ორი ცეცხლის შუაში: როცა დედა და დედამთილი მთელ დროს გთხოვენ

„ნინო, სად ხარ ამდენ ხანს? ხომ გითხარი, დღეს ექიმთან მივყავარ!“ – დედაჩემის ხმა ტელეფონში ისეთი მკაცრი იყო, რომ მანქანის საჭეზე ხელი ამიკანკალდა. მეორე ხელში grocery-ს პარკები მეჭირა, შვილს სკოლიდან ველოდებოდი და თან დედამთილისგან მესიჯი მომივიდა: „ნინო, დღეს მარტო ვარ, იქნებ ჩამოხვიდე, ცოტა დამეხმარო?“

მაშინვე ვიგრძენი, როგორ მომიჭირა გულმა. თითქოს ორ ცეცხლს შორის ვიდექი – ერთი დედაჩემი იყო, მეორე დედამთილი. ორივეს თავისი სიმართლე ჰქონდა, ორივეს თავისი ტკივილი და მარტოობა. მე კი შუაში ვიყავი, როგორც ხიდი, რომელიც ნელ-ნელა იბზარება.

ჩემი ცხოვრება ასე დაიწყო მაშინ, როცა დავქორწინდი. მეგონა, რომ ოჯახი ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ რეალობა სულ სხვა აღმოჩნდა. ჩემი ქმარი, ლევანი, კარგი ადამიანია, მაგრამ როგორც ბევრი ქართველი კაცი, ოჯახურ საქმეებში ნაკლებად ერთვება. „დედაჩემს მიხედე, ნინო, მარტო დარჩა მამაჩემის გარდაცვალების მერე… შენ ხომ გესმის?“ – მეუბნებოდა ხოლმე.

მესმოდა. მაგრამ დედაჩემიც მარტო იყო – მამა ემიგრაციაში წავიდა საბერძნეთში და იქ დარჩა. დედას მხოლოდ მე დავრჩი. ისიც ხშირად მირეკავდა: „შვილო, შენ თუ არ მოხედავ, ვინ მომხედავს? შენ ხომ ჩემი ერთადერთი ხარ.“

ერთ დღესაც ყველაფერი ერთდროულად აფეთქდა. დილით დედამთილთან წავედი – ფეხი ჰქონდა მოტეხილი და საჭმელი უნდა მიმეტანა. იქვე რომ ვიყავი, დედამ დამირეკა: „ნინო, ცუდად ვარ, გული მტკივა.“

„დედი, ახლა ვერ მოვალ, დედამთილთან ვარ…“

„შენთვის აღარავინ ვარ! სულ იმათ უვლი! მე რომ მოვკვდე, მერე ინანებ!“ – ყვიროდა ტელეფონში.

გული მომიკვდა. დედამთილი ოთახიდან გამომძახდა: „ნინო, წყალი მომიტანე!“

მივხვდი, რომ ვეღარ ვუძლებდი. ყველაფერი ერთად დამაწვა გულზე – ჩემი სურვილები სადღაც გაქრა. ვეღარ ვკითხულობდი წიგნებს, ვეღარ ვხვდებოდი მეგობრებს. ჩემი ცხოვრება მხოლოდ სხვების საჭიროებებზე ტრიალებდა.

ერთ საღამოს ქმარს ვუთხარი:

– ლევან, ასე აღარ შემიძლია. ორივე მხარეს ვგრძნობ პასუხისმგებლობას და ვიხრჩობი.

– რას გინდა გავაკეთო? დედაჩემი მარტო დარჩა… შენ ხომ ქალი ხარ, შენ უნდა მიხედო.

– მე მარტო ქალი კი არა ადამიანი ვარ! მეც მჭირდება დრო ჩემთვის!

ლევანი გაჩუმდა. პირველად დაინახა ჩემი ცრემლები.

მეორე დღეს დედასთან წავედი. ჩუმად იჯდა სავარძელში და ტელევიზორს უყურებდა.

– დე, ხომ იცი, რომ მიყვარხარ? მაგრამ მე მარტო შენი შვილი აღარ ვარ… ახლა სხვების წინაშეც მაქვს ვალდებულებები.

– ვიცი… მაგრამ როცა მარტო ხარ ამხელა სახლში და ხმა არ ისმის… გგონია ადვილია?

მისი თვალები სევდით იყო სავსე. მივხვდი, რომ არც მას ჰქონდა ადვილი ცხოვრება.

დედამთილთანაც იგივე სცენა განმეორდა:

– ნინო, შენ თუ არ მოხვედი, არავინ მყავს… ლევანი სულ მუშაობს.

– ვიცი… მაგრამ მეც ადამიანი ვარ.

ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვალა. სამსახურში დამირეკეს – ბავშვს სკოლაში ცუდად გახდა. დედაჩემი ავად იყო იმ დღეს და დედამთილიც – ორივეს ვერ მივხედავდი. პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავს მივუსმინე და პირდაპირ სკოლაში წავედი შვილთან.

საღამოს ორივე ქალმა დამირეკა – ნაწყენები იყვნენ. მაგრამ მე მშვიდად ვიყავი. მივხვდი: თუ საკუთარ თავს არ მიხედავ, სხვასაც ვერ დაეხმარები.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რატომ გვგონია საქართველოში, რომ ქალი ყველაფერს უნდა გაუძლოს? რატომ არის ჩვენი სიყვარული მუდმივი მსხვერპლი? იქნებ დროა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვდგავარ და ვეკითხები საკუთარ თავს: “მე თუ არ მოვუვლი საკუთარ თავს, ვინ მომხედავს? თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?”