ჩრდილში მისი წარსულისა: როგორ ვისწავლე საკუთარი თავის სიყვარული ივანეს ყოფილი ცოლის ფონზე

„რატომ არ მითხარი, რომ დღეს ლანა ჩამოდის?“ – ხმამაღლა ვკითხე ივანეს, როცა სამზარეულოში ყავის ჭიქას ვამზადებდი და ხელები მიკანკალებდა. ივანემ თავი დახარა, თითქოს სირცხვილისგან, და ჩუმად მიპასუხა: „არ მინდოდა, ნერვიულობა დაგეწყო…“

სწორედ ამ წამიდან დაიწყო ჩემი შინაგანი ბრძოლა. სარკეში ვუყურებდი საკუთარ თავს – თმა არეული, თვალები ჩაშავებული უძილობისგან, ტუჩებზე ნერვიულად ვიკბინე. ვერ ვცნობდი იმ ქალს, რომელიც მიყურებდა. სად გაქრა ის თამამი, ბედნიერი გოგო, რომელიც თბილისიდან გერმანიაში სიყვარულის გამო წამოვიდა?

ივანესთან ყველაფერი ზღაპარივით დაიწყო. უნივერსიტეტში გავიცანი, გერმანიაში სწავლისას. მისი მშვიდი ხასიათი და თბილი ღიმილი მაშინვე შემიყვარდა. ერთად გადავწყვიტეთ ცხოვრება დაგვეწყო მიუნხენში, სადაც ყველაფერი უცხო იყო ჩემთვის – ენა, ხალხი, წესები. მაგრამ ივანე ჩემთვის იყო სახლი.

ჩვენი ურთიერთობა თითქოს იდეალური იყო, სანამ ერთ დღეს შემთხვევით არ გავიგე ლანას შესახებ – მისი ყოფილი ცოლი, რომელიც საქართველოდან ჩამოდიოდა შვილთან ერთად. ივანემ მითხრა, რომ უბრალოდ უნდა დაეხმაროს საბუთების მოგვარებაში და ბავშვთან დრო გაატაროს. მაგრამ მე სხვა არაფერი მესმოდა – მხოლოდ ის მესმოდა, რომ მისი წარსული ისევ ჩვენს ცხოვრებაში ბრუნდებოდა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. ფიქრები მახრჩობდა: „რა მოხდება, თუ ისევ უყვარს? იქნებ მე მხოლოდ დროებითი ვარ მისთვის? იქნებ ლანა ჩემზე უკეთესია?“

დილით სამზარეულოში შევედი და ივანე უკვე იქ იყო. უხმოდ მომაწოდა ყავა. სიჩუმე აუტანელი იყო.

– იცი, რომ მე შენ გენდობი, მაგრამ… – დავიწყე ჩუმად.
– ვიცი… – ჩამჩურჩულა და ხელი ჩამკიდა.
– მაგრამ მაინც მეშინია.
– არ გაქვს მიზეზი.

მაგრამ მიზეზი მქონდა – ჩემი საკუთარი დაურწმუნებლობა.

ლანა პირველად რომ ვნახე, თითქოს ფილმში აღმოვჩნდი. მაღალი, სუსტი ქალი იყო, დახვეწილი მანერებით და მშვიდი ღიმილით. ბავშვი – პატარა ნიკუშა – მაშინვე ივანესთან მივარდა და ჩაეხუტა. მე კი კუთხეში ვიდექი და საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: „აქ რა მინდა?“

ლანამ მომიბრუნდა და ქართულად მითხრა:
– შენ ნინო ხარ? ივანემ ბევრჯერ მომიყვა შენზე.
– დიახ… – ძლივს ამოვილუღლუღე.
– მიხარია, რომ ასეთი კარგი ადამიანი ჰყავს გვერდით.

მისმა სიტყვებმა თითქოს დამამშვიდა, მაგრამ გულში მაინც რაღაც მღრღნიდა. მთელი საღამო ვაკვირდებოდი მათ ურთიერთობას – როგორ ესაუბრებოდა ლანა ივანეს, როგორ იცინოდნენ ძველი მოგონებებზე. მე კი უცხო ვიყავი ამ წრეში.

