„არ მინდა აქ ცხოვრება!” – როგორ დაგვინგრია დედამთილმა ცხოვრება და ოჯახი
„არ მინდა აქ ცხოვრება! არ მინდა, გესმის?!“ – ბოლო ხმაზე ვიყვირე, როცა დედამთილმა ისევ დაიწყო თავისი. ჩემი ხმა ოთახში გაისმა, თითქოს კედლებიც კი შეირყა. ლევანი, ჩემი ქმარი, ჩუმად იდგა, თვალებს არიდებდა, თითქოს ამით შეძლებდა პრობლემის გაქრობას. დედამთილი კი, ნინო, ისევ თავისას იმეორებდა: „ეს სახლი საუკეთესოა თქვენთვის, შვილო. ქალაქში რა გინდათ, ბინაში? აქ ჰაერია, ეზოა, ბავშვებისთვის უკეთესია!“
ეს ყველაფერი დაიწყო მაშინ, როცა პოლონეთში გადავედით საცხოვრებლად. ლევანს იქ კარგი სამსახური შესთავაზეს – იმედით ჩავედით, რომ ახალი ცხოვრება დავიწყებდით. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო: პატარა ბინა ვარშავაში, ჩემი სამსახური კაფეში, ლევანის კარიერული წინსვლა. მაგრამ მერე დედამთილი ჩამოვიდა სტუმრად და ყველაფერი აირია.
„ქალაქში ცხოვრება არ შეიძლება, შვილო. ბავშვი რომ გეყოლებათ, სად გაასეირნებთ? ეზო უნდა გქონდეთ, ბაღი, სუფთა ჰაერი!“ – არ ჩერდებოდა ნინო. თავიდან ვცდილობდი თავშეკავებას, მაგრამ ნელ-ნელა მისი სიტყვები მღრღნიდა. ლევანი კი, როგორც ყოველთვის, დედამისის მხარეს იყო: „ხო, სოფო, იქნებ მართლა ჯობია სახლი ვიყიდოთ გარეუბანში?“
მე კი ვიცოდი, რას ნიშნავდა ეს – მარტოობა, უცხო გარემო, მეგობრების გარეშე, სამსახურის გარეშე. მაგრამ ზეწოლა იმდენად დიდი იყო, რომ ბოლოს დავთანხმდი. სახლი ვიყიდეთ ვარშავის გარეუბანში, პატარა სოფელში, სადაც არც ერთი ქართველი არ ცხოვრობდა. დედამთილი ბედნიერი იყო, მე კი – სულ უფრო და უფრო მარტო.
პირველი თვეები აუტანელი აღმოჩნდა. დილით ვიღვიძებდი და სიჩუმე მახრჩობდა. ლევანი სამსახურში იყო მთელი დღე, მე კი სახლში ვიჯექი, ეზოში ვუყურებდი უცხო გარემოს. დედამთილი ხშირად მოდიოდა, ყველაფერში ერეოდა: „ასე ნუ ალაგებ, ასე სჯობს“, „ბაღში ეს ყვავილები არ უხდება, სხვა დარგე“, „ლევანს ასე ნუ ელაპარაკები, დაღლილია“. თითქოს ჩემი ცხოვრება აღარ იყო ჩემი.
ერთ დღესაც, როცა ლევანი გვიან დაბრუნდა, ვუთხარი: „აღარ შემიძლია. ეს სახლი არ არის ჩემი. აქ არ ვარ ბედნიერი.“
ლევანმა ამოიოხრა: „სოფო, ხომ იცი, დედაჩემს გულს ვერ ვატკენ. შენც ხომ გინდოდა ეზო, ბავშვებისთვის უკეთესი გარემო?“
„მე მინდოდა თავისუფლება, ლევან! მინდოდა ჩემი არჩევანი მქონოდა! ახლა კი ვგრძნობ, რომ ყველაფერი დედაშენის სურვილებზეა დამოკიდებული.“
იმ ღამით დიდხანს ვტიროდი. დედამთილის ჩარევა ყოველდღე უფრო აუტანელი ხდებოდა. ერთხელაც, როცა მეგობრებთან საუბარი მინდოდა, ნინომ მითხრა: „აქ მეგობრები რად გინდა? ოჯახი გყავს, შვილო.“
დრო გადიოდა და ჩვენი ურთიერთობა სულ უფრო იძაბებოდა. ლევანი ცდილობდა შუაში დგომას, მაგრამ საბოლოოდ ყოველთვის დედამისის მხარეს იყო. ერთხელაც, როცა ეზოში ყვავილებს ვრგავდი, ნინო მოვიდა და ყვირილი დამიწყო: „ეს რა გააკეთე?! ეს ყვავილები ალერგიას იწვევს! ბავშვს რომ რამე მოუვიდეს?!“
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ამ სახლში უცხო ვიყავი. ჩემი decisions აღარაფერს ნიშნავდა. დედამთილი ყველაფერს აკონტროლებდა – რას ვჭამდით, როგორ ვალაგებდით სახლს, ვის ვხვდებოდით.
