„შვილო, მე შენს შვილს ვზრდი, მაგრამ ახლა შენ მეუბნები, რომ დედობა წაგართვი?“ – ჩემი ცხოვრების ყველაზე მძიმე ბრძოლა

„მარიამ, გთხოვ, დამეხმარე… მე აღარ შემიძლია…“ – ტელეფონში ჩემი შვილის ხმა კანკალებდა. შუა დეკემბრის ღამე იყო, ბერლინში თოვლი ფანჯრებს აყინავდა, მე კი თბილისში, ჩემს პატარა სამზარეულოში, ჩაის ჭიქას ხელში ვუჭერდი. ნინოს ხმა ისეთი სუსტი და დამცრობილი იყო, რომ მაშინვე მივხვდი – რაღაც ძალიან ცუდი ხდებოდა.

„დედა, ანდრიას ვერ ვუვლი… სამსახურში უნდა დავიწყო, მარტო ვარ… გთხოვ, წამოიყვანე შენთან…“

მაშინვე დავთანხმდი. დედა ვარ. სხვა რა გზა მქონდა? ჩემი ქმარი უკვე წლებია გარდაცვლილია, ნინო კი ჩემი ერთადერთი შვილია. ანდრია – ჩემი პატარა ანგელოზი შვილიშვილი – მაშინ მხოლოდ ორი წლის იყო. იმ ღამეს ბილეთები ვიყიდე და ორ დღეში ბერლინში ჩავფრინდი.

ნინო კარი რომ გამიღო, თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა. ანდრია მის კალთაში იჯდა და ჩუმად ტიროდა. „დედა, მაპატიე… ვიცი, რომ შენთვისაც რთულია, მაგრამ მე სხვა გზა არ მაქვს…“

გული ჩამწყდა. ნინოს ჩავეხუტე და ვუთხარი: „შვილო, ყველაფერი კარგად იქნება. მე ანდრიას ისე გავზრდი, როგორც შენ გინდა.“

ანდრიას ჩემთან ჩამოყვანა ადვილი არ ყოფილა. პატარა ბავშვი უცხო გარემოში, უცხო ენაზე მოსაუბრე ბებიასთან – თავიდან ძალიან უჭირდა. ღამით ტიროდა, დედას ეძახდა. მე კი ვცდილობდი მისთვის ყველაფერი გამეკეთებინა: ზღაპრებს ვუყვებოდი, ქართულ სიმღერებს ვუმღეროდი, ეზოში სათამაშოდ დავყავდი.

ნინო ხშირად მირეკავდა სკაიპით. თავიდან ყოველ საღამოს გვესაუბრებოდა. მაგრამ დროთა განმავლობაში მისი ზარები იშვიათი გახდა. სამსახურში დაწინაურდა, ახალ მეგობრებს შეეძინა. ერთხელ მითხრა: „დედა, ანდრიას კარგად უვლი? ხომ არ გავიწყდება ინგლისურის სწავლება?“

მეწყინა. თითქოს მე მის შვილს სათანადოდ არ ვუვლიდი. მაგრამ არაფერი მითქვამს. ვიცოდი, რომ ნინო ცდილობდა ცხოვრება აეწყო.

წლები გავიდა. ანდრია გაიზარდა – ჭკვიანი ბიჭი გამოვიდა. სკოლაში საუკეთესო მოსწავლე იყო, ქართულსაც კარგად ფლობდა და ინგლისურსაც. მე მისით ვამაყობდი.

ნინო იშვიათად ჩამოდიოდა საქართველოში. ერთხელ ჩამოვიდა ზაფხულში და ანდრიას ჩაეხუტა: „ჩემო ბიჭო, როგორ მომენატრე!“ მაგრამ ანდრიამ უცნაურად ცივად უპასუხა: „ბებია მიყვარს.“

ნინოს თვალებში სევდა შევნიშნე. იმ ღამეს სამზარეულოში ჩუმად მითხრა: „დედა, მგონია, რომ ანდრიამ დამივიწყა…“

„არ დაგივიწყებია,“ ვუპასუხე მშვიდად. „უბრალოდ ბავშვია… დრო სჭირდება.“

მაგრამ ნინო უფრო და უფრო იშვიათად გვიკავშირდებოდა. ბოლოს თითქმის საერთოდ გაქრა ჩვენი ცხოვრებიდან.

ანდრიას უკვე თხუთმეტი წელი შეუსრულდა. ერთ დღესაც ნინო მოულოდნელად ჩამოვიდა თბილისში – ამჯერად საბოლოოდ დაბრუნდა გერმანიიდან. კარი რომ გააღო, ანდრიას შეხედა და ცრემლები წამოუვიდა: „ჩემო შვილო…“

ანდრიამ უხერხულად ჩაილაპარაკა: „გამარჯობა.“

იმ საღამოს ნინომ მითხრა: „დედა, მინდა ანდრია ჩემთან წავიყვანო. ახლა უკვე შემიძლია მისთვის ყველაფერი გავაკეთო.“

გავშეშდი.

„ნინო,“ – დავიწყე ფრთხილად, – „ანდრია აქ გაიზარდა… სკოლაში დადის, მეგობრები ჰყავს… ასე უცებ ვერ წაიყვან.“

ნინო გაცეცხლდა: „შენ რა გგონია? დედობა წაგართვი? ჩემი შვილია! შენ რა უფლებით წყვეტ მის ცხოვრებას?“

გული მომიკვდა.

„მე მხოლოდ ის გავაკეთე, რაც მთხოვე,“ – ვუპასუხე ჩუმად.

„არა! შენ მას ჩემზე გადააჩვიე! შენ მას დედობა წაართვი!“ – ყვიროდა ნინო.

ანდრიამ ყველაფერი გაიგონა. ოთახში შემოვიდა და მორიდებით თქვა: „მე აქ მინდა დარჩენა.“

ნინო ატირდა და სახლიდან გავარდა.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: იქნებ მართლა დავუშვი შეცდომა? იქნებ ზედმეტად შევიყვარე ანდრია? იქნებ ნინოს დედობის უფლება მართლა წავართვი?

მეორე დღეს ნინო დაბრუნდა და მითხრა: „მე გერმანიაში ვბრუნდები. ანდრიას თუ არ უნდა წამოსვლა – იყოს აქ.“

ანდრიამ არც კი ახედა მას.

მას შემდეგ სამი წელი გავიდა. ნინო იშვიათად გვწერს მესენჯერში. ანდრია უნივერსიტეტში ჩაბარებას აპირებს.

ხშირად ვფიქრობ იმ ცივ დეკემბრის ღამეზე – როგორ დაიწყო ყველაფერი ერთი ზარით და როგორ დასრულდა ასე მწარედ.

ახლა ჩემს თავს ვეკითხები: დედობა მსხვერპლია თუ უფლება? სად მთავრდება სიყვარული და იწყება სხვისი ბედნიერების ხელყოფა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართლა შეიძლება ბებიამ შვილიშვილს დედობა შეუცვალოს?