სამოცწლიანი საიდუმლო: ერთი დაბადების დღის ამბავი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

„გიგა, სად ხარ ამდენ ხანს? სტუმრები უკვე მოდიან!“ – ხმამაღლა დავუძახე სამზარეულოდან, სადაც ხაჭაპურებს ვაცხობდი და ღვინოს ვასხამდი ჭიქებში. სამოცწლიანი იუბილე იყო, მთელი ოჯახი და მეგობრები უნდა მოსულიყვნენ. გიგა კი ისევ სადღაც გაუჩინარდა, როგორც ყოველთვის.

ჩემი სახლი სავსე იყო ხმაურით, სუნებით, ბავშვების სიცილით. დედაჩემი ნინო კუთხეში იჯდა და ჩუმად აკვირდებოდა ყველაფერს. „შვილო, შენს თავს ხომ არ იღლები?“ – მკითხა ჩუმად. გავუღიმე, მაგრამ გულში რაღაც მღრღნიდა. ბოლო დროს გიგა სულ უფრო ხშირად იყო ჩუმი, ტელეფონზე ჩუმად საუბრობდა და ღამეებს ფანჯარასთან ატარებდა.

სტუმრები მოდიოდნენ, ყველა ულოცავდა გიგას. მე კი ვცდილობდი, ბედნიერი სახე მქონოდა. „ლელა, შენს ქმარს რა კარგი მეგობრები ჰყავს,“ – მითხრა მეზობელმა მარინამ და თვალი ჩამიკრა. გიგამ კი მხოლოდ თავი დაუქნია ყველას და სადღეგრძელოები მოკლედ თქვა.

საღამოსკენ, როცა უკვე ყველა მაგიდასთან იჯდა და სადღეგრძელოებს ამბობდა, გიგას ტელეფონი აწკრიალდა. უცნაურად შეწუხდა, ტელეფონი აიღო და აივანზე გავიდა. მე კი ინსტიქტურად უკან გავყევი.

„კი, მალე მოვალ… არა, ვერ დავრჩები დიდხანს… ხო, ვიცი რომ ელოდები…“ – ჩურჩულებდა გიგა ქართულად, მაგრამ ისეთი სითბოთი, როგორიც მე დიდი ხანია აღარ გამიგონია მისგან.

გული შემეკუმშა. აივანზე გამოვედი და პირდაპირ თვალებში შევხედე.

„ვის ელაპარაკები?“ – ვკითხე მშვიდად, მაგრამ ხმა მიკანკალებდა.

გიგამ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და უხერხულად გაიღიმა: „ლელა, ნუ გეშინია, უბრალოდ ძველი მეგობარია საბერძნეთიდან.“

მაგრამ მე უკვე ვიცოდი – რაღაც რიგზე ვერ იყო. იმ ღამით ვერ დავიძინე. გიგა გვიან დაბრუნდა ოთახში და ზურგით დამიწვა თავი.

მეორე დღეს მისი ტელეფონი სამზარეულოში დარჩა. ეკრანზე უცხო ნომერი აინთო: „ელენე საბერძნეთი“. გული ამიჩქარდა. ინსტიქტურად ავიღე და მესიჯები გადავავლე თვალით:

„გიგა, ნიკოლოზს შენი ნახვა უნდა… ძალიან ენატრები.“

მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ნიკოლოზი? ვინ არის ნიკოლოზი?

გიგა სამზარეულოში შემოვიდა და ტელეფონი ხელიდან გამომგლიჯა.

„ლელა… უნდა დაგელაპარაკო,“ – მითხრა ჩუმად.