ერთ დღესაც, როცა ლევანი სახლში დაბრუნდა, ვუთხარი: „თუ ასე გაგრძელდება, მე აქ ვერ დავრჩები.“
ლევანმა თავი ჩაღუნა: „სოფო, გთხოვ, ცოტა მოთმინება გამოიჩინე. დედაჩემი მალე დაბრუნდება საქართველოში.“
მაგრამ ნინო არსად მიდიოდა. პირიქით, სულ უფრო ხშირად რჩებოდა ჩვენთან, თითქოს ჩვენი ოჯახის ნაწილი კი არა, მთავარი წევრი იყო. ერთხელაც, როცა ვცდილობდი ლევანთან გულწრფელად მესაუბრა, ნინო შემოვიდა ოთახში და საუბარი შეგვაწყვეტინა: „რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვთ?“
ლევანმა ჩუმად მიჩურჩულა: „გთხოვ, ახლა არა.“
სიბრაზემ და იმედგაცრუებამ ერთდროულად მომიცვა. ვიგრძენი, რომ ჩემი ხმა აღარავის ესმოდა. დედამთილის ჩარევა ყოველდღე უფრო აუტანელი ხდებოდა. ერთხელაც, როცა მეგობრებთან საუბარი მინდოდა, ნინომ მითხრა: „აქ მეგობრები რად გინდა? ოჯახი გყავს, შვილო.“
დრო გადიოდა და ჩვენი ურთიერთობა სულ უფრო იძაბებოდა. ლევანი ცდილობდა შუაში დგომას, მაგრამ საბოლოოდ ყოველთვის დედამისის მხარეს იყო. ერთხელაც, როცა ეზოში ყვავილებს ვრგავდი, ნინო მოვიდა და ყვირილი დამიწყო: „ეს რა გააკეთე?! ეს ყვავილები ალერგიას იწვევს! ბავშვს რომ რამე მოუვიდეს?!“
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ამ სახლში უცხო ვიყავი. ჩემი decisions აღარაფერს ნიშნავდა. დედამთილი ყველაფერს აკონტროლებდა – რას ვჭამდით, როგორ ვალაგებდით სახლს, ვის ვხვდებოდით.
ერთ დღესაც, როცა ლევანი სახლში დაბრუნდა, ვუთხარი: „თუ ასე გაგრძელდება, მე აქ ვერ დავრჩები.“
ლევანმა თავი ჩაღუნა: „სოფო, გთხოვ, ცოტა მოთმინება გამოიჩინე. დედაჩემი მალე დაბრუნდება საქართველოში.“
მაგრამ ნინო არსად მიდიოდა. პირიქით, სულ უფრო ხშირად რჩებოდა ჩვენთან, თითქოს ჩვენი ოჯახის ნაწილი კი არა, მთავარი წევრი იყო. ერთხელაც, როცა ვცდილობდი ლევანთან გულწრფელად მესაუბრა, ნინო შემოვიდა ოთახში და საუბარი შეგვაწყვეტინა: „რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვთ?“
ლევანმა ჩუმად მიჩურჩულა: „გთხოვ, ახლა არა.“
სიბრაზემ და იმედგაცრუებამ ერთდროულად მომიცვა. ვიგრძენი, რომ ჩემი ხმა აღარავის ესმოდა. დედამთილის ჩარევა ყოველდღე უფრო აუტანელი ხდებოდა. ერთხელაც, როცა მეგობრებთან საუბარი მინდოდა, ნინომ მითხრა: „აქ მეგობრები რად გინდა? ოჯახი გყავს, შვილო.“
დრო გადიოდა და ჩვენი ურთიერთობა სულ უფრო იძაბებოდა. ლევანი ცდილობდა შუაში დგომას, მაგრამ საბოლოოდ ყოველთვის დედამისის მხარეს იყო. ერთხელაც, როცა ეზოში ყვავილებს ვრგავდი, ნინო მოვიდა და ყვირილი დამიწყო: „ეს რა გააკეთე?! ეს ყვავილები ალერგიას იწვევს! ბავშვს რომ რამე მოუვიდეს?!“
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ამ სახლში უცხო ვიყავი. ჩემი decisions აღარაფერს ნიშნავდა. დედამთილი ყველაფერს აკონტროლებდა – რას ვჭამდით, როგორ ვალაგებდით სახლს, ვის ვხვდებოდით.
