„დედამთილი მეორედ გათხოვებას აპირებდა, მაგრამ მე ჩემი ადგილი დავუყენე“ — ემოციური ამბავი ოჯახურ კონფლიქტზე, სიყვარულსა და მეორე შანსზე

— „ელლა დეიდა, თქვენ რა, მართლა გგონიათ, რომ ამ ასაკში ვინმეს სჭირდებით?“ — ეს სიტყვები ტელეფონში ისე მკვეთრად გაისმა, თითქოს პირდაპირ გულში ჩამარტყეს.

მაშინვე გავჩერდი. სამზარეულოში ვდგავარ, ხელში ცხელი ჩაით სავსე ჭიქა მიჭირავს, Naomi ოთახშია და თავის საქმეს აკეთებს. ჩემი სიძე, ლაშა, ტელეფონზეა. მისი ხმა მკაცრია, ცივი.

— „ლაშა, რას ამბობ? მე ხომ უბრალოდ…“ — ვცდილობ ავუხსნა, მაგრამ მაწყვეტინებს.

— „სხვა სად იპოვით ასეთ დიასახლისს, უფასოდ რომ გემსახურებათ? დედაჩემი რომ ცოცხალი იყოს…“

გული მიჩქარდება. ეს სიტყვები მტკივნეულია. თითქოს ჩემი არსებობა მხოლოდ იმით ფასობს, რომ ვამზადებ, ვრეცხავ და ვზრუნავ მათზე. თითქოს ქალი 50 წლის შემდეგ მხოლოდ მოსამსახურეა.

ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მარტივი არ ყოფილა. 25 წლის ვიყავი, როცა Naomi გავაჩინე. მაშინ მეგონა, რომ ყველაფერი წინ მქონდა. ქმარი მალე დაგვტოვა — ავარიაში დაიღუპა. მას შემდეგ Naomi და მე მარტო ვიყავით. ერთად გავიზარდეთ, ერთად ვისწავლეთ ცხოვრება. ხშირად მეუბნებოდნენ, რომ დედა-შვილი კი არა, დები ვიყავით.

Naomi ახლა 25-ისაა. ლამაზი, ჭკვიანი გოგოა. ცოტა ხნის წინ გათხოვდა ლაშაზე. თავიდან მეგონა, რომ კარგი ბიჭი იყო — ზრდილობიანი, ყურადღებიანი. მაგრამ რაც დრო გადიოდა, ვხედავდი, როგორ იცვლებოდა მისი დამოკიდებულება ჩემს მიმართ.

ერთ დღეს Naomi-მ მითხრა:

— „დედა, ხომ იცი, რომ შენს გარეშე ვერ ვიცხოვრებ. ლაშასაც უყვარხარ… უბრალოდ, ზოგჯერ უხეშობს.“

გავუღიმე. არ მინდოდა მისი შეწუხება.

მაგრამ ბოლო დროს სულ უფრო ხშირად ვფიქრობდი საკუთარ თავზე. 50 წლის ვარ. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვარ. სარკეში რომ ჩავიხედე, დავინახე ქალი, რომელსაც ჯერ კიდევ შეუძლია სიყვარული და ბედნიერება.

ერთ საღამოს მეგობარმა დამირეკა:

— „ელლა, ხომ გახსოვს გია? ჩვენი კლასელი? ამერიკიდან ჩამოვიდა… მარტო ცხოვრობს ბათუმში.“

გული ამიჩქარდა. გია ბავშვობის მეგობარია. ყოველთვის მომწონდა მისი ღიმილი.

— „მოდი შევხვდეთ,“ — მითხრა მან.

გადავწყვიტე წავსულიყავი ბათუმში. Naomi-ს ვუთხარი:

— „შვილო, რამდენიმე დღით წავალ მეგობართან.“

ლაშამ მაშინვე სახე მოიღუშა:

— „სად მიდიხართ ამ ასაკში? სახლში ვინ დარჩება? საჭმელი ვინ გააკეთოს?“

Naomi-მ ხელი დამიჭირა:

— „დედა, წადი! დაისვენე!“

ბათუმში გიასთან შეხვედრა საოცარი იყო. თითქოს ისევ 18 წლის ვიყავი. ერთად ვისეირნეთ ზღვის სანაპიროზე, ვილაპარაკეთ ცხოვრებაზე, ოცნებებზე.