სამზარეულოში ჩამოვჯექი. გიგამ სუნთქვა გაასწორა და დაიწყო:

„თექვსმეტი წლის წინ საბერძნეთში ვიყავი სამუშაოდ წასული. იქ ელენე გავიცანი… ყველაფერი რთული იყო მაშინ, მარტო ვიყავი… ნიკოლოზი ჩემი შვილია.“

სუნთქვა შემეკრა. „შენი შვილი?“

გიგამ თავი დახარა: „არ მინდოდა ასე გამოსულიყო. თავიდან მეგონა, რომ ეს უბრალოდ დროებითი იქნებოდა… მაგრამ მერე ყველაფერი აირია.“

ცრემლები წამომივიდა. „მთელი ეს წლები მატყუებდი? მე და ჩვენი შვილები?“

გიგამ ხელი მომკიდა: „მაპატიე… არ ვიცოდი როგორ მეთქვა.“

ის დღე ბურუსში გავატარე. დედაჩემი გვერდით დამიჯდა: „შვილო, ცხოვრება რთულია… მაგრამ შენ უნდა გადაწყვიტო, რას იზამ.“

ბავშვები ოთახში შემოვიდნენ: „დედა, მამას რა სჭირს?“

ვერაფერი ვუთხარი.

მთელი კვირა ჩუმად ვიყავით სახლში. გიგა ცდილობდა ჩემთან ლაპარაკს, მაგრამ მე ვერ ვპასუხობდი. ერთხელაც ელენემ დამირეკა.

„ლელა, ვიცი რომ ყველაფერი გაიგე… მე არ მინდოდა ასე გამოსულიყო. გიგას უყვარხარ… მაგრამ ნიკოლოზიც მისი შვილია.“

მის ხმაში ტკივილი იგრძნობოდა.

„რას ელოდები ჩემგან?“ – ვკითხე.

„უბრალოდ მინდა იცოდე სიმართლე,“ – მიპასუხა.

ჩემი უფროსი შვილი, ანდრო, სახლში გვიან მოვიდა იმ ღამით. ყველაფერი ვუამბე.

„დედა, მამას უნდა აპატიო? თუ უნდა წავიდეს?“ – მკითხა.

არ ვიცოდი პასუხი.

გიგამ ჩემთან საუბარი სცადა კიდევ ერთხელ:

„ლელა, მე შენ მიყვარხარ… მაგრამ ნიკოლოზიც ჩემი შვილია. მინდა მასაც დავეხმარო.“

ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო – წარსული და მომავალი.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე ელენესთან შეხვედრა საბერძნეთში. ბავშვები საქართველოში დავტოვე დედაჩემთან და ათენში ჩავფრინდი.

ელენე ახალგაზრდა ქალი იყო, თვალებში სევდა ედგა. ნიკოლოზი კი ჩემს შვილებს ჰგავდა – იგივე ღიმილი ჰქონდა.

„მე არ ვარ შენი მტერი,“ – მითხრა ელენემ.

„ვიცი,“ – ვუპასუხე.

ნიკოლოზმა ქართულად მკითხა: „თქვენ მამაჩემის ცოლი ხართ?“

თავი დავუქნიე.

იმ დღეს ბევრი ვისაუბრეთ. ელენემ მითხრა: „გიგას შენ უყვარხარ… მაგრამ ნიკოლოზიც მისი ნაწილია.“

საქართველოში დაბრუნებულმა გიგას ვუთხარი:

„შენი შვილი შენი პასუხისმგებლობაა. მაგრამ მე აღარ შემიძლია ისე ცხოვრება, თითქოს არაფერი მომხდარა.“

გიგამ ცრემლიანი თვალებით შემომხედა: „რას აპირებ?“

„ჯერ არ ვიცი,“ – ვუპასუხე გულწრფელად.

ახლა მარტო ვცხოვრობ ბავშვებთან ერთად. გიგა ხშირად მიდის საბერძნეთში ნიკოლოზთან. მე კი ყოველდღე ვცდილობ ახალი ცხოვრების დაწყებას.

ხანდახან ვფიქრობ: ღირს თუ არა ნდობის დაბრუნება? შეიძლება თუ არა თავიდან დაწყება მაშინაც კი, როცა ყველაფერი შეიცვალა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? აპატიებდით თუ არა?