„ტეხასში ექვსი თვე ვიმუშავე, ახლა ჩემი ცოლის ჯერია?“ – როგორ გავიგე, რომ ფული ასე ადვილად იხარჯება

„შენ გგონია, ასე ადვილია?!“ – ყვიროდა ნინო ტელეფონში, როცა ტეხასის მზიან ქუჩაზე ოფლში გაწურულმა, მუშის ფორმაში გამოწყობილმა, მორიგი მძიმე დღის შემდეგ დავურეკე. „მე აქ მარტო ვარ, ბავშვი სკოლაში უნდა წავიყვანო, მაღაზიაში ვიარო, ყველაფერი ჩემს თავზეა! შენ კი იქ ხარ და ფულს აგზავნი, თითქოს ეს ყველაფერს აგვარებს!“

მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ რაღაც შეიცვალა. თითქოს მანძილმა არა მხოლოდ ჩვენი სხეულები, არამედ გულებიც დააშორა ერთმანეთს. მე – ემიგრანტი მუშა ტეხასში, ნინო – ჩემი ცოლი თბილისში, ჩვენს პატარა გოგოსთან, სალომესთან ერთად.

არასდროს ვყოფილვარ განათლებული კაცი. სკოლა ძლივს დავამთავრე და მერე სულ მშენებლობაზე ან ქარხანაში ვმუშაობდი. ნინოს კი უნივერსიტეტი ჰქონდა დამთავრებული, მაგრამ თავის პროფესიაში არასდროს უმუშავია – წლებია კოსმეტიკის მაღაზიაში კონსულტანტია. ჩვენი ცხოვრება ყოველთვის მოკრძალებული იყო: პატარა ბინა საბურთალოზე, ერთი მანქანა, ზოგჯერ დასასვენებლად წასვლა ბორჯომში ან ბაკურიანში.

მაგრამ ბოლო წლებში ყველაფერი გაძვირდა. სალომე უკვე ათი წლისაა და მალე სკოლაში გადასვლას აპირებს. წიგნები, ტანსაცმელი, დამატებითი გაკვეთილები – ყველაფერი ფული ღირს. ჩემი ხელფასი საკმარისი აღარ იყო. ნინოც წუწუნებდა: „ყველაფერი ძვირდება, ლევან! ასე ვერ გავძლებთ.“

ერთ დღეს ჩემმა ძმაკაცმა დამირეკა ამერიკიდან: „ტეხასში მუშები სჭირდებათ, ხელფასი კარგია. ექვს თვეში იმდენს იშოვი, რამდენსაც აქ ორ წელიწადში ვერ იშოვი.“ ბევრი არ მიფიქრია – ნინოსთან ვილაპარაკე და გადავწყვიტე წავსულიყავი.

პირველი თვე ჯოჯოხეთი იყო. ენა არ ვიცოდი, ხალხი უცხო იყო, სამუშაო მძიმე – რკინის კონსტრუქციებს ვაწყობდით სიცხეში და ქარში. საღამოს დაღლილი ვბრუნდებოდი საერთო საცხოვრებელში და ნინოს ვურეკავდი. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო – ნინო მადლობას მიხდიდა, სალომე ეკრანზე ხელს მიქნევდა.

მაგრამ მერე რაღაც შეიცვალა. ნინო უფრო და უფრო იშვიათად მპასუხობდა ზარებზე. როცა ველაპარაკებოდი, მუდამ დაღლილი და გაღიზიანებული იყო. ერთხელ შემთხვევით დავინახე ბანკის ამონაწერი – ჩემი გამოგზავნილი ფული თითქმის მთლიანად დახარჯული იყო.

– ნინო, სად მიდის ეს ფული? – ვკითხე ერთ საღამოს.
– რა გგონია, აქ ყველაფერი უფასოა? სალომეს ახალი ტანსაცმელი სჭირდება, სკოლაში გადასახადი უნდა გადავიხადო, პროდუქტები გაძვირდა… შენ ხომ არ იცი, რა ხდება აქ! – მიპასუხა ბრაზით.

გული დამწყდა. მე აქ თავს ვწირავდი იმისთვის, რომ ოჯახს უკეთ ეცხოვრა, იქ კი ფული ისე იფანტებოდა, თითქოს წყალი იყო.

ერთ დღეს ძმაკაცმა მითხრა: „შენი ცოლი ბევრს ხარჯავსო.“ თავიდან არ დავიჯერე. მერე დედაჩემმაც დამირეკა: „ნინო სულ ახალ-ახალ ნივთებს ყიდულობსო.“

გონებაში ათასი ეჭვი გამიჩნდა. იქნებ ნინოს სხვა ჰყავს? იქნებ ჩემი შრომა არ ფასობს მისთვის? მაგრამ მერე საკუთარ თავს შევუძახე: „ნუ გააგიჟებ თავს! უბრალოდ უჭირს და ვერ უმკლავდება.“

ექვსი თვე მალე გავიდა. სახლში დაბრუნებულმა დავინახე შეცვლილი ნინო – უფრო დაღლილი და უხალისო იყო. სალომე კი თითქოს უფრო ჩამოყალიბებული და დამოუკიდებელი გახდა.

– როგორ ხარ? – ვკითხე ნინოს ჩუმად.
– არ ვიცი… დავიღალე ყველაფრით. სულ მარტო ვიყავი ამ ხნის განმავლობაში. შენ გგონია, ფული ყველაფერს აგვარებს? მე მინდა ჩემი ცხოვრება მქონდეს! – მითხრა ცრემლიანი თვალებით.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: იქნებ მართლა დროა ნინოს მივცე საშუალება თავისი კარიერა აიწყოს? იქნებ მე უნდა დავრჩე სახლში სალომესთან და ნინო წავიდეს სამუშაოდ უცხოეთში?

მეორე დღეს საუზმეზე ვკითხე:
– ნინო, თუ გინდა, ახლა შენ წადი სამუშაოდ საზღვარგარეთ. მე დავრჩები სალომესთან.

ნინომ გაოცებით შემომხედა:
– მართლა ამბობ ამას?
– კი. იქნებ ასე უკეთ გავიგოთ ერთმანეთი.

ახლა ვზივარ და ვფიქრობ: რატომ გვგონია ხოლმე, რომ მხოლოდ კაცის შრომაა მნიშვნელოვანი? რატომ გვავიწყდება, რამდენად ძნელია ქალისთვის ყოველდღიური რუტინა? იქნებ დროა ერთმანეთს მეტი თანაგრძნობა გამოვუცხადოთ?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართლა ღირს თუ არა ოჯახური სიმშვიდის შესაწირად ემიგრაციაში წასვლა?