ჩვენი ნათესავები ფიქრობდნენ, რომ ჩვენს ქალიშვილს სიძეს ვუმზადებდით: რას ფიქრობდნენ ისინი?

– ნატა, შენ მართლა გგონია, რომ ეს სახლი მხოლოდ თქვენთვის აშენდება? – მკითხა დედამთილმა, როცა სამზარეულოში მარტო დავრჩით. მისი ხმა ყურში ჩამესმა, თითქოს კედლებიც კი გაიყინა.

იმ დღეს, როცა მშენებლებმა საძირკველი ჩაყარეს, მეგონა, რომ ახალი ცხოვრების დასაწყისს ვზეიმობდით. მე და ნიკა ერთმანეთს ბავშვობიდან ვიცნობდით – კლასელები ვიყავით რუსთავში, ერთ მერხზე ვიჯექით და მაშინაც კი, როცა ერთმანეთი გვიყვარდა, ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ერთად ვიცხოვრებდით. მაგრამ ცხოვრება უცნაურია: მე გერმანიაში წავედი სწავლის გასაგრძელებლად, ნიკა კი თბილისში დარჩა. წლები გავიდა, მაგრამ ერთმანეთი არ დაგვვიწყებია. ბოლოს, როცა საქართველოში დავბრუნდი, ყველაფერი თითქოს თავიდან დაიწყო – ისევ ის ბავშვური სითბო და გულწრფელი ღიმილი.

ჩვენი ქორწილი პატარა იყო – მხოლოდ ახლობლები და რამდენიმე მეგობარი. მაშინ მეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. მაგრამ ნელ-ნელა ყოველდღიურობამ თავისი ქნა. ნიკას სამსახური არ ჰქონდა – მშობლების ბიზნესში ეხმარებოდა, მაგრამ ეს არც მას აკმაყოფილებდა და არც მე. მე კი გერმანიაში მიღებული განათლებით ვცდილობდი სამსახურის პოვნას, მაგრამ საქართველოში ყველაფერი სხვანაირადაა – ან ნაცნობობა უნდა გქონდეს, ან ფული.

როცა პირველი შვილი შეგვეძინა, ნათესავები სულ უფრო ხშირად მოდიოდნენ ჩვენთან. დედაჩემი ამბობდა: „შვილო, მთავარია ოჯახი იყოს მტკიცე, დანარჩენი ყველაფერი მოგვარდება.“ მაგრამ მე სულ უფრო ხშირად ვგრძნობდი მარტოობას. ნიკა ღამით გვიან ბრუნდებოდა სახლში – ხან მეგობრებთან ერთად იყო, ხან საქმეზე. მე კი ბავშვთან მარტო ვრჩებოდი და საკუთარ თავთან საუბარს ვიწყებდი: „ნატა, ეს ის ცხოვრებაა, რაც გინდოდა?“

ერთ დღესაც მამამ დამირეკა გერმანიიდან: „ნატა, აქ ჩამოდი ბავშვებთან ერთად. აქ უკეთესად იქნები.“ მაშინ პირველად დავფიქრდი სერიოზულად – იქნებ მართლა ჯობდა წავსულიყავი? მაგრამ ნიკას ვერ დავტოვებდი – მაშინაც მიყვარდა და მჯეროდა, რომ ყველაფერი გამოსწორდებოდა.

მეორე შვილი რომ შეგვეძინა, ნათესავებმა დაიწყეს საუბარი: „აი, ნახეთ, ნატამ და ნიკამ სახლი ააშენეს. ალბათ გოგოს სიძეს უმზადებენ.“ ეს სიტყვები გულში მხვდებოდა. თითქოს ჩემი ცხოვრება სხვისი სცენარის მიხედვით მიდიოდა. დედამთილი სულ უფრო ხშირად მეკითხებოდა: „ნატა, შენს გოგოს ვინ უნდა? იქნებ ჩვენს ნათესავ ბიჭს შევუთანხმოთ?“ მე კი მინდოდა ჩემი შვილებისთვის თავისუფალი არჩევანი მქონოდა – არ მინდოდა მათი ბედნიერება წინასწარ დაეგეგმათ.

ერთ საღამოს ნიკასთან კამათი მოგვივიდა. ბავშვები უკვე ეძინათ.

