რაღაც უცნაური მოხდა. ლაშა ხშირად აგვიანებდა სახლში მოსვლას — „სამსახურში ბევრი საქმე მაქვსო“. თამუნაც უცნაურად შეიცვალა: სულ უფრო ხშირად იცვამდა ლამაზად, მაკიაჟს იკეთებდა და ჩემს ქმარს თვალს არ აშორებდა. ერთხელაც შემთხვევით დავინახე, როგორ უღიმოდა ლაშას სამზარეულოში და ხელზე შეეხო. მაშინვე გულში რაღაც ჩამწყდა.

— ნინო, ხომ იცი, რომ შენთვის ყველაფერს გავაკეთებდი? — ერთხელ მითხრა თამუნამ და თვალებში შემომხედა.
— ვიცი… — ძლივს ამოვთქვი.
— უბრალოდ მინდა, რომ ბედნიერი იყო… — დაამატა და უცნაურად გამიღიმა.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ლაშას გვერდით ვიწექი და ვფიქრობდი: იქნებ მე ვარ ეჭვიანი? იქნებ ყველაფერი მომეჩვენა? მაგრამ მეორე დღეს ყველაფერი უფრო აშკარა გახდა. ბავშვები ბებიასთან წავიყვანე და სახლში მარტო დავბრუნდი. სამზარეულოდან სიცილი მესმოდა — ლაშა და თამუნა ერთად იყვნენ. კარი შევაღე და ორივე გაჩუმდა.

— რა ხდება? — ვკითხე მშვიდად.
— არაფერია… უბრალოდ ვსაუბრობდით — უპასუხა ლაშამ.
— მართლა? — თამუნას შევხედე.
— ნინო… — დაიწყო მან, მაგრამ სიტყვა ვერ დაამთავრა.

იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა. ლაშა სულ უფრო ხშირად ატარებდა დროს თამუნასთან; მე კი საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობდი თავს. ერთხელაც ტელეფონზე შეტყობინება მივიღე: „შენი ქმარი და მეგობარი ერთად ვნახე კაფეში. ფრთხილად იყავი.“

გული ამიჩქარდა. იმ საღამოს ლაშას პირდაპირ ვკითხე:
— ლაშა, რამე ხდება შენსა და თამუნას შორის?
მან გაჩუმდა. მერე კი მითხრა:
— ნინო… უბრალოდ ძალიან მარტო ხარ ხოლმე. შენ სულ ბავშვებით ხარ დაკავებული… მე კი… არ ვიცი…

თამუნამაც აღიარა:
— მაპატიე… არ მინდოდა ასე გამოსულიყო… უბრალოდ ძალიან ცუდად ვიყავი და შენს ოჯახში სითბო ვიგრძენი…

მაგრამ მე უკვე აღარ შემეძლო მათთან ცხოვრება. იმ ღამეს ჩემმა სამყარომ დაინგრა: საუკეთესო მეგობარმა და ქმარმა ერთდროულად მიღალატეს. ბავშვებს ვერაფერს ვეუბნებოდი — მხოლოდ ტიროდნენ და მეკითხებოდნენ: „დედა, რატომ წავიდა მამიკო?“

თამუნამ ბოდიში მომიხადა და წავიდა. ლაშაც წავიდა მასთან ერთად. მე კი მარტო დავრჩი ორ შვილთან ერთად.

დრო გავიდა. ახლა უკვე სხვა ქვეყანაში ვცხოვრობ — საბერძნეთში გადავედი სამუშაოდ. აქ სხვა ქართველებთან ერთად ვცხოვრობ პატარა ბინაში და ყოველდღე ვმუშაობ მოხუცების მოვლაში. ბავშვები დედასთან დავტოვე თბილისში — ყოველ საღამოს ვიდეოზარით ვესაუბრები მათ.

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ მე ვიყავი დამნაშავე? იქნებ ძალიან დავიჯერე მეგობრობა? ან იქნებ ოჯახისთვის მეტი უნდა მექნა? მაგრამ მერე ვხვდები: ნამდვილი მეგობარი ასე არ მოიქცეოდა.

ერთხელ საბერძნეთში ერთმა ქართველმა ქალმა მკითხა:
— მართლა გიყვარდა შენი მეგობარი?
— ჰო… ალბათ ზედმეტადაც კი…

ახლა ვიცი: ყველაზე საშინელი ღალატი არა მხოლოდ საყვარელი ადამიანისგან მოდის, არამედ იმ ადამიანისგანაც, ვისაც საკუთარ სახლს უყოფდი.

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვდგავარ და საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა ისევ ვინმეს ენდო? ან შეიძლება თუ არა ოდესმე ისევ გიყვარდეს ისე ძლიერად, როგორც ადრე? იქნებ თქვენ იცით პასუხი?