სარდაფში ნაპოვნი დღიური: ქორწინება ბეწვის ხიდზე

„სანდრო, სად დადე ჩემი ბაღის ხელსაწყოები? ისევ ვერ ვპოულობ!“ – ხმამაღლა დავიძახე სარდაფში ჩასვლისას. სიბნელეში ფეხი წამოვკარი რაღაც მძიმე ყუთს და უცნაური ხმა გაისმა. ყუთი გავხსენი და იქ, მტვერში დაფარული, ძველი რვეული ვიპოვე. ყდაზე ნაცნობი ხელწერით ეწერა: „სანდროს დღიური, 2004-2009“. გული ამიჩქარდა. რატომ უნდა ჰქონოდა ჩემს ქმარს დღიური, რომელიც არასდროს უხსენებია? რატომ ინახავდა ასე ფარულად?

მაშინვე ვერ გავბედე გადაშლა. ყუთი ავიღე და სამზარეულოში ავიტანე. სანდრო ეზოში იყო, ბავშვებთან ერთად თამაშობდა. ფანჯრიდან ვუყურებდი, როგორ იცინოდა და როგორ ეხუტებოდა ჩვენს პატარა ლიზას. თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო, მაგრამ მე უკვე ვიცოდი – რაღაც შეიცვალა.

დღიური ფრთხილად გადავშალე. პირველი გვერდი: „თუ ოდესმე ვინმე ამას წაიკითხავს, მინდა იცოდეს – მე არ ვარ ის ადამიანი, ვინც ყველას ჰგონია.“

მივხვდი, რომ რაღაც საშინელებას წავაწყდი. გულმა გამალებით დამიწყო ცემა. კითხვა გავაგრძელე.

„2005 წლის 17 მაისი. დღეს ისევ ვიჩხუბეთ ნინასთან. მგონია, რომ ნინას არ ესმის ჩემი. ზოგჯერ მგონია, რომ საერთოდ არ უნდა დავქორწინებულიყავი მასზე. მაგრამ მერე ვუყურებ მის მშვიდ სახეს ძილში და მეშინია, რომ შეიძლება ოდესმე მარტო დავრჩე.“

თითქოს ყინულმა დამიარა სხეულში. ნინა – ეს ხომ მე ვარ! მთელი ჩვენი ქორწინება სანდროსთვის ასე რთული იყო? ასე მარტივად ფიქრობდა ჩემზე უარის თქმას?

შემდეგ გვერდებზე უფრო მძიმე ჩანაწერები იყო:

„2007 წლის 2 სექტემბერი. დღეს ისევ შევხვდი ეკას. არ ვიცი, რა მემართება მასთან. თითქოს სხვა ადამიანი ვარ მის გვერდით. ნინას ვერ ვატყუებ, მაგრამ არც ეკას დავთმობ.“

ეკა? ვინ არის ეკა? თავში ათასი აზრი დამიტრიალდა. სანდრო ხომ არასდროს ყოფილა ისეთი, ვისაც ორმაგი ცხოვრება ექნებოდა? ან იქნებ მე ვერ შევამჩნიე?

სანდრო სახლში შემოვიდა და დამინახა, როგორ ვკითხულობდი დღიურს. სახეზე ფერი გადაუვიდა.

– ნინა… ეს… სად იპოვე?

– სარდაფში. რატომ არ მითხარი, რომ ასეთი რამ გქონდა?

– ეს ძველი ამბებია… მაშინ სხვა ვიყავი…

– ეკა ვინ არის?

სანდრომ თავი დახარა.

– ნინა, გთხოვ, ნუ წაიკითხავ ყველაფერს… ეს მხოლოდ ჩემი ფიქრები იყო.

– შენი ფიქრები? ჩვენი ქორწინების შესახებ ასე ფიქრობდი? ეკაზე წერ და მეუბნები, რომ უბრალოდ ფიქრებია?

სიჩუმე ჩამოვარდა. ბავშვების სიცილი შორიდან ისმოდა.

– ნინა, მე შენ მიყვარხარ. ეკა უბრალოდ მეგობარი იყო… მაშინ რთული პერიოდი მქონდა…

– მეგობარი? ასე წერ მეგობარზე? „არც ნინას დავთმობ და არც ეკას“ – ეს მეგობრობაა?

