ყველაფერი მივეცი, ყველაფერი წამართვა: ნინოსა და ლელას მეგობრობის დრამა ემიგრაციაში

„ლელა, გთხოვ, არ მითხრა, რომ ესეც შენ გააკეთე…“ – ხმა მიკანკალებდა, როცა მის თვალებში ვუყურებდი. სამზარეულოს მაგიდაზე ჩემი საფულე იდო, გახსნილი, შიგნით კი ის 200 ევრო აღარ იყო, რაც გუშინ ხელფასიდან გადამედო. ლელა ჩუმად იდგა, მზერა ძირს დაეხარა, თითებით პერანგის ბოლო აწვალებდა. ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა, ისეთი მძიმე, თითქოს ჰაერი აღარ იყო.

მე ნინო ვარ, 38 წლის. უკვე მეშვიდე წელია ათენში ვცხოვრობ. აქ ჩამოსვლა იოლი არ ყოფილა – საქართველოში ქმარი და ორი შვილი დავტოვე, რომ მათთვის უკეთესი მომავალი შემექმნა. თავიდან ყველაფერი უცხო იყო: ენა, ხალხი, წესები. მაგრამ ლელა ჩემთან ერთად იყო – ბავშვობის მეგობარი, ჩემი მეორე ნახევარი. ერთად ვიზრდებოდით ქუთაისში, ერთად ვოცნებობდით დიდ ქალაქებზე და ბედნიერ ცხოვრებაზე.

პირველივე დღეებიდან ლელა ჩემთვის ყველაფერს აკეთებდა: სამსახურის პოვნაში დამეხმარა, ბინის დაქირავებაში, საბუთების მოგვარებაში. ხშირად ვამბობდი – რომ არა ლელა, ალბათ აქ ვერ გავძლებდი. მას ვენდობოდი ისე, როგორც საკუთარ თავს ვერ ვენდობოდი.

მაგრამ ბოლო დროს რაღაც შეიცვალა. ლელა ხშირად იგვიანებდა სახლში, ტელეფონზე ჩუმად საუბრობდა. ერთხელაც შემთხვევით გავიგონე, როგორ ეუბნებოდა ვიღაცას ქართულად: „არ ინერვიულო, ნინოს არაფერი ეჭვი არ აქვს.“ მაშინ ყურადღება არ მივაქციე – მეგონა, რაღაც პირადზე საუბრობდა.

ერთ დღესაც სამსახურში დამირეკეს – უფროსმა მკაცრად მითხრა, რომ ჩემი კლიენტი უკმაყოფილოა: თურმე სახლიდან რაღაცეები აკლდება. გაოგნებული ვიყავი – მე ხომ ყოველთვის პატიოსნად ვმუშაობდი! იმ საღამოს სახლში დაბრუნებულმა ლელას ვკითხე: „შენ ხომ არაფერი გსმენია ამაზე?“ მან თავი გააქნია: „არა ნინო, ალბათ შეცდომაა.“

მაგრამ ეჭვი მაინც შემეპარა. დავიწყე დაკვირვება – ფულს და ნივთებს განსაკუთრებულად ვამოწმებდი. ერთხელაც დავინახე, როგორ იღებდა ლელა ჩემი ჩანთიდან 50 ევროს და სწრაფად ჯიბეში იდებდა. გავშრი. ვერაფერი ვთქვი – უბრალოდ ოთახში შევიკეტე და მთელი ღამე ვტიროდი.

მეორე დღეს დილით საუზმეზე მივედი და პირდაპირ ვკითხე: „ლელა, რატომ აკეთებ ამას? ხომ იცი, რომ შენს გარდა აქ არავინ მყავს?“ ის გაჩუმდა. მერე ამოიოხრა: „მაპატიე ნინო… უბრალოდ ძალიან მიჭირდა. დედაჩემი ავადაა საქართველოში და წამლები სჭირდება… არ ვიცოდი რა მექნა.“

გული მეტკინა. ვიცოდი, რომ ლელას ოჯახი სიღარიბეში ცხოვრობდა – მაგრამ მე ხომ ყოველთვის ვეხმარებოდი! რამდენჯერ გამიგზავნია ფული მისთვისაც და მისი დედისთვისაც. მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ რაღაც ძალიან ღრმად გატყდა ჩვენს შორის.

