ლოცვის ძალა: როგორ გადაგვატანინა რწმენამ და ლოცვამ ჩვენი ქალიშვილის დაკარგვის ტკივილი
„ნინო, გთხოვ, ერთხელ მაინც მიპასუხე! გთხოვ, შვილო…“ — ჩემი ხმა უკვე ჩახლეჩილია, მობილურის ეკრანი კი ისევ ჩუმად ანათებს. მესიჯები წაკითხულია, მაგრამ პასუხი არ ჩანს. სამზარეულოში მარტო ვზივარ, მაგიდაზე ცივი ჩაი და გაუხსნელი პური დევს. ჩემი ქმარი, გია, ჩუმად შემოდის, თვალებში დაღლილობა და იმედგაცრუება უჩანს.
— ისევ არ გიპასუხა?
თავი გავაქნიე. გიას არაფერი უთქვამს. უბრალოდ ჩამოჯდა ჩემს გვერდით და ხელი მომკიდა. ეს ჟესტი თითქოს ერთდროულად მამშვიდებს და კიდევ უფრო მძიმედ მაწვება გულზე — თითქოს ორივეს გვინდა ერთმანეთისთვის ვიყოთ ძლიერი, მაგრამ ვერც ერთი ვერ ვახერხებთ.
ნინო ჩვენი ერთადერთი შვილია. სულ რაღაც სამი წლის წინ გათხოვდა — სანდრო იყო მისი არჩევანი, ბიჭი ბათუმიდან, რომელიც გერმანიაში ცხოვრობდა. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო: სანდრო ყურადღებიანი ჩანდა, ნინო ბედნიერი იყო. მაგრამ როგორც კი გერმანიაში გადავიდნენ, ყველაფერი შეიცვალა. ნინო იშვიათად გვირეკავდა, საუბრები მოკლე და უხალისო გახდა. ბოლოს კი საერთოდ შეწყდა კონტაქტი.
მეზობლები ამბობენ, რომ ემიგრაციაში ცხოვრება რთულია, მაგრამ მე დედის გულით ვგრძნობ: რაღაც არასწორადაა. ერთხელაც, შუაღამით მესენჯერში მესიჯი მომივიდა — მხოლოდ ერთი სიტყვა: „მეშინია“. მაშინვე დავრეკე, მაგრამ ტელეფონი გამორთული იყო. მთელი ღამე არ მძინებია. მეორე დღეს გიას ვუთხარი:
— გია, რაღაც ხდება! ნინოს დახმარება სჭირდება!
— იქნებ უბრალოდ უჭირს ადაპტაცია… — ცდილობდა დამემშვიდებინა, მაგრამ თვალებში შიში ედგა.
მას შემდეგ ნინოსგან ხმა აღარ მოგვსვლია. მხოლოდ სანდრო გვწერდა ზოგჯერ — მოკლე, მშრალ მესიჯებს: „კარგად ვართ“, „ნინოს ბევრი საქმე აქვს“. ერთხელაც ვიდეოზარიც დაგვირეკა, მაგრამ ნინო მხოლოდ წამით გამოჩნდა ეკრანზე — თვალები ჩაშავებული ჰქონდა და ხმა არ ამოუღია.
დავიწყეთ ლოცვა. ყოველ საღამოს სანთელს ვანთებდი და ღმერთს ვთხოვდი: „დამიბრუნე ჩემი შვილი, დამიბრუნე ნინოს ხმა!“ ეკლესიაში დავდიოდი, მოძღვართან ვტიროდი — ის მამშვიდებდა: „ლოცვას დიდი ძალა აქვს, შვილო. ღმერთი არ დაგტოვებს.“
ერთ დღესაც, როცა უკვე იმედი თითქმის გადამეწურა, კარზე ზარი გაისმა. მეზობელი იყო — თამარი.
— მაკა, ხომ კარგად ხარ? გუშინ სანდროს დედამ დამირეკა ბათუმიდან… რაღაც ცუდი ამბავი გაიგო…
გული შემეკუმშა.
— რა მოხდა?
— ამბობენ, ნინო სახლიდან გაქცეულა… პოლიცია ეძებს…
მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. გიამ მაშინვე გერმანიაში დარეკა ნაცნობებთან. რამდენიმე დღე სრული გაურკვევლობა იყო — არც პოლიციიდან გვპასუხობდნენ, არც სანდრო იღებდა ტელეფონს.
ამ დღეებში მხოლოდ ლოცვა მეხმარებოდა. ღამით ფანჯარასთან ვიჯექი და ჩუმად ვიმეორებდი: „ღმერთო, დაიცავი ჩემი შვილი…“
ერთ საღამოს უცნობი ნომრიდან ზარი შემოვიდა. ნინოს ხმა იყო — ჩუმი, შეშინებული:
— დედა…
— ნინო! სად ხარ? კარგად ხარ?
— დედა… მაპატიე… აღარ შემეძლო იქ ყოფნა… სანდრო… ძალიან შეიცვალა… მეშინოდა…
— სად ხარ ახლა? გთხოვ, მითხარი!
— მეგობართან ვარ. პოლიციაში ვიყავი… მალე დაგირეკავ…
ხმა გაუწყდა. გიას ყველაფერი მოვუყევი. ორივემ ვიცოდით: ახლა მთავარი იყო ნინოს გვერდით დგომა.
რამდენიმე დღეში ნინომ ისევ დაგვირეკა — უკვე მშვიდი იყო:
— დედა, გადავწყვიტე საქართველოში დავბრუნდე. აქ ვერ გავძლებ…
— შვილო, ჩვენ შენს გვერდით ვართ! მთავარია ცოცხალი და ჯანმრთელი იყო!
ნინო დაბრუნდა — დაღლილი, შეცვლილი, მაგრამ ცოცხალი. ბევრი ვილაპარაკეთ. აღმოჩნდა, რომ სანდრო ძალიან ეჭვიანი გამხდარა — სახლიდან გასვლას უკრძალავდა, მეგობრებთან კონტაქტსაც უშლიდა. ერთხელაც ხელი აწია…
— დედა, მეგონა სიყვარული ასე უნდა ყოფილიყო… მეგონა უნდა ამეტანა… მაგრამ ბოლოს მივხვდი: თუ საკუთარ თავს დავკარგავდი, თქვენც დაგკარგავდით…
გია ჩუმად უსმენდა. ბოლოს ნინოს ხელი მოხვია:
— შვილო, ოჯახში ყველაზე მთავარი სიყვარული და პატივისცემაა. ძალადობა არასდროსაა გამოსავალი.
ნინო ისევ ჩვენთან ცხოვრობს. ჯერ კიდევ ეშინია ქუჩაში მარტო გასვლის. ხშირად ღამით კოშმარები ესიზმრება. მე კი ყოველ საღამოს სანთელს ვანთებ და ღმერთს მადლობას ვუხდი: „მადლობა, რომ ჩემი შვილი გადამირჩინე.“
ხშირად ვფიქრობ: რომ არა რწმენა და ლოცვა, რომ არა იმედი — როგორ გავუძლებდი ამ ყველაფერს? იქნებ ბევრ ოჯახში მსგავსი ტკივილი ტრიალებს და ვერავინ ამჩნევს? იქნებ სწორედ ახლა ვიღაცას სჭირდება რწმენის ძალის დაჯერება?
„ღმერთო, რამდენი დედაა დღეს ჩემს მდგომარეობაში? რამდენი შვილი ელის სახლში დაბრუნებას? იქნებ თქვენი გამოცდილებაც გაგვიზიაროთ — როგორ გაუმკლავდით თქვენ მსგავს ტკივილს?“