როცა დედამთილმა ჩემი ქმრის გარეგნობაზე გამაკრიტიკა: როგორ მივეცი მას პრობლემა ხელში და რა მოჰყვა ამას

– „რა უბედურებაა, ნიკა, ისევ ეს ძველი ჯინსები გაცვია? ნინა, შენ რას აკეთებ საერთოდ? ქმარს ასე როგორ ატარებ ქუჩაში?“ – დედამთილის ხმამ ისე დამჭრა ყური, თითქოს ოთახში ჭაღი ჩამოინგრა. ნიკას გვერდით ვიდექი, ხელში პარკები მეჭირა, და იმ წამს მივხვდი, რომ ეს ჩვეულებრივი სტუმრობა არ იქნებოდა.

ნიკამ უხერხულად ჩაიცინა და მხრები აიჩეჩა. მე კი ვიგრძენი, როგორ ამიწვა სახე სირცხვილმა და ბრაზმა ერთდროულად. დედამთილი – ქალბატონი ლეილა – ყოველთვის ასეთი იყო: პირდაპირი, მკაცრი და დაუნდობელი. მაგრამ ამჯერად რაღაც შეიცვალა ჩემში. აღარ მინდოდა ჩუმად დგომა და თავის მართლება.

– „ლეილა დეიდა, თუ გგონიათ, რომ ნიკას ჩაცმულობა პრობლემაა, იქნებ თავად მიხედოთ ამ საქმეს?“ – ვუთხარი მშვიდად, მაგრამ ხმაში სიმტკიცე შევატყე.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. ნიკას თვალები გაუფართოვდა, დედამთილი კი გაშეშდა. მეგონა, რომ ახლა აფეთქდებოდა, მაგრამ უცნაურად მშვიდად მიპასუხა:

– „კარგი, ნინა. თუ ასე გინდა, მე ვიზრუნებ ნიკას ჩაცმულობაზე. ვნახოთ, რა გამოვა.“

იმ დღეს ყველაფერი შეიცვალა. ლეილამ მეორე დღესვე დაიწყო ნიკას გარდერობის გადახალისება. მაღაზიებში დაჰყავდა, ახალ ტანსაცმელს ყიდულობდა – ისეთი სტილით, როგორიც მას მოსწონდა: კლასიკური პიჯაკები, მკაცრი შარვლები, თეთრი პერანგები. ნიკა კი უხერხულად გრძნობდა თავს ამ ყველაფერში.

– „დედა, ეს ჩემი სტილი არაა…“ – ეუბნებოდა ხოლმე ნიკა.
– „შენი სტილი? ბიჭო, ცოლი გყავს და მაინც ასე დადიხარ? ნინას არ სცხვენია?“

მე ვუყურებდი ამ ყველაფერს და ვგრძნობდი, როგორ იძაბებოდა ატმოსფერო ჩვენს სახლში. ნიკა უფრო და უფრო დუმდა. საღამოს სახლში მოდიოდა და ჩუმად იჯდა ტელევიზორთან. ერთხელაც ვკითხე:

– „ნიკა, ხომ კარგად ხარ?“
– „არ ვიცი… მგონია, რომ საკუთარ თავს ვკარგავ. დედაჩემი სულ შენს ბრალს აბრალებს ყველაფერს.“

მაშინ მივხვდი, რომ ჩემი ერთი წინადადებით მთელი ოჯახი თავდაყირა დავაყენე. დედამთილი ყოველდღე რეკავდა და მეკითხებოდა:

– „რატომ არ უყურებ ნიკას? რატომ არ ზრუნავ მასზე? მე ხომ ყველაფერი გავაკეთე!“

ერთ დღესაც ლეილამ მთელი ოჯახი შეკრიბა – ჩემი მამამთილი, ჩვენი შვილები, ჩემი დედა და მამაც კი მოვიდნენ. სუფრაზე დაძაბული სიჩუმე იყო.

– „ნინა, მე შენი ადგილი დავიკავე ცოტა ხნით და ვნახე, რა რთულია ეს ყველაფერი,“ – თქვა ლეილამ მოულოდნელად. – „მაგრამ მაინც მგონია, რომ რძალი უნდა ზრუნავდეს ქმარზე.“

ჩემი დედა ჩაერია:
– „ლეილა დეიდა, ნინას თავისი ცხოვრება აქვს. ნიკა ზრდასრული კაცია – თვითონ უნდა გადაწყვიტოს, რა ჩაიცვას.“

მამამთილმა ჩაილაპარაკა:
– „ჩვენს დროს კაცს არავინ ეკითხებოდა ასეთ რამეს…“

ბავშვები გაკვირვებით გვიყურებდნენ.

მე კი ვიგრძენი, რომ ეს უკვე აღარ იყო მხოლოდ ჩაცმულობის საკითხი – ეს იყო ბრძოლა თავისუფლებაზე, პიროვნულობაზე და ოჯახურ როლებზე.

იმ ღამით ნიკამ მითხრა:
– „ნინა, მაპატიე… არ მინდოდა ასე გამოსულიყო.“
– „შენ არაფერში ხარ დამნაშავე,“ – ვუპასუხე. – „უბრალოდ აღარ მინდა ვიყო ის რძალი, რომელსაც ყველა რაღაცას აბრალებს.“

მეორე დღეს ლეილას დავურეკე.
– „ლეილა დეიდა, მოდით შევთანხმდეთ: ნიკა ზრდასრული ადამიანია და თვითონ გადაწყვეტს, რა ჩაიცვას. მე მზად ვარ დავეხმარო, თუ რამეში დასჭირდება რჩევა ან დახმარება. მაგრამ გთხოვთ, ნუ დამაბრალებთ იმას, რაც ჩემი პასუხისმგებლობა არ არის.“

ლეილამ ცოტა ხანს დუმილი შეინარჩუნა.
– „შენ მართალი ხარ… ალბათ ზედმეტად ჩავერიე თქვენს ცხოვრებაში.“

მას შემდეგ ურთიერთობა შეიცვალა. ლეილა უფრო ფრთხილად საუბრობდა ჩემთან. ნიკამ ისევ დაიწყო თავისი ძველი ჯინსების ტარება – ახლა უკვე სიამოვნებით და ღიმილით.

მაგრამ მაინც ხშირად ვფიქრობ: სად მთავრდება რძლის პასუხისმგებლობა და სად იწყება დედამთილის ჩარევა? რამდენად უნდა მივცეთ სხვებს უფლება ჩვენს ოჯახში ჩაერიონ? იქნებ ზოგჯერ სჯობს უბრალოდ მივიღოთ ერთმანეთი ისეთი, როგორებიც ვართ?

თქვენ რას ფიქრობთ – როგორ უნდა მოვაგვაროთ ასეთი ოჯახური კონფლიქტები?