— „ელლა, ხომ იცი, რომ ყოველთვის მომწონდი?“ — მითხრა გიამ ღიმილით.

გული ამიჩქარდა. პირველად წლების შემდეგ თავი ქალად ვიგრძენი და არა მხოლოდ დედად ან დიასახლისად.

რამდენიმე დღეში თბილისში დავბრუნდი. Naomi ბედნიერი იყო ჩემით.

მაგრამ ლაშამ სახე დამიბრიცა:

— „ახლა რა ხდება? დედამთილი რომ გარბის კაცებთან? ხალხი რას იტყვის?“

მივხვდი, რომ რაღაც უნდა შემეცვალა.

ერთ საღამოს სამზარეულოში ვიჯექით სამივე. Naomi ჩუმად იყო.

— „ლაშა,“ — დავიწყე მშვიდად, — „მე ადამიანი ვარ და მაქვს უფლება ვიყო ბედნიერი.“

ლაშამ ჩაიცინა:

— „თქვენი ადგილი აქაა! ოჯახში! ჩვენ გვჭირდებით!“

— „თქვენ მე მოსამსახურედ მთვლით?“ — ხმას ავუწიე პირველად ცხოვრებაში.

Naomi-მ ცრემლები მოიწმინდა:

— „დედა…“

— „არა,“ — გავაგრძელე მე, — „მე ქალი ვარ! მინდა ვიცხოვრო! მინდა მიყვარდეს!“

ლაშამ სკამი ხმაურით გასწია:

— „თუ ასეა, წადით! ჩვენ თვითონ გავართმევთ თავს!“

Naomi-მ ხელი ჩამჭიდა:

— „დედა არსად წახვიდე…“

მაგრამ მე უკვე მივიღე გადაწყვეტილება.

იმ ღამით ჩემოდანი ჩავალაგე. Naomi-მ ტირილით გამაცილა კართან:

— „დედა, გთხოვ…“

— „შვილო,“ — ჩავეხუტე მას — „უნდა იცოდე: ქალი ნებისმიერ ასაკში იმსახურებს ბედნიერებას.“

ბათუმში გადავედი გიასთან ერთად საცხოვრებლად. თავიდან რთული იყო — მენატრებოდა Naomi, ჩემი სახლი, ჩემი ყოველდღიური რუტინა. მაგრამ ნელ-ნელა დავიწყე საკუთარი თავის პოვნა.

გია მზრუნველია. ერთად დავდივართ თეატრში, ვკითხულობთ წიგნებს, ვსეირნობთ ზღვის პირას.

Naomi ხშირად მირეკავს:

— „დედა, ლაშამ ბოდიში მოგიხადა… ამბობს, რომ შეცდა.“

ვიცინი:

— „ყველაფერი კარგად იქნება შვილო.“

ერთ დღეს Naomi-მ დამირეკა და მითხრა:

— „დედა… ორსულად ვარ.“

გული სიხარულით ამევსო.

— „მალე ჩამოვალ ბათუმში,“ — მითხრა მან.

ახლა უკვე ვიცი: ცხოვრება 50 წლის შემდეგაც იწყება. მთავარია არ შეგეშინდეს ცვლილებების და არ დაკარგო საკუთარი თავი.

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვდგავარ და ზღვის ხმაურს ვუსმენ. ვფიქრობ: რატომ გვგონია საქართველოში, რომ ქალი მხოლოდ ოჯახისთვის უნდა იცხოვროს? რატომ არ შეიძლება დედამთილი იყოს ბედნიერი?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? იქნებ მეც შევცდი? იქნებ ქალმა მართლაც უნდა დათმოს საკუთარი თავი ოჯახის გამო?