დედამთილის ინტრიგა: როგორ დავკარგე სახლი და ცოლის ნდობა

„შენ რა, მართლა გგონია, რომ დედაჩემი რამეს დაგიშავებდა?“ – ლიზას ხმა ყურში მჭექდა, როცა სამზარეულოში მარტო ვიდექი და მაგიდაზე ხელებს ვუჭერდი. ჩემი თითები თეთრ პლასტმასზე ისე იჭერდა, თითქოს ეს მაგიდა იყო ერთადერთი, რაც ჩემს ცხოვრებაში მყარად იდგა. გარეთ წვიმდა, ფანჯარაზე წვეთები ერთმანეთს ეჯახებოდნენ და თითქოს ჩემს გულში დაგროვილ წყენას აძლიერებდნენ.

ლიზა ჩემი ცხოვრების ნათელი წერტილი იყო. უნივერსიტეტში გავიცანი – მაშინვე მომეწონა მისი ღიმილი და ის, როგორ უყურებდა სამყაროს. ჩვენმა სიყვარულმა ბევრი რამ გამოიარა: სიღარიბე, ემიგრაციაში წასვლა იტალიაში, იქაური სირთულეები, მაგრამ ყოველთვის ერთად ვიყავით. სანამ დედამისი – ლინდა – ჩვენს ცხოვრებაში აქტიურად არ ჩაერია.

ლინდა თბილისში ცხოვრობდა, მაგრამ ჩვენს ცხოვრებაში მუდმივად ჩარევას ცდილობდა. თავიდან მეგონა, რომ უბრალოდ ზედმეტად მზრუნველი იყო, მაგრამ მალე ყველაფერი შეიცვალა. ლიზას ხშირად ურეკავდა და ჩემს შესახებ კითხვებს უსვამდა: „გიორგი ხომ კარგად გექცევა? ხომ არ გეჩხუბება? ხომ არ გიმალავს რამეს?“ – ერთხელ შემთხვევით მოვისმინე ეს საუბარი და გულში რაღაც ჩამწყდა.

ერთ დღესაც, როცა სახლში დავბრუნდი, ლიზა ცრემლიანი დამხვდა. ხელში საბანკო ამონაწერი ეჭირა. „ეს რა არის?“ – მკითხა ჩახლეჩილი ხმით. საბანკო ანგარიშზე დიდი თანხის გადარიცხვა იყო დაფიქსირებული – თანხა, რომელიც ჩვენი სახლის იპოთეკის გადასახდელად გვჭირდებოდა. „ეს შენ გააკეთე?“ – მკაცრად მკითხა.

გაოგნებული ვიყავი. მე არ გადამირიცხავს ფული არსად. ვცადე ამეხსნა, რომ რაღაც შეცდომაა ან თაღლითობაა, მაგრამ ლიზამ არ მომისმინა. „დედაჩემმა მითხრა, რომ შენ ფულს მალავდი და ალბათ სხვა ოჯახიც გყავს!“ – ეს სიტყვები გულში მახვილივით ჩამეცა.

მაშინვე მივხვდი, რომ ეს ლინდას ინტრიგა იყო. მან შეძლო ლიზას დარწმუნება იმაში, რომ მე მატყუარა ვიყავი. რამდენიმე დღეში ბანკიდან წერილი მივიღეთ – სახლი აუქციონზე გადიოდა. ლინდა თბილისში იყო ჩამოსული და სახლში ყოველ დღე მოდიოდა. ერთხელაც სამზარეულოში შემოვიდა და მშვიდად მითხრა: „შენ აქ აღარაფერი გესაქმება. ლიზას გვერდით ღირსეული კაცი უნდა ედგეს.“

მაშინ პირველად ვიგრძენი საკუთარი უსუსურობა. ვცდილობდი ლიზასთან საუბარს, ვუხსნიდი ყველაფერს, მაგრამ ის უკვე სხვას უსმენდა – დედამისს. ჩვენი ურთიერთობა ნელ-ნელა ინგრეოდა. ღამით ცალკე ოთახში მეძინა, დილით კი მხოლოდ მოკლე მისალმებით შემოიფარგლებოდა.

ერთხელაც მეგობარმა დამირეკა და მითხრა: „გიორგი, შენი სახლი გაყიდულია.“

ყველაფერი თავზე დამემხო. ლინდა ისე მოაწყო საქმეები, რომ სახლი მის სახელზე გადაიფორმა და შემდეგ გაყიდა – თითქოს ჩვენთვის უკეთესი იქნებოდა ახალი დასაწყისი თბილისში, მის გვერდით.

ლიზა საბოლოოდ დამაშორეს. დედამისის სიტყვებს უფრო ენდო, ვიდრე ჩემს ახსნას ან სიყვარულს. ერთ ღამეს ჩემოდანი ჩავალაგე და სახლიდან წავედი. ქუჩაში ვიდექი და წვიმაში ვტიროდი – არა იმიტომ, რომ სახლი დავკარგე, არამედ იმიტომ, რომ ჩემი ცხოვრების სიყვარული დავკარგე.

რამდენიმე თვე იტალიაში მეგობართან ვიცხოვრე. ყოველდღე ვფიქრობდი იმაზე, როგორ შეიძლებოდა ასე მარტივად დაენგრა ყველაფერი. ერთხელაც ლიზამ მომწერა: „შენ მართალი იყავი? დედაჩემი ყველაფერს აღიარებს…“

მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ნდობა აღარ არსებობდა.

ახლა ვზივარ უცხო ქვეყანაში და საკუთარ თავს ვეკითხები: რატომ ენდობიან ადამიანები სხვის სიტყვებს უფრო მეტად, ვიდრე იმ ადამიანის გულწრფელობას, ვისთანაც ცხოვრება გადაწყვიტეს? იქნებ სიყვარული მხოლოდ მაშინ ძლიერია, როცა მას ნდობა ახლავს? თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?