დედამთილი მოულოდნელად წავიდა სახლიდან – ქმარმა კი მე დამადანაშაულა, რომ ყავა არ შევთავაზე

„მარიამ, სახლში ხარ?“ – დედამთილის ხმა კარს მიღმა ისეთი მკაცრი იყო, თითქოს რაღაც დანაშაული ჩამედინა. დილის ცხრა საათი იყო, შაბათი, და მე ჯერ კიდევ პიჟამოში ვიჯექი სამზარეულოში, თმები აბურდული, სახე – უძილობისგან შეშუპებული. ჩემი ქმარი, გიორგი, სამსახურში იყო წასული. დედამთილი კი, როგორც ყოველთვის, დაურეკავად და დაუკითხავად შემოვიდა.

კარი გავაღე და მისმა სუნთქვამ მაშინვე დამარტყა სახეში – ნერვიულობდა. „დილა მშვიდობისა, ნინო დეიდა,“ ვუთხარი ძალით ღიმილით. მან კი ისე შემოაბიჯა სახლში, თითქოს თავისი იყო ყველაფერი. ჩანთა მაგიდაზე დადო და სამზარეულოში მიმოიხედა.

„ყავა გაქვს?“ მკითხა ისე, თითქოს პასუხი უკვე იცოდა.

„კი, რა თქმა უნდა,“ ვუპასუხე და წყლის ადუღება დავიწყე. გულში კი ვფიქრობდი: რატომ არ შეუძლია ერთხელ მაინც წინასწარ დამირეკოს? ან რატომ მგონია, რომ ეს ჩემი ბრალია? იქნებ მართლა ჩემი ბრალია – ხომ შეიძლებოდა უფრო თბილად შევხვედროდი?

დედამთილი სკამზე დაჯდა და ტელეფონში ჩაძვრა. მე კი ყავის ფინჯნები გამოვალაგე და შაქარი დავდე. უცებ მითხრა:

„გიორგისთან ვილაპარაკე დილით. მითხრა, რომ ძალიან დაღლილი ხარ. ბავშვზე ზრუნვა გიჭირს?“

მისმა სიტყვებმა გულში მწარედ დამარტყა. თითქოს ჩემი სისუსტე უნდა დაენახვებინა. „არა, უბრალოდ ცოტა გადაღლილი ვარ,“ ვუპასუხე მშვიდად.

„შენ ხომ იცი, ოჯახში ქალი ყველაფერს უნდა უძლებდეს,“ – მითხრა და ყავის ფინჯანი აიღო.

ამ დროს ჩემი პატარა გოგონა, ანა, ტირილით გამოვიდა ოთახიდან. დედამთილმა თვალები გადაატრიალა: „ეს ბავშვი სულ ტირის?“

მინდოდა მეთქვა, რომ ანა უბრალოდ პატარაა და ასე ხდება ხოლმე, მაგრამ ხმა ჩამიწყდა. დედამთილი ადგა, ჩანთა აიღო და კარი ისე გაიჯახუნა, რომ ყავის ფინჯანი მაგიდაზე შეხტა.

გავოცდი. არც დამემშვიდობა. არც არაფერი უთქვამს. უბრალოდ წავიდა.

მთელი დღე ვცდილობდი გამეგო, რა მოხდა. იქნებ რაღაც ისე არ გავაკეთე? იქნებ ყავა არ მოვუმზადე საკმარისად სწრაფად? იქნებ ანას ტირილი არ უნდა შეემჩნია? საღამოს გიორგი სახლში დაბრუნდა და მაშინვე მკაცრი ტონით მკითხა:

„დედაჩემი რატომ გააბრაზე?“

გავშრი. „რა მოხდა?“

„დედაჩემი მირეკავდა და ტიროდა! ამბობს, რომ ყურადღებას არ აქცევდი, ყავაც არ შესთავაზე და ანას ტირილიც არ მოგეწონა.“

გულში ბრაზი ამომივარდა. „გიორგი, ყავა მოვუმზადე! უბრალოდ… ანა ტიროდა და…“

მან ხელი ამიწია: „ყოველთვის ასე რატომ იქცევი? დედაჩემი ხომ კარგი ადამიანია! რატომ არ შეგიძლია ცოტა მეტი ყურადღება გამოიჩინო?“

მინდოდა მეყვირა: „რატომ უნდა ვიყო ყოველთვის დამნაშავე? რატომ უნდა ვცდილობდე ყველასთვის კარგი ვიყო?“ მაგრამ ხმა ისევ ჩამიწყდა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი დედამთილის სიტყვებზე – „ოჯახში ქალი ყველაფერს უნდა უძლებდეს“. მართლა ასეა? რატომ უნდა ვიყო ყოველთვის ძლიერი? რატომ უნდა ვიტვირთო სხვისი წყენა?

მეორე დღეს დედამთილმა არც დამირეკა. გიორგიმაც თავი აარიდა საუბარს. სახლში სიჩუმე ჩამოვარდა.

რამდენიმე დღის შემდეგ დედამთილი ისევ მოულოდნელად მოვიდა. ამჯერად მე უკვე მზად ვიყავი – ყავა წინასწარ მოვადუღე, ანას სათამაშოები დავუწყე და სახეც მოვიწესრიგე.

დედამთილი შემოვიდა და უხმოდ დაჯდა მაგიდასთან.

„ნინო დეიდა, ყავა მზადაა,“ ვუთხარი მშვიდად.

მან ფინჯანი აიღო და ჩუმად თქვა: „შენც ხომ ადამიანი ხარ… ვიცი, რომ გიჭირს.“

ეს სიტყვები მოულოდნელი იყო. პირველად ვიგრძენი, რომ რაღაც შეიცვალა – თითქოს მანაც დაინახა ჩემი სირთულეები.

მაგრამ მაინც ვერ შევძელი გულწრფელად მელაპარაკა მასთან. ისევ ის უხერხული დუმილი ჩამოვარდა.

დღეები გადიოდა და ჩვენი ურთიერთობა ისევ დაძაბული იყო. გიორგი კი სულ უფრო მეტად იკეტებოდა საკუთარ თავში.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე ყველაფერი გულწრფელად მეთქვა გიორგისთვის:

„გიორგი, მე აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. მინდა, რომ შენც დაინახო ჩემი სირთულეები. მინდა, რომ დედაშენმაც გაიგოს – მე არ ვარ იდეალური რძალი და არც მინდა ვიყო.“

გიორგიმ ჩუმად მომისმინა და პირველად დაინახა ჩემი ცრემლები.

„მაპატიე… ალბათ მართალი ხარ,“ მითხრა ბოლოს.

მაგრამ დედამთილთან ურთიერთობა მაინც რთული დარჩა. ის ისევ მოდიოდა დაურეკავად, ისევ ელოდა ყავას და ყურადღებას. მე კი ვცდილობდი მის წყენას აღარ მივყოლოდი.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რატომ არის ასე რთული ქალისთვის ოჯახში საკუთარი ადგილის პოვნა? რატომ გვიწევს მუდმივად სხვისი მოლოდინების დაკმაყოფილება?

ხანდახან საკუთარ თავს ვეკითხები: ნუთუ ოდესმე შევძლებ ვიყო უბრალოდ მე – არა რძალი, არა ცოლი, არამედ უბრალოდ ქალი? იქნებ თქვენც გქონიათ მსგავსი გამოცდილება? რას ფიქრობთ – როგორ უნდა მოვაგვაროთ ასეთი ურთიერთობები?