ანდრიუს გაკვეთილი: დროის დაუფასებლობის ფასი

– ნინო, კიდევ ერთხელ იგვიანებ? – ტელეფონის ეკრანზე საათს დავხედე და გულში სიბრაზე ამომივარდა. უკვე მერვედ ველოდებოდი კაფეში, სადაც ჩვენი შეხვედრა უნდა ყოფილიყო. გარეთ წვიმდა, ქოლგა დამავიწყდა და სველი პალტო მხრებზე მეკიდა. ხალხი მოდიოდა და მიდიოდა, მე კი მარტო ვიჯექი, თითებს მაგიდაზე ვაკაკუნებდი და საკუთარ თავთან ვბრაზობდი.

– ანდრიუ, მაპატიე, სამსახურში დამაგვიანდა… – მესიჯი მოვიდა ბოლოს. არც ბოდიში იყო გულწრფელი, არც მე მქონდა ძალა, კიდევ ერთხელ მეპასუხა: “არაუშავს”. მაგრამ მაინც მივწერე.

ეს ჩვენი ურთიერთობის ქრონიკული პრობლემა იყო – ნინოსთვის ჩემი დრო არასდროს იყო მნიშვნელოვანი. თავიდან ამას ყურადღებას არ ვაქცევდი: “მუშაობს, დაკავებულია, მეც ხომ მესმის”. მაგრამ წლები გავიდა და მივხვდი – ნინოსთვის ჩემი დრო უბრალოდ არ არსებობდა.

მახსოვს, პირველად როცა გავიცანი, უნივერსიტეტში ვიყავით. მაშინაც იგვიანებდა ლექციებზე, მაგრამ ეს მომხიბვლელად მეჩვენებოდა – თითქოს რაღაც განსაკუთრებული ჰქონდა, რაც სხვებს არ ჰქონდათ. მერე მეგობრები გავხდით, შემდეგ შეყვარებულები. ნინო ყოველთვის ამბობდა: “დრო ხომ მაინც გავა, მთავარია, ერთად ვიყოთ”. მე კი მაშინ მეგონა, რომ ერთად ყოფნა ყველაფერს ნიშნავდა.

მაგრამ წლები გავიდა და მივხვდი – ერთად ყოფნა მხოლოდ მაშინ არის ბედნიერება, როცა ორივესთვის ერთნაირად მნიშვნელოვანია. როცა ერთს შენი დრო მხოლოდ მოსახერხებელი რესურსია, შენ კი მასში საკუთარ სულს დებ – ეს უკვე უსამართლობაა.

ერთ დღესაც, როცა ნინო ისევ დაიგვიანა და მე ისევ მარტო ვიჯექი კაფეში, დედაჩემი დამირეკა.

– ანდრიუ, სად ხარ? მამას გული აწუხებს და საავადმყოფოში მივდივართ.

მაშინვე წამოვხტი ადგილიდან. ნინოსთვის არც მიმიწერია – უბრალოდ წავედი. გზაში ვფიქრობდი: რამდენი დრო დავკარგე ნინოს ლოდინში? რამდენი საათი გავატარე იმ იმედით, რომ ერთხელ მაინც მოვიდოდა დროულად? მამაჩემი კი ახლა საავადმყოფოში იყო და მე მის გვერდით არ ვიყავი.

საავადმყოფოში მისულს დედა ატირებული დამხვდა. მამა პალატაში იწვა, ხელში ჩემი ბავშვობის ფოტო ეჭირა.

– ანდრიუ… – ძლივს ამოილაპარაკა – შენს ლოდინში ჩამეძინა ხოლმე ბავშვობაში. სულ გელოდებოდი.

მაშინ მივხვდი: მთელი ცხოვრება ველოდებოდი სხვებს – ჯერ მამას ბავშვობაში, მერე ნინოს დიდობაში. მაგრამ ჩემი დრო არავის უღირდა ისე, როგორც მე ვაფასებდი მათ დროს.

