„დედის გული ორად გაიყო: როგორ დავკარგე ქალიშვილს, როცა მეგონა, რომ ვეხმარებოდი“

„შენ არ გესმის, დედა! უბრალოდ, თავი დამანებე!“ — ნინიკოს ხმა მთელ ბინაში ექოდ გაისმა, თითქოს კედლებიც კი შეირხა. იმ წამს მივხვდი, რომ რაღაც შეუქცევად შეიცვალა ჩვენს შორის. სამზარეულოს მაგიდაზე ხელები მიკანკალებდა, ჩაის ჭიქა ლამის გამივარდა.

არასდროს მიფიქრია, რომ ჩემს შვილს ოდესმე ასე მკაცრად დაელაპარაკებოდა ჩემთვის. მე ხომ ყოველთვის მის გვერდით ვიდექი — მაშინაც კი, როცა ქმარს დაშორდა და მთელი სოფელი ჭორაობდა. მაშინ მეგონა, რომ ერთად ყველაფერს გავუძლებდით. მაგრამ ახლა, როცა ნინიკო ისევ დაბრუნდა თავის ყოფილ ქმარზე, მე მისთვის ყველაზე დიდი მტერი გავხდი.

ყველაფერი რამდენიმე წლის წინ დაიწყო. ნინიკო ოცდაცამეტი წლის იყო, ორი შვილი ჰყავდა და უკვე წლებია იტალიაში მუშაობდა. ქმარი — ლევანი — აქ დარჩა ბავშვებთან ერთად. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო: ნინიკო ფულს უგზავნიდა, ლევანი ბავშვებს უვლიდა. მაგრამ მერე რაღაც შეიცვალა. ლევანი ხშირად სვამდა, ბავშვები უყურადღებოდ რჩებოდნენ. ნინიკომ გადაწყვიტა, დაბრუნებულიყო და ოჯახი დაეცვა.

მაშინვე დავუდექი გვერდით. ვუთხარი: „შვილო, თუ არ გიყვარს და ასე გექცევა, რატომ უნდა იტანო?“ ნინიკო ტიროდა, მე ვეხუტებოდი. ლევანი სახლიდან გავაგდეთ — ჩემი ინიციატივითაც. სოფელში ბევრი ილაპარაკა, მაგრამ მე არ მადარდებდა: მთავარია, ნინიკო მშვიდად ყოფილიყო.

მერე დაიწყო ახალი ცხოვრება. ნინიკო ისევ წავიდა იტალიაში — ახლა უკვე მარტო. ბავშვები ჩემთან დარჩნენ. მე ვზრდიდი მათ, სკოლაში დავყავდი, ექიმთან მიმყავდა. ნინიკო ყოველ საღამოს მირეკავდა ვიდეოზარით: „დედა, როგორ არიან ბავშვები? ხომ არ ტირიან?“ მე ვამშვიდებდი: „ყველაფერი კარგადაა, შენ არ ინერვიულო.“

მაგრამ გულში რაღაც მაწუხებდა. ვხედავდი, როგორ ენატრებოდათ ბავშვებს დედა. ღამით ჩუმად ტიროდნენ. მეც ვტიროდი — ჩუმად, რომ არავის გაეგო.

ერთ დღესაც ნინიკომ მითხრა: „დედა, ლევანი მირეკავს. ამბობს, შეცვლილი ვარო.“ მაშინვე ავფეთქდი: „ნუ ენდობი! ხომ იცი, რამდენჯერ გატკინა გული!“ ნინიკომ ხმა არ გამცა.

მალე გავიგე — ისევ ელაპარაკებოდა ლევანს. მერე კი მოულოდნელად ჩამოვიდა საქართველოში და პირდაპირ ლევანთან წავიდა. ბავშვები ჩემთან დატოვა.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. დილით ნინიკომ დამირეკა: „დედა, უნდა გითხრა რაღაც… მე და ლევანი ისევ ერთად ვართ.“ ხმა ჩამიწყდა. მხოლოდ ეს ვთქვი: „შვილო, დარწმუნებული ხარ?“

„კი, დედა… შეცვლილია… ბავშვებისთვისაც ასე სჯობს.“

მაშინ პირველად ვიგრძენი თავი ზედმეტად. თითქოს ჩემი ადგილი აღარ იყო ამ ოჯახში.

მალე ყველაფერი შეიცვალა. ნინიკო აღარ მირეკავდა ისე ხშირად. ბავშვებსაც იშვიათად ვნახულობდი — ლევანი აღარ მაძლევდა უფლებას მათთან მარტო დარჩენილიყავი. სოფელში ჭორები დაიწყო: „აი, დედამ ქმარი დააშორებინა და ახლა შვილიც დაკარგა.“

ერთ დღესაც ნინიკოსთან მივედი — უბრალოდ ვთხოვე, ბავშვები რამდენიმე დღით ჩემთან დაეტოვებინა. მან კი ცივად მიპასუხა: „დედა, აღარ მინდა შენი ჩარევა ჩვენს ცხოვრებაში.“

გავბრაზდი: „ნინიკო, მე ყველაფერი შენთვის გავაკეთე! შენს გვერდით ვიდექი მაშინაც კი, როცა ყველა ზურგს გაქცევდა!“

მან კი მხოლოდ ეს თქვა: „შენ ჩემი ცხოვრება დაანგრიე.“

იმ დღეს პირველად ვიტირე ხმამაღლა — ისე, რომ მთელმა სახლმა გაიგო.

ახლა მარტო ვარ ჩემს პატარა სახლში. ბავშვების სიცილი მხოლოდ სიზმარში მესმის. ნინიკო იშვიათად მირეკავს — მხოლოდ მაშინ, როცა რამე სჭირდება.

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ მართლა ზედმეტი ვიყავი? იქნებ ჩემი სიყვარული ძალიან მძიმე აღმოჩნდა მისთვის? იქნებ შვილებსაც ვაზარალე ჩემი გადაწყვეტილებებით?

ერთხელ სოფლის მაღაზიაში შემთხვევით შევხვდი ნინიკოს. გვერდით ლევანი ედგა — ხელი ჰქონდა ჩაკიდებული. მე მივესალმე, მაგრამ ნინიკომ თავი დახარა.

მაღაზიიდან გამოსვლისას გულში რაღაც ჩამწყდა.

ახლა ხშირად ვუსმენ სოფლის ქალებს: ზოგი ამბობს — დედამ სწორად მოიქცა; ზოგი — შვილს ცხოვრება დაუნგრია.

მე კი დღემდე ვერ ვპოულობ პასუხს: სად დავუშვი შეცდომა? რა ჯობდა — ჩუმად ვყოფილიყავი და ყველაფერი მეყუჩებინა? თუ ისევ ასე მოვქცეულიყავი?

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვდგავარ და ველოდები: იქნებ ერთხელ მაინც მოვიდეს ნინიკო და მითხრას — „დედა, მაპატიე…“ მაგრამ ვიცი — ეს დღე შეიძლება არასდროს დადგეს.

ახლა მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს: დედის სიყვარული მართლა შეიძლება ასეთი მძიმე იყოს? ან იქნებ ზოგჯერ სჯობს უბრალოდ დუმილი და შორიდან ყურება? თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?