იმ ღამით სახლში დაბრუნებულმა ივანეს ვკითხე:
– შენთვის ლანა ისევ მნიშვნელოვანია?
– ნინო, ლანა ჩემი წარსულია. ჩვენი შვილი გვაკავშირებს მხოლოდ. შენ ჩემი აწმყო ხარ.

მაგრამ სიტყვები არ მყოფნიდა. ეჭვიანობა მღრღნიდა შიგნიდან. ყოველდღე ვადარებდი ჩემს თავს ლანას – მისი კარიერა ჰქონდა, მე კი ჯერ კიდევ ენის სწავლას ვცდილობდი; მას ჰქონდა გამოცდილება გერმანიაში ცხოვრებისა, მე კი ყველაფერი ახალი იყო.

ერთ დღესაც სამსახურში დამირეკეს – ლანას ბავშვი ავად გახდა და საავადმყოფოში წაიყვანეს. ივანე მაშინვე წავიდა მათთან. მე კი მარტო დავრჩი სახლში და პირველად ჩემს ცხოვრებაში თავი ზედმეტად ვიგრძენი.

დედაჩემს დავურეკე თბილისში:
– დედა, მგონია, რომ ივანესთვის არასაკმარისი ვარ.
– შვილო, შენ შენი ცხოვრება უნდა გიყვარდეს. თუ შენ არ გიყვარს თავი, სხვაც ვერ შეგიყვარებს ბოლომდე.

ამ სიტყვებმა ცოტა დამამშვიდა, მაგრამ მაინც ვერ ვპოულობდი საკუთარ ადგილს.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ლანა ისევ წავიდა საქართველოში. თითქოს ყველაფერი დამშვიდდა, მაგრამ მე ისევ სარკეში ვუყურებდი საკუთარ თავს და ვერ ვცნობდი იმ ქალს.

ერთ საღამოს ივანემ მითხრა:
– ნინო, შენ შეცვლილი ხარ. აღარ იცინი ისე ხშირად…
– ალბათ იმიტომ, რომ აღარ ვიცი ვინ ვარ.
– ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ხარ. გთხოვ, ნუ დაკარგავ საკუთარ თავს ჩემი წარსულის გამო.

ამ სიტყვებმა გამაბრაზა კიდეც და მატკინა კიდეც. მთელი ღამე ვფიქრობდი: რატომ მივეცი უფლება საკუთარ თავს ასე დავკარგულიყავი? რატომ დავუშვი, რომ სხვისმა წარსულმა ჩემი აწმყო გადაფარა?

მეორე დღეს სარკის წინ დავდექი და ხმამაღლა ვთქვი:
– მე ნინო ვარ. მე მაქვს უფლება ვიყო ბედნიერი.

დავიწყე ენის კურსებზე სიარული, სამსახურში მეტი ინიციატივა გამოვიჩინე და ნელ-ნელა ისევ დავუბრუნდი ჩემს თავს. ივანეც შეიცვალა – უფრო ხშირად მეუბნებოდა კომპლიმენტებს, ცდილობდა მეტი დრო ერთად გაგვეტარებინა.

ერთ დღეს ლანამ დამირეკა საქართველოდან:
– ნინო, მინდა მადლობა გითხრა ყველაფრისთვის. იცი, მეც ასე ვიყავი ოდესღაც – სულ მეგონა, რომ არასაკმარისი ვიყავი…

მისმა სიტყვებმა გამაოცა. თურმე ყველა ქალს აქვს თავისი ბრძოლა საკუთარ თავთან.

ახლა როცა სარკეში ვიყურები, ისევ ვხედავ იმ გოგოს თბილისიდან – ცოტა უფრო ძლიერს და გამოცდილს. ვიცი, რომ წარსული ყოველთვის იქნება ჩვენს ცხოვრებაში ჩრდილივით, მაგრამ მთავარი ისაა, როგორ ვუყურებთ საკუთარ თავს ამ ჩრდილში.

ხანდახან ვფიქრობ: ნუთუ ყველა ქალი ასე ებრძვის საკუთარ დაურწმუნებლობას? იქნებ სწორედ ეს ბრძოლაა ჩვენი ცხოვრების მთავარი გაკვეთილი? თქვენ რას ფიქრობთ – როგორ უნდა შევიყვაროთ საკუთარი თავი სხვისი წარსულის ჩრდილში?