ქორწინების შემდეგ მივხვდი, რომ ჩემი ქმარი მხოლოდ დედამისს უსმენს: როგორ დავკარგე საკუთარი თავი და დრო
„ნინო, სად დადიხარ ამდენ ხანს? ხომ იცი, ლინდას არ უყვარს, როცა გვიან ბრუნდები!“ – მეუბნება ლევანი, ჩემი ქმარი, როგორც კი ფეხს გადავდგამ მის დედის ბინაში. უკვე მესამე თვეა, რაც აქ ვცხოვრობთ და ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავს: დილას ლინდა მაღვიძებს თავისი ხმამაღალი საუბრით, შუადღეს მიკარნახებს, რა უნდა გავაკეთო, საღამოს კი ლევანი სახლში ბრუნდება და დედამისისგან იღებს ყველა გადაწყვეტილებას.
თავიდან მეგონა, რომ ეს დროებითი იქნებოდა. ქორწილის შემდეგ ლინდამ დაგვარწმუნა, რომ ერთად ცხოვრება დაგვეხმარებოდა ახალ ცხოვრებას შევგუებოდით. მე კი ჩემი პატარა ბინა დავთმე – იმედი მქონდა, რომ ეს მსხვერპლი ჩვენს ურთიერთობას გაამყარებდა. მაგრამ რაც დრო გადიოდა, უფრო მეტად ვგრძნობდი, როგორ ვკარგავდი საკუთარ თავს.
ერთ საღამოს, როცა სამზარეულოში ვჭრიდი ხახვს და ცრემლები თვალებიდან თავისით მომდიოდა – არა მხოლოდ ხახვის გამო – ლინდა შემოვიდა და მკაცრად მითხრა:
– ნინო, ასე არ ჭრიან ხახვს! აი, ნახე, მე გაჩვენებ. შენს ოჯახში არ გასწავლეს?
გული მომეწურა. მინდოდა მეთქვა, რომ დედაჩემი საუკეთესო მზარეულია და ბავშვობიდან მასთან ერთად ვამზადებდი ყველაფერს, მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე. ვიცოდი, რომ ლევანი მაინც ლინდას დაუჯერებდა.
ერთხელაც, როცა მეგობრებთან ერთად კაფეში წასვლა გადავწყვიტე, ლევანმა მკაცრად მითხრა:
– დედამ თქვა, რომ სახლში უნდა დარჩე. სტუმრები მოდიან და შენი დახმარება დასჭირდება.
– ლევან, ხომ შეგვიძლია ერთხელ მაინც ჩემი სურვილები გავითვალისწინოთ? – ძლივს ამოვთქვი.
– ნინო, დედა უკეთ იცის. ის ჩვენზე ზრუნავს.
იმ ღამით პირველად ვიტირე ჩუმად ბალიშში. ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება აღარ მეკუთვნოდა.
დრო გადიოდა და ყოველდღე უფრო მეტად ვკარგავდი საკუთარ ხმას. ლინდა ყველაფერში ერეოდა: რა უნდა მცმოდა, როგორ უნდა მესაუბრა სტუმრებთან, როდის უნდა დამეძინა. ერთხელაც ჩემს მეგობარ ეკატერინეს ვუთხარი:
– მგონია, რომ აღარ ვარ ნინო. თითქოს სხვის ცხოვრებას ვცხოვრობ.
ეკატერინემ ხელი ჩამჭიდა:
– ნინო, ასე არ შეიძლება. შენს თავზე უნდა იფიქრო.
მაგრამ მე ისევ ვრჩებოდი იქ – თითქოს იმედი მქონდა, რომ ლევანი შეიცვლებოდა.
ერთ დღესაც ყველაფერი აირია. ლინდა სამზარეულოში შემოვიდა და მკაცრად მითხრა:
– ნინო, რატომ არ დაალაგე ოთახი? სტუმრები მოდიან!
– ლინდა დეიდა, სამსახურში ვიყავი და ცოტა დავიღალე… – ვცადე ახსნა.
– მე შენს ასაკში სამ სამსახურში ვმუშაობდი და მაინც ყველაფერი მოწესრიგებული მქონდა! – დამიყვირა მან.
ლევანი სამზარეულოში შემოვიდა და დედამისს მხარი დაუჭირა:
– ნინო, დედა მართალია. ცოტა მეტი ყურადღება უნდა გამოიჩინო.
იმ წამს მივხვდი: მე აქ აღარ ვიყავი საჭირო. არც ჩემი აზრი ჰქონდა მნიშვნელობა.
იმ ღამით ჩემმა დედამ დამირეკა. მისი ხმა ისეთი თბილი იყო…
– ნინო, როგორ ხარ?
– კარგად ვარ… – ძლივს ამოვთქვი.
– შვილო, შენს ხმაში სევდა მესმის. ხომ იცი, რომ ყოველთვის შეგიძლია ჩემთან დაბრუნდე?
ცრემლები წამომივიდა. პირველად გავბედე და დედას ყველაფერი მოვუყევი: როგორ ვგრძნობდი თავს უცხოდ საკუთარ ოჯახში, როგორ ვერ ვპოულობდი საერთო ენას ლევანთან და როგორ მაკონტროლებდა ლინდა.
დედამ მითხრა:
– ნინო, შენ ძლიერი ხარ. არავის მისცე უფლება დაგაკარგვინოს საკუთარი თავი.
მეორე დღეს დილით სარკეში ჩავიხედე და საკუთარ თვალებში სევდა დავინახე. სად გაქრა ის გოგო, რომელიც ოცნებობდა ბედნიერ ოჯახზე? სად წავიდა ჩემი ხმა?
ლევანთან საუბარი გადავწყვიტე:
– ლევან, მინდა გესაუბრო.
– რა ხდება?
– ასე გაგრძელება აღარ შემიძლია. მინდა ჩვენი ბინა დავიბრუნოთ და დამოუკიდებლად ვიცხოვროთ.
ლევანმა გაკვირვებით შემომხედა:
– დედა ამას ვერ გადაიტანს. ხომ იცი, როგორ უყვარხარ…
– მაგრამ მე აღარ მიყვარს საკუთარი თავი ამ მდგომარეობაში! – პირველად ხმამაღლა ვთქვი ის, რასაც მთელი ეს დრო ვგრძნობდი.
ლევანი გაჩუმდა. ოთახში სიჩუმემ დაისადგურა.
იმ ღამით ჩემმა გადაწყვეტილებამ ყველაფერი შეცვალა. მეორე დღეს ჩემმა ნივთებმა ჩემთან ერთად დატოვა ლინდას სახლი. დაბრუნდი ჩემს პატარა ბინაში – იქ სადაც ისევ მე ვიყავი საკუთარი თავის პატრონი.
ახლა ხშირად ვფიქრობ: რატომ დავუთმე ამდენი დრო სხვების სურვილებს? რატომ დავუშვი, რომ ჩემი ხმა ჩაეხშოთ?
ახლა ვიცი: საკუთარი თავი ყველაზე მნიშვნელოვანია. მაგრამ მაინც მტკივა ის დრო და სიყვარული, რომელიც სხვების კონტროლში გავატარე.
ხანდახან სარკეში ჩავიხედები და საკუთარ თავს ვეკითხები: ნინო, რამდენი ქალი ცხოვრობს საქართველოში ჩემსავით ჩუმად? რამდენი ქალი კარგავს საკუთარ თავს ოჯახის სახელით? იქნებ დროა ხმამაღლა ვისაუბროთ ამაზე?