„ბებია კი ვარ, მაგრამ ჩემი ცხოვრებაც მინდა“ — ემოციური აღსარება

„დედა, ხომ დარჩები ნიკუშასთან? ხვალ დილით ადრე უნდა გავიდე, ბაღში ვერ მივიყვან.“ — მარიამი ტელეფონზე თითქმის ბრძანებლურად მეუბნება. მე კი სამზარეულოში ვდგავარ, ხელში ჩაის ჭიქა მიჭირავს და ვგრძნობ, როგორ მეყინება თითები. თითქოს ეს კითხვა კი არა, ვალდებულებაა. თითქოს ჩემი ცხოვრება მხოლოდ იმაზეა აგებული, ვინ როდის დამიძახებს.

სულ მეგონა, რომ პენსიაზე გასვლის შემდეგ, როცა შვილები გაიზრდებოდნენ და საკუთარი ოჯახები ექნებოდათ, მეც ამოვისუნთქავდი. ოცნებებში ვხედავდი, როგორ დავდივარ ბათუმის ცარიელ სანაპიროზე სექტემბრის ბოლოს, როცა ხალხი აღარ არის და ზღვა მხოლოდ ჩემია. ვოცნებობდი იტალიურის სწავლაზე, იოგაზე, მეგობრებთან ერთად კინოში სიარულზე. მაგრამ რეალობაში ისევ იმავე წრეზე ვტრიალებ: დილით ბავშვების მიყვანა-მოყვანა, სადილის მომზადება, სახლის დალაგება. თითქოს ჩემი პენსია მხოლოდ იმისთვის არსებობს, რომ სხვებს დავეხმარო.

ერთხელაც, როცა მარიამმა მორიგი თხოვნით დამირეკა, ვეღარ მოვითმინე:
— მარიამ, ხომ იცი, რომ მიყვარს ნიკუშა და ლიზი, მაგრამ… იქნებ სხვა დღეებზე ვინმე სხვა მოძებნო? ცოტა დასვენება მინდა.
— დედა, შენ ხომ სახლში ხარ! რას აკეთებ მთელი დღე? — გაკვირვებულმა მიპასუხა.
— სახლში ვარ, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ დრო არ მჭირდება ჩემთვის.

მარიამმა ტელეფონი უხმოდ გათიშა. იმ ღამით ვერ დავიძინე. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი — თითქოს რაღაც უხილავი „კარგი ბებიის“ კოდექსი დავარღვიე. თითქოს ჩემი სურვილები არავის აინტერესებს და არც უნდა აინტერესებდეს. მეორე დღეს ნიკუშა მომიყვანეს ისე, რომ არც უკითხავთ.

ჩემი მეგობარი ნანა ხშირად მეუბნება: „შენ თუ არ იტყვი — ვერავინ მიხვდება.“ ნანა გერმანიაში ცხოვრობს უკვე ათი წელია. იქ ბებიებს ბავშვებს მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში აბარებენ. „აქ ყველას თავისი ცხოვრება აქვს,“ — მეუბნება ხოლმე. „შენც გაქვს უფლება იყო უბრალოდ ნინო და არა მხოლოდ ბებია.“

მაგრამ საქართველოში ასე არ არის. აქ ბებია ნიშნავს ყველაფერს: მზარეულს, დამლაგებელს, მძღოლს, ფსიქოლოგს… და თუ ერთხელ მაინც იტყვი „არა“, მაშინ ეგოისტი ხარ.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე, რომ ჩემს ოცნებებს შანსი მივცე. დავრეკე ბათუმის სასტუმროში და ორი ღამე დავჯავშნე სექტემბრის ბოლოსთვის. მარიამს და ლაშას ვუთხარი:
— ბავშვებს ვერ დაგიტოვებთ იმ დღეებში. ბათუმში მივდივარ.
— მარტო? — გაოცდა ლაშა.
— კი, მარტო.
— დედა, ხომ კარგად ხარ? — თითქოს ავადმყოფი ვიყავი.
— ძალიან კარგად ვარ. უბრალოდ მინდა ცოტა დრო ჩემთვის.

მარიამმა ხმა არ ამოიღო. რამდენიმე დღე ჩემთან არცერთი მოსულა. მერე ნიკუშამ დამირეკა ვიდეოზარით: „ბებო, რატომ მიდიხარ?“
— ზღვა მინდა ვნახო, ჩემო სიყვარულო.
— მე არ წამიყვან?
გული ჩამწყდა. მაგრამ ამჯერადაც საკუთარ თავს შევახსენე: ჩემი ცხოვრება მხოლოდ სხვებისთვის არ უნდა გავატარო.

ბათუმში ჩასვლის პირველივე დღეს ზღვის სუნმა სულ სხვა ადამიანი გამხადა. დილის ექვსზე სანაპიროზე მარტო ვიდექი და ვფიქრობდი: რატომ გვიჭირს ასე ძალიან საკუთარი თავის სიყვარული? რატომ გვგონია, რომ თუ სხვებისთვის არ ვარსებობთ — არაფერს ვნიშნავთ?

საღამოს ნანას დავურეკე გერმანიაში:
— აქ ვარ! ზღვა ჩემს წინ არის!
— გრძნობ თავისუფლებას?
— ჯერ ცოტა მეშინია კიდეც… თითქოს რაღაცას ვპარავ ოჯახიდან.
— არაფერს არ პარავ. უბრალოდ ცხოვრობ.

ბათუმიდან დაბრუნების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. მარიამმა ისევ დაიწყო თხოვნები — მაგრამ ამჯერად უფრო ფრთხილად. ერთხელაც მითხრა:
— დედა, ალბათ მართალი იყავი… მეც მინდა ხანდახან მარტო ვიყო.
ლაშამ კი ერთხელ ღიმილით მკითხა:
— აბა, იტალიური დაიწყე?
— კი! ონლაინ გაკვეთილებზე დავდივარ.

ახლა უკვე ვიცი: თუ საკუთარ თავს არ მივცემ უფლებას ვიცხოვრო ისე, როგორც მინდა — ამას ჩემთვის ვერავინ გააკეთებს. მიყვარს ჩემი შვილიშვილები მთელი გულით, მაგრამ აღარ მინდა მხოლოდ დამხმარე ვიყო. მინდა ვიყო ნინო — ქალი ოცნებებით და სურვილებით.

ხანდახან ღამით ვზივარ ფანჯარასთან და ვფიქრობ: ნეტავ რამდენი ქალი ცხოვრობს ასე ჩუმად? რამდენი ბებია ოცნებობს საკუთარ ცხოვრებაზე და ვერ ბედავს თქვას „არა“? იქნებ დროა ერთმანეთი გავიგოთ და საკუთარ თავსაც მივცეთ უფლება ვიცხოვროთ?

თქვენ რას ფიქრობთ? მართალია თუ არა ბებიასაც ჰქონდეს თავისი ცხოვრება? იქნებ თქვენც გქონიათ მსგავსი განცდები?