ჩემი შვილი მეზობლის გოგოს ცოლად ირთავს, მაგრამ მე ამას ვერ ვეგუები – დედის გულწრფელი აღსარება

– ნინო, გთხოვ, უბრალოდ მომისმინე! – ჩემი შვილი, ლუკა, თვალებში მიყურებს და ხმაში ისეთი სევდა აქვს, თითქოს მთელი სამყარო მის წინააღმდეგაა. მე კი მის წინ ვდგავარ, ხელები მკერდზე მაქვს გადაჯვარედინებული და ვცდილობ, არ ავყვე ემოციებს.

– ლუკა, ხომ იცი, რომ შენს ბედნიერებაზე მეტი არაფერი მინდა, მაგრამ… – სიტყვები მეკვრის ყელში. როგორ უნდა ავუხსნა, რომ მისი არჩევანი ჩემთვის აუტანელია? მეზობლის გოგო – თაკო – ბავშვობიდანვე ჩვენს გვერდით ცხოვრობდა. მისი ოჯახი ყოველთვის განსხვავდებოდა ჩვენგან: ხმაურიანი, ცოტა უხეში და ხშირად პრობლემებში გახვეული. მე და ჩემმა ქმარმა, ზურაბმა, მთელი ცხოვრება ვცდილობდით, ლუკასთვის სტაბილური და მშვიდი გარემო შეგვექმნა. ახლა კი ის ამბობს, რომ თაკოზე დაქორწინებას აპირებს.

დედობა ჩემთვის ყოველთვის ოცნება იყო. თითქმის ორმოცი წლის ვიყავი, როცა ექიმებმა მითხრეს, რომ შვილის გაჩენა შეუძლებელი იქნებოდა. წლები გავიდა უშედეგო მცდელობებში – ინვიტრო, მკურნალობები, ლოცვები… ბოლოს დავნებდი და დავიწყე იმაზე ფიქრი, რომ ცხოვრება ორისთვისაც შეიძლება იყოს ბედნიერი. სწორედ მაშინ მოხდა სასწაული – დავორსულდი. ლუკა ჩვენი ერთადერთი შვილია, ჩვენი ცხოვრების მთავარი სასწაული.

ლუკას დაბადების დღიდანვე ყველაფერს ვაკეთებდი მისთვის. ზურაბი ხშირად მეუბნებოდა: “ნინო, ზედმეტად ნუ დაიტვირთავ ბავშვს სიყვარულით, თავისუფლება მიეცი”. მაგრამ მე ვერ ვახერხებდი – მეშინოდა, რამე არ დამაკლებოდა. სკოლაში საუკეთესო მოსწავლე იყო, მუსიკაზე დადიოდა, ინგლისურს სწავლობდა. მეზობლის ბავშვებთანაც თამაშობდა ხოლმე – მათ შორის თაკოსთანაც. მაშინ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ეს ბავშვური მეგობრობა ოდესმე ასე სერიოზულ რამეში გადაიზრდებოდა.

ერთ დღეს სახლში დაბრუნებულმა ზურაბმა მითხრა:
– ნინო, ლუკა რაღაცას მალავს. გუშინ ღამით გვიან მოვიდა და უცნაურად იქცეოდა.

გული შემეკუმშა. იმ ღამეს ლუკას ოთახში შევედი.
– შვილო, ხომ კარგად ხარ?
– კი, დედა… უბრალოდ ცოტა დაღლილი ვარ.

მაშინვე მივხვდი – რაღაც ხდებოდა. რამდენიმე დღეში თავად მითხრა:
– დედა, თაკოსთან სერიოზული ურთიერთობა მაქვს და მინდა იცოდე – მასზე დაქორწინებას ვაპირებ.

მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. მთელი ღამე არ მძინებია. ზურაბმა მშვიდად მომისმინა და მითხრა:
– ნინო, მთავარია ლუკა იყოს ბედნიერი. ჩვენ რა უფლება გვაქვს მის ცხოვრებაში ჩავერიოთ?

მაგრამ მე ვერ ვეგუები. თაკოს ოჯახი ყოველთვის პრობლემებში იყო გახვეული – მამამისი რამდენჯერმე პოლიციაში მოხვდა ჩხუბის გამო; დედამისი ბაზარში მუშაობს და ხშირად ხმამაღლა ჩხუბობს; თავად თაკო სკოლაში არც ისე კარგი მოსწავლე იყო და ხშირად ვხედავდი ქუჩაში ბიჭებთან ერთად.