სანდრო უხმოდ იდგა ჩემს წინაშე. პირველად ჩვენს ცხოვრებაში ვიგრძენი, რომ რაღაც დაუბრუნებლად დაიმსხვრა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. სანდრო გვერდით იწვა და ჩუმად სუნთქავდა. მე კი ვფიქრობდი: რამდენი რამ არ ვიცოდი მასზე? რამდენი წელი ვიცხოვრე ტყუილში?

მეორე დღეს დედაჩემი მოვიდა ბავშვების წასაყვანად და მაშინვე შეამჩნია ჩემი განწყობა.

– ნინა, რა გჭირს?

– არაფერი, დედა…

– ნუ მატყუებ. შენს თვალებში ყველაფერი წერია.

დავჯექით სამზარეულოში და ყველაფერი მოვუყევი.

– შვილო, ყველა ოჯახში ხდება ასეთი რამეები… მთავარია, რას გააკეთებ ახლა.

– როგორ უნდა ვაპატიო? როგორ უნდა ვენდო ისევ?

დედამ ხელი მომიჭირა.

– თუ გიყვარს, უნდა სცადო. მაგრამ თუ ვერ აპატიებ – არც თავი მოიტყუო.

დღეები გადიოდა და მე ისევ ვკითხულობდი დღიურს. სანდრო ცდილობდა ჩემთან ლაპარაკს, მაგრამ მე ვერ ვპასუხობდი.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე, ეკა მეპოვნა. სოციალურ ქსელში მისი სახელი ჩავწერე – რამდენიმე წუთში ვიპოვე პროფილი: ეკა ბერუაშვილი, ახლა გერმანიაში ცხოვრობს.

მივწერე: „გამარჯობა, ეკა. მე ნინა ვარ, სანდროს ცოლი.“

ეკამ მალევე მიპასუხა:

„გამარჯობა, ნინა. ვიცი, ალბათ გიკვირს ჩემი წერილი…“

– „მინდა გკითხო – შენ და სანდროს რამე გქონდათ?“

ეკამ დიდხანს არ მიპასუხა. ბოლოს მოკლედ მომწერა:

„ჩვენ უბრალოდ მეგობრები ვიყავით. სანდრო რთულ პერიოდში იყო და მე უბრალოდ ვუსმენდი მას. მეტი არაფერი ყოფილა.“

არ ვიცი, დავიჯერო თუ არა ეს პასუხი. დღიურში ყველაფერი სხვანაირად ეწერა – ან სანდრომ გაზვიადებულად აღწერა თავისი ემოციები, ან ეკა მალავს სიმართლეს.

ამ ამბავმა ჩვენი ოჯახი მთლიანად შეცვალა. სანდრო ცდილობს ყველაფერი გამოასწოროს – ბავშვებთან ერთად ატარებს დროს, ჩემთვის ყვავილებს ყიდულობს, ცდილობს ყურადღება მომაქციოს.

მაგრამ მე ისევ ვერ ვპოულობ სიმშვიდეს. ყოველ ღამე ვფიქრობ: იქნებ მეც მქონდა ბრალი იმაში, რომ სანდრო ასე გრძნობდა თავს? იქნებ ძალიან ვიყავი დაკავებული ბავშვებით და მისთვის დრო აღარ მრჩებოდა? ან იქნებ უბრალოდ ჩვენი სიყვარული შეიცვალა?

ერთ საღამოს სანდრომ მითხრა:

– ნინა, ვიცი, რომ ძალიან გატკინე გული… მაგრამ მინდა იცოდე – ახლა მხოლოდ შენ და ჩვენი ოჯახი ხარ ჩემთვის მნიშვნელოვანი.

– როგორ უნდა დაგიჯერო? როგორ უნდა დავივიწყო ყველაფერი?

– დრო დაგჭირდება… მაგრამ გთხოვ, ნუ დამტოვებ.

ვუყურებდი მის თვალებს და ვფიქრობდი: ღირს თუ არა ბრძოლა იმ სიყვარულისთვის, რომელიც ასე მარტივად შეიძლება დაინგრეს?

ახლა უკვე ვიცი – ზოგჯერ ყველაზე დიდი საიდუმლოებები ყველაზე ახლობელ ადამიანებში იმალება.

ხშირად ვფიქრობ: რა ჯობია – სიმართლე, რომელიც გულს გტკენს თუ ტყუილი, რომელიც მშვიდად გაცხოვრებს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?