„როცა რალფს მოვუწოდეთ, გადასულიყო მოხუცთა სახლში, ატირდა და მტკიცედ უარი თქვა“ — ჩემი ოჯახის დრამა და არჩევანი სიყვარულსა და პასუხისმგებლობას შორის

— „არა! არ წავალ! აქ დავრჩები, სანამ სული მიდგას!“ — რალფის ხმა ისე გაისმა, თითქოს მთელი სახლი შეაზანზარა. მე კი, კართან მდგომი, ხელში Serenity-ს ფუმფულა სათამაშოთი, ვგრძნობდი, როგორ მიჭერდა ყელში ბრაზი, სიბრალული და უსუსურობა.

მაშინვე ბავშვობის მოგონებებმა დამიარა: როგორ ვიჯექი ამავე მისაღებში, როცა დედამ პირველად მომიყვანა რალფთან. მამაჩემი არასდროს მინახავს — დედა ყოველთვის ამბობდა, რომ ის „სხვა სამყაროში“ იყო. რალფი კი, მიუხედავად იმისა, რომ უცხო იყო ჩემთვის, ცდილობდა, თავისი სითბო ეჩვენებინა. მაგრამ ახლა, როცა თავად დედა აღარ გვყავს და მე მარტო ვზრდი Serenity-ს, ყველაფერი სხვანაირადაა.

— „რალფ, გთხოვ… უბრალოდ მომისმინე. აქ მარტო ხარ. სახლი ინგრევა. შენც ხომ ხედავ — ჭერი ჩამოიშალა, წყალი არ მოდის ნორმალურად…“

— „ეს ჩემი სახლია! აქ გავატარე ცხოვრება. აქ მყავს შენი დედა დამარხული ეზოში. აქედან ვერავინ გამაგდებს!“ — თვალები აემღვრა.

Serenity ჩუმად მიყურებდა. მისთვის ეს ყველაფერი უცხო იყო — ბაბუას სიბრაზე, ჩემი ცრემლები. ის მხოლოდ იმას გრძნობდა, რომ რაღაც ცუდი ხდებოდა.

— „დედიკო, ბაბუა რატომ ტირის?“ — მკითხა ჩურჩულით.

— „ბაბუას უბრალოდ უჭირს…“ — ვუპასუხე და ვეცადე, ხმა არ ამკანკალებოდა.

მთელი ღამე არ მძინებია. ვფიქრობდი: რა გავაკეთო? ერთი მხრივ, Serenity-ს უნდა ბავშვობა ჰქონდეს — სუფთა სახლი, უსაფრთხოება, მეგობრები. მეორე მხრივ კი რალფია — მოხუცი კაცი, რომელსაც სხვა არავინ ჰყავს. სოფელში ყველა თავის საქმეშია გართული; მეზობლები მხოლოდ მაშინ მოდიან, როცა რამე სჭირდებათ ან ჭორაობენ.

მეორე დღეს ისევ მივედი რალფთან. ამჯერად უფრო რბილად ვცადე საუბარი:

— „იცი, ბაბუა… მე და Serenity-ს ძალიან გვიყვარხარ. უბრალოდ მინდა, რომ კარგად იყო. იქ — მოხუცთა სახლში — ექიმები იქნებიან, მეგობრები გეყოლება…“

— „ეგენი მეგობრები არ არიან! იქ ყველა მარტო კვდება! მე კი მარტო სიკვდილი არ მინდა!“

ვიგრძენი, როგორ მომაწვა ბრაზი. რამდენჯერ ვცადე დახმარება? რამდენჯერ ვაკითხე სოფლის გამგეობას? ერთხელაც არავინ გამომეხმაურა. თითქოს ყველასთვის ბუნებრივია, რომ ქალმა ყველაფერი უნდა აიტანოს — ბავშვიც გაზარდოს და მოხუციც მიხედოს.

ერთხელ Serenity-მ მკითხა:

— „დედიკო, ბაბუას რატომ არ უნდა ჩვენთან ცხოვრება?“

— „მას თავისი სახლი უყვარს…“

— „მე რომ მარტო დავრჩე და შენ სხვაგან წახვიდე?“

ამ კითხვამ გული მომიკლა. რა უნდა მეთქვა? რომ ზოგჯერ ადამიანები მარტო რჩებიან იმიტომ, რომ სხვებს აღარ შეუძლიათ მათი ტვირთის ტარება?

ერთ დღესაც რალფი ავად გახდა. შუაღამით დამირეკეს მეზობლებმა: „მოვიდა სასწრაფო! რალფი ცუდადაა!“

გულაჩქარებული გავიქეცი სოფელში. Serenity-ს მეზობელთან დავტოვე. საავადმყოფოში ექიმმა მითხრა:

— „ასაკიდან გამომდინარე მდგომარეობა რთულია. მუდმივი მეთვალყურეობა სჭირდება.“

მაშინ მივხვდი: არჩევანი აღარ მქონდა. ან მე უნდა დამეტოვებინა სამსახური და ცხოვრება თბილისში — Serenity-ს სკოლა, მეგობრები; ან რალფი უნდა გადამეყვანა მოხუცთა სახლში.

დედაჩემის ფოტო ავიღე ხელში და ჩუმად ვკითხე:

— „დედა, რას იზამდი შენ ჩემს ადგილას?“

არავინ მიპასუხა.

რამდენიმე დღეში ისევ მივედი რალფთან საავადმყოფოში.

— „ბაბუა… ვიცი, რომ გიჭირს. მაგრამ მე მარტო ვერ გავწვდები ყველაფერს… Serenity-საც სჭირდება დედა. შენც სჭირდება მოვლა. იქნებ სცადო? იქნებ ცოტა ხნით მაინც…“

ისევ ატირდა.

— „შენც მიმატოვებ? როგორც ყველა?“

— „არასდროს მიგატოვებ! უბრალოდ მინდა, რომ უკეთ იყო.“

იმ დღეს პირველად ჩამეხუტა ისე ძლიერად, როგორც არასდროს.

რამდენიმე კვირაში რალფი გადავიყვანეთ მოხუცთა სახლში. თავიდან ძალიან გაუჭირდა — არავის ელაპარაკებოდა, ოთახიდან არ გამოდიოდა. მე კი ყოველ შაბათ-კვირას Serenity-სთან ერთად მივდიოდი მასთან.

ერთხელ Serenity-მ პატარა ნახატი მიუტანა:

— „ბაბუა, ეს შენ ხარ და ეს მე ვარ. ერთად ვართ.“

რალფმა ნახატს დიდხანს უყურა და მერე ჩუმად მითხრა:

— „შენ კარგი გოგო ხარ… მაპატიე.“

ახლა უკვე სამი თვე გავიდა მას შემდეგ. რალფი ნელ-ნელა შეეჩვია ახალ გარემოს; მეგობრებიც გაიჩინა. მე კი ისევ თავს დამნაშავედ ვგრძნობ ხოლმე — თითქოს რაღაც დავკარგე ან ვიღაც მივატოვე.

ხანდახან ვფიქრობ: სად გადის ზღვარი ჩვენს მოვალეობებსა და პირად ბედნიერებას შორის? შეიძლება თუ არა ორივეს ერთად ტარება? იქნებ სიყვარული სწორედ იმაში გამოიხატება, რომ რთულ არჩევანს აკეთებ და მაინც რჩები ახლობლის გვერდით?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?