ქარიშხალი ჩემს გულში: ერთი კვირა, რომელმაც ჩემი ოჯახი დაანგრია
„ნინო, შენს ქმარს უთხარი, რომ ამ სახლში მე ვარ უფროსი!“ – დედამთილის ხმამ სამზარეულოში ჭიქა ხელიდან გამაგდებინა. სანდრო, ჩემი ქმარი, კედელთან იდგა, თვალები აენთო და მუშტები დაეჭიმა. მე შუაში ვიდექი – ერთი ნაბიჯი დედამთილისკენ, მეორე სანდროსკენ. იმ წამს მივხვდი, რომ ეს კვირა ჩემს ცხოვრებას სამუდამოდ შეცვლიდა.
ყველაფერი იმ ორშაბათს დაიწყო, როცა სანდრომ სამსახური დაკარგა. დილით ადრე ადგა, ჩუმად ჩაიცვა და ისე გავიდა სახლიდან, რომ არავის გაუღვიძებია. საღამოს დაბრუნებულმა კი კარი ძლივს გააღო და პირდაპირ დივანზე დაეშვა. დედამთილი მაშინვე შევარდა ოთახში:
– რა იყო, სანდრო, ისევ ვერაფერი გააკეთე? ასე უნდა არჩინო ოჯახი?
სანდრომ ხმა არ გასცა. მე ჩუმად ვუყურებდი, როგორ იკავებდა ცრემლებს. დედამთილი კი არ ჩერდებოდა:
– ნინო, შენც ნუ დგახარ ასე! ნახე, რა დღეში ვართ! მე პენსიით ვარჩენ ყველას!
მინდოდა მეთქვა რამე, მაგრამ ენა ჩამივარდა. დედამთილმა ბავშვობიდან მიმიღო როგორც შვილი – ჩემი მშობლები სოფელში დარჩნენ, მე კი თბილისში უნივერსიტეტში ჩაბარების შემდეგ მისი ოჯახი გავხდი. სანდრო ჩემი პირველი სიყვარული იყო. დედამთილი კი – მეორე დედა.
მაგრამ იმ კვირაში ყველაფერი შეიცვალა. სანდრო უფრო და უფრო იკეტებოდა საკუთარ თავში. ღამეებს ვერ იძინებდა, დილაობით კი უხმოდ გადიოდა სახლიდან. დედამთილი კი ყოველდღე უფრო მკაცრი ხდებოდა:
– ნინო, ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება! ან სანდრო საქმეს იშოვის, ან მე წავალ სოფელში!
ერთ საღამოს სანდრო სახლში გვიან დაბრუნდა. დედამთილი სამზარეულოში იყო და კარტოფილს ჭრიდა. მე მის გვერდით ვდგებოდი და ჩაის ვადუღებდი. კარი გაიღო და სანდრომ ძლივს ამოისუნთქა:
– დღესაც არაფერი გამოვიდა.
დედამთილმა დანით მაგიდაზე დაარტყა:
– აბა როდის უნდა გამოუვიდეს?! ნინო, შენც ნუ უყურებ ასე! შენც ხომ გინდა შვილი? ამ კაცთან როგორ გაჩენ?
სანდრომ თავი დახარა. მე ცრემლები მომაწვა. იმ ღამით პირველად ვიგრძენი, რომ ჩემი ოჯახი ინგრეოდა.
მეორე დღეს სანდრომ მითხრა:
– ნინო, წამოდი აქედან. დედაჩემთან ერთად ცხოვრება აღარ შემიძლია.
გავშრი. დედამთილის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმომედგინა – ის ხომ ჩემი მეორე დედა იყო! მაგრამ სანდროსაც ხომ ჩემი სიყვარული ეკუთვნოდა? მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან თბილისს ვუყურებდი და ვფიქრობდი: ვის უნდა ავირჩიო?
მესამე დღეს ყველაფერი აფეთქდა. დილით დედამთილმა ხმამაღლა დაიწყო საუბარი:
– ნინო, შენი ქმარი უსაქმურია! მე ასეთი რძალი არ მინდოდა!
სანდრო ოთახში შევარდა:
– გეყოფა! ნინოს ნუ აწყენინებ!
დედამთილმა თვალები დაუბრიალა:
– შენ ჯერ კაცობა ისწავლე!
სანდრომ მაგიდაზე ხელი დაარტყა:
– თუ ასე გინდა, წავალთ ორივე!
დედამთილმა ტირილი დაიწყო. მე შუაში ვიდექი – ერთი მხარეს დედამთილი ტიროდა, მეორე მხარეს სანდრო ბრაზობდა. იმ წუთას მივხვდი: ჩემი ოჯახი ინგრეოდა.
მეოთხე დღეს სანდრო წავიდა – მეგობართან გადავიდა დროებით. დედამთილი მთელი დღე ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე კი მარტო დავრჩი – შუაში ორ ადამიანს შორის, რომელთაც ორივეს ვუყვარდი.
მეხუთე დღეს დედამთილმა ჩემთან საუბარი სცადა:
– ნინო, შვილო… მაპატიე თუ გეწყინა რამე… უბრალოდ მეშინია.
– რისი გეშინია?
– მარტო დარჩენის…
დავჯექი მის გვერდით და პირველად ვიგრძენი მისი სისუსტე – ქალი, რომელიც ყოველთვის ძლიერი მეგონა, ახლა პატარა ბავშვივით ტიროდა.
მეექვსე დღეს სანდრომ დამირეკა:
– ნინო, დაბრუნდი ჩემთან… დედაჩემის გარეშე ცხოვრება შეგვიძლია.
გული მეტკინა. როგორ უნდა დამეტოვებინა ქალი, რომელმაც გამზარდა? მაგრამ სანდროსაც ხომ ჩემი სიყვარული ეკუთვნოდა?
მეშვიდე დღეს გადავწყვიტე: ორივესთან უნდა მესაუბრა.
დედამთილს ვუთხარი:
– თქვენ ჩემი მეორე დედა ხართ… მაგრამ სანდრო ჩემი ოჯახია. მინდა ორივეს გვერდით ვიყო.
დედამთილმა თავი დახარა:
– ვიცი… მაგრამ მე მარტო დავრჩები.
სანდროს დავურეკე:
– მინდა შენთან ვიყო… მაგრამ დედაშენიც მჭირდება.
ის გაჩუმდა:
– ნინო, მეც მიყვარს დედაჩემი… უბრალოდ ყველაფერი ერთად დამემართა.
იმ ღამით პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე – თითქოს ტვირთი მომეხსნა გულიდან. მივხვდი: პატიება ყველას გვჭირდება – საკუთარ თავსაც კი.
ერთი კვირის შემდეგ სანდრო დაბრუნდა სახლში. დედამთილი ჩუმად შეხვდა. მე მათ შორის ვიდექი და ვიგრძენი: ოჯახი ისევ ოჯახია – მაშინაც კი, როცა ყველაფერი ინგრევა.
ახლა ხშირად ვფიქრობ: ღირს თუ არა ერთ კვირაში მიღებული გადაწყვეტილებები მთელი ცხოვრების ფასად? შეიძლება თუ არა ერთდროულად ორი ადამიანის სიყვარული? იქნებ სწორედ ამ ტკივილმა მასწავლა ყველაზე მთავარი – საკუთარი თავის პატიება და სიყვარულის ძალა?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეიძლება თუ არა ერთდროულად ორი ოჯახის წევრი იყო?