ნამდვილი ქალის ხიბლი: ექვსი თვისება, რომელიც მამაკაცებს აჯადოვებს — ჩემი ისტორია ამერიკაში

„შენ ისევ ვერ ხვდები, რომ ასე უბრალოდ ვერ წახვალ! მე აქ ვარ, რუბი, და შენს გარეშე ეს სახლი ცარიელია!“ — პაულის ხმა მთელ მისაღებში ექოდ გაისმა. მე კი, ჩემოდნის სახელურს ხელით ვუჭერდი და ვცდილობდი ცრემლები არ წამომსვლოდა. ამერიკაში ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა, მაგრამ ახლა, ამ ღამით, ყველაფერი თავზე მენგრეოდა.

მახსოვს, პირველად რომ ჩამოვედი ნიუ-იორკში, მეგონა, ჩემი სიძლიერე და თავდაჯერებულობა ყველაფერს გადამატანინებდა. დედამ თბილისში გამაცილა და მითხრა: „რუბი, შენ ისეთი ხარ, რომ კაცს ან შეაყვარებ თავს, ან გააგიჟებ.“ მაშინ გამეცინა, მაგრამ ახლა ვხვდები, რამდენად მართალი იყო.

პაული ამერიკელი იყო — სერიოზული, თავაზიანი და თითქოს ყველაფერში დარწმუნებული. მე კი ჩემი ქართული სითბო და პირდაპირობა მომქონდა. თავიდან ეს ყველაფერი მას აჯადოვებდა: ჩემი თავდაჯერებულობა, გულწრფელობა, დამოუკიდებლობა, სითბო, იუმორი და თანაგრძნობა. ექვსივე თვისება, რომელიც თითქოს ყველა მამაკაცს იზიდავს. მაგრამ რაც დრო გავიდა, ეს თვისებები ჩვენს შორის ბზარებად იქცა.

„შენ სულ უნდა გქონდეს შენი აზრი? რატომ არ შეგიძლია ერთხელ მაინც დამეთანხმო?“ — ერთხელ პაულმა მითხრა. მე კი ვუპასუხე: „მე ასეთი ვარ. საქართველოში ასე მასწავლეს — ქალი უნდა იყოს ძლიერი და თავისი თავი იცოდეს.“

ჩვენს მეგობრებში კიდევ ორი ქალი იყო — სოფია და ბრუკი. სოფია უკრაინიდან იყო ჩამოსული და საოცრად თბილი და მზრუნველი იყო. ბრუკი კი ამერიკელი იყო, მაგრამ სულ ცდილობდა სხვების დახმარებას. ჩვენ სამნი ხშირად ვიკრიბებოდით პატარა კაფეში ბრუკლინში და ვსაუბრობდით ჩვენს ურთიერთობებზე.

ერთხელ სოფიამ თქვა: „ჯადენი სულ მეუბნება, რომ ჩემი თანაგრძნობა და მზრუნველობა უყვარს, მაგრამ როცა საქმე სერიოზულ გადაწყვეტილებებზე მიდგება, მეუბნება — ძალიან ემოციური ხარ.“ ბრუკმა ჩაიცინა: „ბენჯამინი კი ამბობს, რომ ჩემი იუმორი და დამოუკიდებლობა აჯადოვებს, მაგრამ როცა სამსახურში წარმატებას მივაღწიე, უცებ დისტანციური გახდა.“

მე მათ ვუყურებდი და ვფიქრობდი: ნუთუ ის თვისებები, რაც ასე იზიდავთ მამაკაცებს თავიდან, ბოლოს მათვე აშინებთ?

ერთ საღამოს პაულმა მითხრა: „შენთან თავს ცოცხლად ვგრძნობდი თავიდან. შენი ენერგია ყველაფერს ცვლიდა. მაგრამ ახლა მგონია, რომ შენს გვერდით არასდროს ვარ საკმარისი.“

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა. მთელი ღამე არ მძინებია. ვფიქრობდი დედაჩემის სიტყვებზე: „ქალი უნდა იყოს ნამდვილი.“ მაგრამ ნამდვილი რომ ვარ — ეს რატომ არ ჰყოფნით?

მეორე დღეს სოფიას დავურეკე:
— სოფია, შენც ასე გრძნობ ხოლმე თავს ჯადენთან?
— ხანდახან მგონია, რომ რაც უფრო მეტად ვაჩვენებ ჩემს ნამდვილ სახეს, მით უფრო შორდება.
— იქნებ პრობლემა ჩვენშია?
— არა, რუბი. უბრალოდ ზოგჯერ კაცებს უნდათ ქალის სიძლიერე მხოლოდ მანამ, სანამ ეს მათ კომფორტს არ არღვევს.

