როცა ნათანმა ხელი მთხოვა, უარი ვუთხარი და მეისონზე დავქორწინდი — 20 წლის შემდეგ ნათანის დაბრუნება ჩემს ცხოვრებაში

„შენ მართლა ასე ფიქრობ, ნინო? მართლა გინდა, რომ ყველაფერი ასე დავამთავროთ?“ — ნათანის ხმა ჯერ კიდევ ყურში ჩამესმის, თითქოს გუშინ იყო ის დღე, როცა მის წინ ვიჯექი, თვალებში ვერ ვუყურებდი და გულში ქარიშხალი მქონდა. მაშინ მეგონა, რომ სწორი არჩევანი გავაკეთე. მეგონა, რომ მეისონთან ერთად ცხოვრება მომცემდა იმ ყველაფერს, რასაც ბავშვობიდან ვნატრობდი — სტაბილურობას, სიმშვიდეს, უკეთეს მომავალს. მაგრამ ახლა, 20 წლის შემდეგ, როცა ნათანი მოულოდნელად ჩემს წინ დადგა პარიზის ერთ პატარა კაფეში, ყველაფერი თავიდან ამოტივტივდა.

მე ნინო ვარ, დაბადებული და გაზრდილი გურიაში, პატარა სოფელში, სადაც ყველა ყველას იცნობს და ოცნებები ხშირად მხოლოდ ოცნებებად რჩება. მამაჩემი მძღოლი იყო, დედა — მასწავლებელი. ბავშვობიდანვე ვიცოდი, რომ სხვა ცხოვრება მინდოდა. სკოლაში ვსწავლობდი გამორჩეულად კარგად, ვიღებდი სტიპენდიებს და ვოცნებობდი დიდ ქალაქში ცხოვრებაზე. ნათანი ჩემი ბავშვობის სიყვარული იყო — მეზობელი ბიჭი, რომელიც მუდამ იცინოდა და ყოველთვის იცოდა, როგორ გაეღიმებინა ჩემთვის.

ერთ დღესაც, სკოლის დამთავრების შემდეგ, ნათანმა ხელი მთხოვა. იმ დღეს მზე ისე ანათებდა, თითქოს მთელი სოფელი ჩვენთვის ზეიმობდა. მაგრამ მე მაშინ უკვე სხვა გეგმები მქონდა. მეისონი — ამერიკელი ბიზნესმენი, რომელიც ბათუმში საქმეზე იყო ჩამოსული და შემთხვევით გავიცანი უნივერსიტეტში სწავლისას — მომეჩვენა იმ ადამიანად, ვინც ჩემს ოცნებებს რეალობად აქცევდა. ნათანს უარი ვუთხარი. ის დღე არასდროს დამვიწყებია: მისი თვალები სევდით სავსე იყო, ხმა კი — მტკიცე.

„შენ თუ გგონია, რომ მეისონი გაგაბედნიერებს იმიტომ, რომ ფული აქვს ან უცხოელია…“ — დაიწყო ნათანმა.

„ნათან, გთხოვ… უბრალოდ ასეა საჭირო. მე უნდა წავიდე. უნდა ვცადო.“ — ვუპასუხე და უკანმოუხედავად წავედი.

მეისონთან ერთად ამერიკაში გადავედი. თავიდან ყველაფერი ზღაპარივით ჩანდა: დიდი სახლი მიჩიგანში, ახალი მეგობრები, თავისუფლება. მაგრამ მალე მივხვდი, რომ მეისონი სულ სხვა ადამიანი იყო — ცივი, ანგარიშიანი და ხშირად უხეში. ჩემი ქართული სითბო და ოჯახური ტრადიციები მისთვის უცხო იყო. დედაჩემი ხშირად მირეკავდა და მეკითხებოდა: „კარგად ხარ, შვილო?“ მე კი ყოველთვის ვპასუხობდი: „კი, დედა… კარგად ვარ.“ სინამდვილეში კი მარტო ვიყავი.