ერთ დღეს თაკოს დედამ დამირეკა:
– ნინო დეიდა, ხომ არ გინდათ შევხვდეთ და ბავშვების ამბავზე ვისაუბროთ?

ხმაში ირონია იგრძნობოდა. შევხვდით კაფეში – მე, ზურაბი და თაკოს მშობლები.
– ჩვენთვის მთავარია ბავშვები იყვნენ ბედნიერები – თქვა თაკოს მამამ.
– კი მაგრამ, მზად არიან ასეთი პასუხისმგებლობისთვის? – ვკითხე მე.
– ნინო დეიდა, თქვენც ხომ სიყვარულით დაქორწინდით? – გამიღიმა თაკომ.

ვიგრძენი, როგორ ამიჩქარდა გული. თითქოს ყველა ჩემს წინააღმდეგ იყო. ზურაბიც კი ცდილობდა სიტუაციის განეიტრალებას:
– ნინო, მოდი ბავშვებს მივცეთ შანსი.

მაგრამ მე ვერ ვეგუები იმ აზრს, რომ ჩემი შვილი იმ ოჯახში შევა, სადაც წესიერება და სიმშვიდე უცხოა. ლუკას ველაპარაკები:
– შვილო, დაფიქრდი კარგად. სიყვარული კარგია, მაგრამ ოჯახი სხვა რამეა.
– დედა, შენ არ გესმის! თაკო სულ სხვა ადამიანია – შენ მხოლოდ იმას ხედავ, რაც წარსულში იყო.
– მე შენს მომავალზე ვფიქრობ!
– მე კი ჩემს ცხოვრებაზე!

ამ სიტყვებმა გული მომიკლა. მთელი ცხოვრება იმისთვის ვიბრძოდი, რომ ლუკას ყველაფერი საუკეთესო ჰქონოდა. ახლა კი მგონია, რომ ჩემს წინააღმდეგ მიდის.

ერთ საღამოს თაკო სახლში მოვიდა. თვალებში მიყურებდა უშიშრად:
– ვიცი, რომ არ მოგწონვარ… მაგრამ გპირდებით, ლუკას არასდროს გავაუბედურებ.

მინდოდა მეთქვა: “შვილო, ეს შენი ბრალი არ არის”, მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე. ზურაბმა მხარზე ხელი დამადო:
– ნინო, იქნებ დროა მივიღოთ ისიც ისეთი როგორიც არის?

მაგრამ როგორ მივიღო? როგორ დავთმო ის ოცნება, რაც ლუკასთვის მქონდა? მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი იმაზე, რომ ჩემი შვილი წარმატებული იქნებოდა – კარგი სამსახური ექნებოდა, განათლებული ცოლი ეყოლებოდა… ახლა კი ყველაფერი სხვანაირად ხდება.

ერთ ღამეს სარკეში ჩავიხედე და საკუთარ თავს ვკითხე: “ნინო, შენს შვილს ბედნიერება უნდა თუ საკუთარი წარმოდგენების შესრულება?” მაგრამ პასუხი ვერ ვიპოვე.

ლუკამ გადაწყვიტა – ქორწილი ზაფხულში იქნება. მთელი ოჯახი ემზადება; თაკოს დედა კაბის ქსოვილს არჩევს; ზურაბი სტუმრების სიას ადგენს; მე კი მარტო ვარ ჩემს ფიქრებთან.

ერთ დღეს ლუკამ მითხრა:
– დედა, ვიცი რომ გიჭირს… მაგრამ გთხოვ, იყავი ჩემს გვერდით.

ამ სიტყვებმა გული ამიჩუყა. დავფიქრდი: იქნებ მართლა დროა მივიღო ის არჩევანი, რაც ჩემმა შვილმა გააკეთა? იქნებ სიყვარული მართლაც ყველაფერს ცვლის?

ახლა ქორწილის დღე ახლოვდება და მე ისევ ორ ცეცხლს შუა ვარ: ერთი მხრივ ჩემი შვილის ბედნიერება მინდა; მეორე მხრივ კი ვერ ვეგუები იმ აზრს, რომ ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც წარმომედგინა.

ხანდახან ვფიქრობ: ნუთუ ყველა დედა ასე იტანჯება შვილის არჩევანის გამო? ნუთუ სიყვარული ნიშნავს ყველაფრის დათმობას?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართალია თუ არა დედის გულის ეჭვი?