ბრუკმა თავის მხრივ თქვა:
— მე ბენჯამინი მიყვარს, მაგრამ როცა დამოუკიდებლობას ვაჩვენებ, თითქოს ეშინია. ერთხელ მითხრა: „შენ ისე კარგად უმკლავდები ყველაფერს, რომ მგონია მე ზედმეტი ვარ.“

ამ საუბრების შემდეგ მივხვდი — ჩვენ სამნი სხვადასხვა ქვეყნიდან ვიყავით, მაგრამ ერთი პრობლემა გვაერთიანებდა: ნამდვილი ქალის ხიბლი ზოგჯერ თავად მამაკაცებისთვისაც აუტანელი ხდება.

ერთ დღეს პაულმა მითხრა:
— რუბი, იქნებ ცოტა შეიცვალო? იქნებ ცოტა ნაკლებად თავდაჯერებული იყო?
— ანუ აღარ ვიყო ის რუბი, ვინც შემიყვარე?
— უბრალოდ… მინდა თავი საჭირო ადამიანად ვიგრძნო.

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა. მთელი ბავშვობა მამაჩემი მეუბნებოდა: „ქალი უნდა იყოს ძლიერი.“ ახლა კი ვდგავარ ამერიკაში და ვფიქრობ — იქნებ ეს სიძლიერე თავად ჩემთვისაც ტვირთია?

ერთ საღამოს სამივე შევიკრიბეთ ბრუკის სახლში. ღვინო დავლიეთ და გულწრფელად ვისაუბრეთ.

— რუბი, შენ რა გინდა? — მკითხა ბრუკმა.
— მინდა ისეთი ვიყო, როგორიც ვარ. მაგრამ მინდა ვიგრძნო, რომ ეს საკმარისია.
— იქნებ არც ერთი ჩვენგანი არ ვართ საკმარისი იმ კაცებისთვის, ვისაც ჩვენი ნამდვილი სახე არ უყვარს? — თქვა სოფიამ.

იმ ღამით სახლში დაბრუნებულმა პაულს დავუწყე საუბარი:
— მე აღარ შემიძლია საკუთარი თავის შეცვლა იმისთვის, რომ შენ კომფორტულად იყო.
— ანუ მიდიხარ?
— კი. იმიტომ რომ თუ ჩემი ნამდვილი სახე არ გიყვარს, მაშინ არც მე მინდა ვიყო აქ.

ჩემოდანი ავიღე და კარი გამოვიხურე. ქუჩაში ცივი ქარი უბერავდა. ტაქსი გამოვიძახე და უკანასკნელად შევხედე სახლს, სადაც მეგონა ბედნიერებას ვიპოვიდი.

მთელი გზა ვფიქრობდი: ნუთუ ნამდვილი ქალის ხიბლი მხოლოდ მანამ იზიდავს კაცს, სანამ ეს მისი სამყაროს წესრიგს არ არღვევს? იქნებ პრობლემა იმაშია, რომ ჩვენც გვიჭირს საკუთარი თავის მიღება ისეთებად, როგორებიც ვართ?

ახლა უკვე მარტო ვცხოვრობ პატარა ბინაში მანჰეტენზე. სოფია ჯადენთან დაშორდა — ვერ აიტანა მისი ემოციურობა. ბრუკი ბენჯამინს დაშორდა — ვერ აიტანა მისი დამოუკიდებლობა. ჩვენ სამნი ისევ ვხვდებით ერთმანეთს და ვსვამთ კითხვას: რა არის ნამდვილი ბედნიერება ქალისთვის ემიგრაციაში?

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ სწორედ ის ექვსი თვისებაა ჩვენი ყველაზე დიდი ძალა და ყველაზე დიდი წყევლა? იქნებ კაცებსაც უჭირთ ნამდვილი ქალის მიღება? ან იქნებ ჩვენ თვითონ უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული ისე ძლიერად, რომ აღარ დაგვჭირდეს სხვისი დამტკიცება?

ახლა თქვენ გეკითხებით: თქვენ როგორ ფიქრობთ — შესაძლებელია თუ არა ნამდვილი ქალის ხიბლი იყოს საკმარისი სიყვარულისთვის? ან იქნებ სწორედ ეს თვისებები გვაქცევს მარტოებად?