ამ ამბის შემდეგ თითქოს ყველაფერი შეიცვალა. მე და ლელა ერთმანეთს ვეღარ ვენდობოდით. ერთხელაც გავიგე, რომ ჩემს უფროსს უთქვამს – „ნინო და ლელა ერთად იპარავენ ნივთებს“. ეს უკვე ზედმეტი იყო! მივედი ლელასთან და ხმამაღლა ვუთხარი: „შენ ჩემი სახელი შეაბღალე! როგორ შეგეძლო?“ ის ისევ დუმდა.

ამასობაში საქართველოდანაც ცუდი ამბები მოდიოდა – ქმარმა დამირეკა: „ნინო, ბავშვები გვენატრებიან. რატომ აღარ აგზავნი ფულს?“ როგორ მეთქვა, რომ აქ ყველაფერი თავზე მენგრეოდა? როგორ მეთქვა, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა?

ერთ საღამოს ბარში შევხვდით რამდენიმე ქართველ ემიგრანტ ქალს. ერთმა მათგანმა მითხრა: „ნინო, შენზე ცუდი ამბები დადის – თითქოს შენც ქურდობ.“ მაშინ მივხვდი – ლელამ არა მხოლოდ ფული წამართვა, არამედ სახელი და ღირსებაც.

ბოლოს ყველაფერი მაშინ გასკდა, როცა პოლიციამ დაგვაკავა – ბერძენი დიასახლისის საჩივრის საფუძველზე. მე და ლელა განყოფილებაში დაგვკითხეს. მე სიმართლე ვთქვი – რომ არაფერი მომიპარავს. ლელამ კი ყველაფერი ჩემს თავზე გადაიტანა: „ნინო მთხოვდა ასე მოვქცეულიყავი.“

იმ ღამეს ციხის საკანში მარტო ვიყავი. მთელი ცხოვრება თვალწინ გამირბოდა – ქუთაისის ეზოები, ბავშვობის თამაშები, პირველი სიყვარული… და ლელა – ჩემი ერთადერთი მეგობარი.

გამომიშვეს მხოლოდ იმიტომ, რომ სხვა ემიგრანტებმა დამიცვეს – ყველამ იცოდა ჩემი პატიოსნება. ლელა კი ქვეყნიდან გააძევეს.

ახლა ისევ მარტო ვარ ათენში. სამსახური ძლივს დავიბრუნე. ოჯახთან ურთიერთობა გაგრილდა – ქმარი ვერ მპატიობს ამდენ წლებს დაშორებით. შვილები უკვე დიდები არიან – დედას მხოლოდ ტელეფონით იცნობენ.

ხანდახან ვფიქრობ – სად დავუშვი შეცდომა? რატომ ვერ შევნიშნე დროულად ლელას შეცვლა? იქნებ ძალიან მიმნდობი ვიყავი? ან იქნებ ემიგრაციამ ყველა ჩვენგანი შეცვალა?

დღესაც ხშირად მესიზმრება ჩვენი ბავშვობა – როცა ერთმანეთს ყველაფერს ვუზიარებდით და გვეგონა, სამყარო ჩვენს მეგობრობას ვერაფერს დააკლებდა.

ახლა კი მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს: ღირს თუ არა ვინმესთვის ყველაფრის მიცემა მაშინ, როცა შეიძლება ერთ დღეს ყველაფერი წაგართვან? იქნებ თქვენც გქონიათ მსგავსი გამოცდილება? რას იზამდით ჩემს ადგილას?