მამა მალე გამოჯანმრთელდა, მაგრამ იმ ღამეს რაღაც ჩემში გარდაიცვალა. სახლში დაბრუნებულმა ნინოს დავურეკე.

– ნინო, უნდა ვილაპარაკოთ.

– რა მოხდა? – მისი ხმა დაღლილი იყო.

– აღარ შემიძლია ასე. ჩემი დრო ჩემთვის ძვირფასია და მინდა, რომ ისიც ასე იყოს შენთვის. მაგრამ მგონი შენთვის ეს არაფერს ნიშნავს.

– ანდრიუ… ხომ იცი, რომ მიყვარხარ…

– ვიცი, მაგრამ სიყვარული მხოლოდ სიტყვები არაა. სიყვარული დროის გაზიარებაა. მე კი აღარ მინდა ჩემი დრო დავკარგო იქ, სადაც მას არ აფასებენ.

ნინო გაჩუმდა. მერე მხოლოდ ეს თქვა:

– ალბათ მართალი ხარ.

იმ ღამეს პირველად დავიძინე მშვიდად. თითქოს მძიმე ტვირთი მომეხსნა მხრებიდან. მეორე დღეს მამასთან ერთად ვისაუზმე – პირველად ბოლო წლების განმავლობაში.

მაგრამ ცხოვრება ასე მარტივად არ მთავრდება. რამდენიმე კვირის შემდეგ ნინო ისევ დამიკავშირდა.

– ანდრიუ, შეიძლება გნახო?

შევხვდით ძველ კაფეში. ნინო შეცვლილი ჩანდა – თვალებში სევდა ედგა.

– იცი, რომ შენთან ყოფნა მინდოდა ყოველთვის… უბრალოდ ვერ ვასწრებდი ყველაფერს ერთად. სამსახური, ოჯახი… შენ კი ყოველთვის ითმენდი.

– სწორედ ესაა პრობლემა – ვთქვი მშვიდად – მე ყოველთვის ვითმენდი და შენ ამას მიეჩვიე.

– ახლა რომ გითხრა, შევეცდები შევიცვალო?

– გვიანია… ჩემი დრო აღარ მინდა დავკარგო იმაზე ფიქრში, შეიცვლები თუ არა.

ნინო ჩუმად ადგა და წავიდა. მე კი პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავს ვუთხარი: საკმარისია.

ამის შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა ჩემს ცხოვრებაში. უფრო მეტი დრო დავუთმე ოჯახს – დედას და მამას. მეგობრებს შევხვდი, რომლებიც წლების განმავლობაში დავკარგე ნინოს გამო. სამსახურში ახალი პროექტები დავიწყე და საკუთარი თავი თავიდან აღმოვაჩინე.

ერთხელაც ქუჩაში შემთხვევით შევხვდი ნინოს. გვერდით უცხო მამაკაცი ახლდა. ერთმანეთს თვალი გავუსწორეთ და ორივემ გავიღიმეთ – იმ ღიმილით, რომელიც მხოლოდ წარსულს ეკუთვნის.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რამდენი ადამიანი კარგავს საკუთარ დროს იმ იმედით, რომ ოდესმე მათაც დაუფასებენ? რამდენი ჩვენგანი იტანს დაუფასებლობას მხოლოდ იმიტომ, რომ ეშინია მარტო დარჩენის?

მე ვისწავლე: საკუთარი დრო ყველაზე ძვირფასი რამაა და მას მხოლოდ იმ ადამიანებს უნდა ვუზიაროთ, ვინც მას აფასებს.

ახლა თქვენ გეკითხებით: რამდენჯერ დაგიკარგავთ დრო იმ ადამიანებისთვის, ვინც ამას არ იმსახურებდა? იქნებ დროა საკუთარ თავს უპასუხოთ: როდის იწყება თქვენი დრო?