ერთ დღესაც, როცა ლევანი სახლში დაბრუნდა, ვუთხარი: „თუ ასე გაგრძელდება, მე აქ ვერ დავრჩები.“
ლევანმა თავი ჩაღუნა: „სოფო, გთხოვ, ცოტა მოთმინება გამოიჩინე. დედაჩემი მალე დაბრუნდება საქართველოში.“
მაგრამ ნინო არსად მიდიოდა. პირიქით, სულ უფრო ხშირად რჩებოდა ჩვენთან, თითქოს ჩვენი ოჯახის ნაწილი კი არა, მთავარი წევრი იყო. ერთხელაც, როცა ვცდილობდი ლევანთან გულწრფელად მესაუბრა, ნინო შემოვიდა ოთახში და საუბარი შეგვაწყვეტინა: „რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვთ?“
ლევანმა ჩუმად მიჩურჩულა: „გთხოვ, ახლა არა.“
სიბრაზემ და იმედგაცრუებამ ერთდროულად მომიცვა. ვიგრძენი, რომ ჩემი ხმა აღარავის ესმოდა. დედამთილის ჩარევა ყოველდღე უფრო აუტანელი ხდებოდა. ერთხელაც, როცა მეგობრებთან საუბარი მინდოდა, ნინომ მითხრა: „აქ მეგობრები რად გინდა? ოჯახი გყავს, შვილო.“
დრო გადიოდა და ჩვენი ურთიერთობა სულ უფრო იძაბებოდა. ლევანი ცდილობდა შუაში დგომას, მაგრამ საბოლოოდ ყოველთვის დედამისის მხარეს იყო. ერთხელაც, როცა ეზოში ყვავილებს ვრგავდი, ნინო მოვიდა და ყვირილი დამიწყო: „ეს რა გააკეთე?! ეს ყვავილები ალერგიას იწვევს! ბავშვს რომ რამე მოუვიდეს?!“
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ამ სახლში უცხო ვიყავი. ჩემი decisions აღარაფერს ნიშნავდა. დედამთილი ყველაფერს აკონტროლებდა – რას ვჭამდით, როგორ ვალაგებდით სახლს, ვის ვხვდებოდით.
ერთ დღესაც, როცა ლევანი სახლში დაბრუნდა, ვუთხარი: „თუ ასე გაგრძელდება, მე აქ ვერ დავრჩები.“
ლევანმა თავი ჩაღუნა: „სოფო, გთხოვ, ცოტა მოთმინება გამოიჩინე. დედაჩემი მალე დაბრუნდება საქართველოში.“
მაგრამ ნინო არსად მიდიოდა. პირიქით, სულ უფრო ხშირად რჩებოდა ჩვენთან, თითქოს ჩვენი ოჯახის ნაწილი კი არა, მთავარი წევრი იყო. ერთხელაც, როცა ვცდილობდი ლევანთან გულწრფელად მესაუბრა, ნინო შემოვიდა ოთახში და საუბარი შეგვაწყვეტინა: „რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვთ?“
ლევანმა ჩუმად მიჩურჩულა: „გთხოვ, ახლა არა.“
სიბრაზემ და იმედგაცრუებამ ერთდროულად მომიცვა. ვიგრძენი, რომ ჩემი ხმა აღარავის ესმოდა.
მაშინ მივხვდი – თუ არ დავიცავ ჩემს თავს, ჩემს არჩევანს, ჩემს ოჯახსაც დავკარგავ. ერთ ღამეს ჩემოდანი ჩავალაგე და ლევანს ვუთხარი: „მე მივდივარ. სანამ შენ არ გადაწყვიტავ, ვის მხარეს ხარ – ჩემს თუ დედაშენის – მე აქ ვერ დავრჩები.“
ლევანი გაჩუმდა. პირველად დავინახე მის თვალებში შიში და დაბნეულობა. ნინო კი გაბრაზდა: „შვილო, რას აკეთებ? ოჯახი ასე არ ინგრევა!“
მაგრამ მე უკვე აღარ შემეძლო უკან დახევა. წავედი მეგობართან რამდენიმე დღით. ლევანი ყოველდღე მწერდა: „სოფო, დაბრუნდი. ყველაფერი გამოვა.“ მაგრამ მე ვიცოდი – სანამ ის თავის არჩევანს არ გააკეთებდა, არაფერი შეიცვლებოდა.
ორი კვირის შემდეგ ლევანი მოვიდა ჩემთან. თვალებში ცრემლი ჰქონდა: „სოფო, მიყვარხარ. ვიცი, რომ დედაჩემის ჩარევა ყველაფერს ანგრევს. გადავწყვიტე – თუ გინდა, ქალაქში დავბრუნდეთ. მთავარია შენ იყო ბედნიერი.“
ეს სიტყვები იყო ის, რასაც მთელი ეს დრო ველოდი. მაგრამ ნდობა უკვე შერყეული იყო. დავბრუნდით ქალაქში, პატარა ბინაში. ნინო გაბრაზდა, აღარ გველაპარაკებოდა რამდენიმე თვე. მაგრამ მე და ლევანი ნელ-ნელა ვცდილობდით ურთიერთობის აღდგენას.
ახლა ხშირად ვფიქრობ – ღირს თუ არა ოჯახის ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა სხვისი სურვილების გამო? შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა მაშინ, როცა ერთხელ უკვე დაინგრა ყველაფერი?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეიძლება თუ არა ოჯახი გადაარჩინო, როცა დედამთილი ყველაფერს აკონტროლებს?