წლები გადიოდა. მეისონთან ორი შვილი შეგვეძინა — ანა და ლუკა. მათთვის ვცხოვრობდი. ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ყოველდღე უფრო მეტად ვგრძნობდი სიცარიელეს. ერთხელაც, როცა მეისონმა მორიგი კამათის შემდეგ კარი ხმაურით გაიჯახუნა და ბავშვები შეშინებულები ჩამეხუტნენ, საკუთარ თავს ვკითხე: „ეს არის ის ცხოვრება, რისთვისაც ნათანს უარი ვუთხარი?“

ამასობაში დედაჩემი გარდაიცვალა. საქართველოში დაბრუნება ვერ შევძელი — ვიზის პრობლემები მქონდა და მეისონმაც არ გამიშვა. ეს ყველაზე მტკივნეული დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში. მაშინ პირველად დავფიქრდი იმაზე, რა დავკარგე სინამდვილეში.

ბავშვები გაიზარდნენ. ანა პარიზში სწავლობდა ხელოვნებაზე და ერთხელაც დამპატიჟა მასთან სტუმრად. მეისონი უკვე თითქმის აღარ ცხოვრობდა ჩვენთან — ახალი ოჯახი ჰქონდა დაწყებული სხვა ქალთან. პარიზში ჩასვლა ჩემთვის მეორე სიცოცხლე აღმოჩნდა: იქ პირველად ვიგრძენი თავი თავისუფლად.

ერთ საღამოს ანამ დამარწმუნა პატარა კაფეში წავსულიყავით. კაფეში შესვლისას ნაცნობი ხმა მომესმა:

„ნინო? ეს მართლა შენ ხარ?“

გავშეშდი. ნათანი იყო — ოდნავ შეცვლილი, ჭაღარა თმით და იმავე თბილი ღიმილით.

„ნათან… ღმერთო ჩემო…“

დავჯექით და საათობით ვლაპარაკობდით. მანაც ბევრი გადაიტანა: საქართველოში დარჩა, ოჯახი შექმნა, მაგრამ ცოლი ავარიაში დაეღუპა. შვილები ჰყავს და ახლა საფრანგეთში მუშაობს ქართულ დიასპორაში.

„იცი რა მიკვირს? — მკითხა ბოლოს — რატომ გვგონია ხოლმე ახალგაზრდობაში, რომ ბედნიერება მხოლოდ ფულში ან უცხოეთშია?“

მთელი ღამე არ მიძინია იმ შეხვედრის შემდეგ. საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: რა იქნებოდა მაშინ სხვა არჩევანი რომ გამეკეთებინა? იქნებ ბედნიერი ვყოფილიყავი ნათანთან ერთად პატარა სოფელში? იქნებ არც ამერიკაში მარტოობისგან დავმტვრეულიყავი?

მეორე დღეს ისევ შევხვდით. ამჯერად უფრო გულახდილად ვისაუბრეთ.

„შენ მაპატიე?“ — ვკითხე ჩუმად.

„ნინო… მე შენზე გაბრაზებული არასდროს ვყოფილვარ. უბრალოდ მენატრებოდი.“

ამ სიტყვებმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა ჩემში. წლები გავიდა მას შემდეგ, რაც საკუთარი თავი დავკარგე სხვების მოლოდინებში და ოცნებებში.

ახლა აქ ვარ — პარიზში, შუახნის ქალი ორი შვილით და უამრავი დაუმთავრებელი კითხვით გულში. ნათანი ისევ ჩემს ცხოვრებაშია — მეგობრად თუ მეტად? არ ვიცი…

ხანდახან ვფიქრობ: ღირს თუ არა წარსულში დაბრუნება? შეიძლება კი ოდესმე დავიბრუნო ის ნაწილი საკუთარი თავისა, რომელიც მაშინ დავკარგე? იქნებ ბედნიერება სულ სხვაგანაა და ჩვენ უბრალოდ გვავიწყდება მისი დანახვა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? დაბრუნდებოდით წარსულ სიყვარულთან თუ გააგრძელებდით ცხოვრებას ისე როგორც არის?