– ნიკა, რატომ აღარ ვსაუბრობთ ისე, როგორც ადრე?

– რაზე გინდა ვისაუბროთ? – მკითხა უხეშად.

– იმაზე, რომ ყველაფერი შეიცვალა. თითქოს ერთმანეთისთვის აღარ ვართ მნიშვნელოვანი.

– შენ სულ რაღაც გაწუხებს! – წამოიძახა ნერვიულად. – მე ვცდილობ ოჯახისთვის ვიმუშაო, შენ კი სულ უკმაყოფილო ხარ.

– მე მარტო ვარ ამ სახლში! – ვუთხარი ჩუმად.

ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა. იმ ღამით ორივემ ცალ-ცალკე დავიძინეთ.

მეორე დილით დედამ დამირეკა:

– ნატა, შვილო, ხომ კარგად ხარ?

– კი, დედა… უბრალოდ ცოტა დავიღალე.

– თუ გინდა ჩამოდი გერმანიაში. აქ ყველაფერს თავიდან დაიწყებ.

მაგრამ მე ვერ მივდიოდი – ბავშვები სკოლაში დადიოდნენ, ნიკას მშობლები ავადმყოფობდნენ და მეც თითქოს ვალდებული ვიყავი ყველასთვის ძლიერი ვყოფილიყავი.

ერთ დღესაც ნათესავებმა ოჯახური სადილი დაგეგმეს. მაგიდასთან ყველა იყო – ნიკას მშობლები, ჩემი ძმა ოჯახით და რამდენიმე ბიძაშვილი. საუბარი ისევ ჩვენს სახლზე ჩამოვარდა.

– ნატა, შენს გოგოს უკვე თაყვანისმცემელი ჰყავს? – მკითხა ბიძაშვილმა სიცილით.

– ჯერ პატარაა…

– აბა ეს სახლი ვის უნდა დარჩეს? – ჩაერთო დედამთილი.

მაშინ პირველად ვიგრძენი თავი ისე, თითქოს საკუთარი ცხოვრება აღარ მეკუთვნოდა. თითქოს decisions სხვებმა უკვე მიიღეს ჩემს მაგივრად.

საღამოს ნიკას ვუთხარი:

– ნიკა, ასე აღარ შემიძლია. მინდა ჩემი ცხოვრება თავად გადავწყვიტო. მინდა ბავშვებს თავისუფლება ჰქონდეთ.

– რას გულისხმობ?

– იმას, რომ არ მინდა ჩვენი შვილების ბედნიერება სხვებმა დაგეგმონ. არც ის მინდა, რომ ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ მოვალეობად იქცეს.

ნიკამ არაფერი მიპასუხა. უბრალოდ ოთახიდან გავიდა.

იმ ღამით ფანჯარასთან ვიდექი და ვფიქრობდი: სად დავუშვი შეცდომა? იქნებ მაშინვე უნდა წავსულიყავი გერმანიაში? ან იქნებ უფრო მეტად უნდა მებრძოლა ჩვენი სიყვარულისთვის?

დრო გადიოდა და ჩვენ შორის უფსკრული იზრდებოდა. ბავშვები იზრდებოდნენ და მეც ვხედავდი მათ თვალებში იმავე კითხვებს, რაც მე მაწუხებდა ახალგაზრდობაში: „რა არის ბედნიერება?“

ერთ დღესაც ჩემმა უფროსმა გოგომ მკითხა:

– დედა, შენ ბედნიერი ხარ?

გავშრი. ვერაფერი ვუპასუხე.

ახლა ამ ყველაფერს რომ ვიხსენებ, ვფიქრობ: რატომ გვგონია ხოლმე, რომ სხვისი აზრი უფრო მნიშვნელოვანია ჩვენი ბედნიერებისთვის? რატომ ვუშვებთ იმას, რომ ჩვენი შვილების ცხოვრებას სხვები დაგეგმავენ?

ალბათ ყველაზე რთული ისაა, როცა საკუთარ თავს ეკითხები: “შენი ცხოვრება შენია თუ სხვისი სცენარის მიხედვით ცხოვრობ?” იქნებ დროა ყველაფერი თავიდან დავიწყო? თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?