უცნობი სიბრძნე: ექვსი გაკვეთილი, რომელიც ვერავინ გაიგო

„ნინო, ნუ იჩქარებ. ცხოვრება წინ გიდგას, ნუ გგონია, რომ ყველაფერი ახლა უნდა მოასწრო,“ — დედაჩემის ხმა ისევ ყურში ჩამესმის, თითქოს გუშინ მითხრა. მაშინ კი, 22 წლის ვიყავი და მეგონა, რომ დედის რჩევა მხოლოდ დროის დაკარგვა იყო. მე კი მეჩქარებოდა — მინდოდა ყველაფერი ერთდროულად: სიყვარული, კარიერა, თავისუფლება. ახლა, როცა სამზარეულოში მარტო ვზივარ და ფანჯრიდან თბილისს ვუყურებ, ვხვდები, რამდენად მართალი იყო.

ჩემი ისტორია ექვსი გაკვეთილისგან შედგება — ექვსი ადამიანისგან, რომლებმაც სცადეს ჩემი ცხოვრების შეცვლა. მაგრამ მე მათი სიბრძნე ვერ გავიგე. ახლა კი მინდა თქვენც მოუსმინოთ მათ და დაფიქრდეთ: იქნებ თქვენ მაინც გაითვალისწინოთ ის, რაც მე ვერ შევძელი.

პირველი გაკვეთილი ბაბუაჩემმა მასწავლა. „ნინო, ფული ყოველთვის არ არის ბედნიერების წყარო. ფული მოდის და მიდის, მაგრამ ადამიანური ურთიერთობები რჩება,“ — მითხრა ერთხელ, როცა უნივერსიტეტში სწავლის გადასახადი ვერ გადავიხადე და მთელი ოჯახი დავაყენე ფეხზე. მაშინ მეგონა, რომ ბაბუა უბრალოდ ძველი თაობის იყო და ვერ ხვდებოდა, რა რთულია ცხოვრება დღეს. მაგრამ როცა ემიგრაციაში წავედი იტალიაში და ფული ხელში მომეცა, მივხვდი: მარტოობა ყველაზე ძვირი ღირს. იქ, უცხო ქვეყანაში, როცა საღამოობით პარკში ვიჯექი და დედასთან საუბარს ვნატრობდი, ბაბუას სიტყვები მახსენდებოდა.

მეორე გაკვეთილი მამაჩემმა მასწავლა. „ნინო, ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია. მეგობრები შეიძლება წავიდნენ, მაგრამ ოჯახი ყოველთვის შენს გვერდით იქნება.“ მე კი მაშინ მეგობრებთან ერთად გართობას ვანიჭებდი უპირატესობას და სახლში მხოლოდ მაშინ მივდიოდი, როცა რამე მჭირდებოდა. ერთხელ მამამ მკაცრად მითხრა: „შენი ძმა შენს გვერდით დგას ყოველთვის, შენ კი მისთვის დრო არ გაქვს.“ მაშინ გავბრაზდი და სახლიდან გავიქეცი. წლების შემდეგ, როცა ჩემი ძმა ავარიაში მოყვა და საავადმყოფოში იწვა, მივხვდი: მამა მართალი იყო. მე კი მის გვერდით არ ვიყავი მაშინ, როცა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა.

მესამე გაკვეთილი ჩემი ბავშვობის მეგობარმა, ეკატერინემ მასწავლა. „ნინო, ნუ შეგეშინდება შეცდომების დაშვების. შეცდომები გვზრდიან.“ მე კი ყოველთვის მეშინოდა რისკის — სამსახურში ახალ პროექტზე უარს ვამბობდი, რადგან მეშინოდა ჩავარდნის. ეკატერინე კი ყოველთვის ცდილობდა ახალს. ერთხელ მითხრა: „თუ არ სცდი, ვერასდროს გაიგებ საკუთარ შესაძლებლობებს.“ მე კი ისევ უკან დავიხიე. ახლა ვხედავ: ეკატერინე წარმატებული ბიზნესვუმენია გერმანიაში, მე კი ისევ ერთსა და იმავე ადგილას ვტრიალებ.

მეოთხე გაკვეთილი ბებია ნინომ მასწავლა. „ნინო, სიყვარული მსხვერპლს მოითხოვს. თუ გიყვარს — უნდა აპატიო.“ მე კი ყოველთვის ველოდი იდეალურ ურთიერთობას — სადაც არავინ შეცდება და ყველაფერი მარტივად იქნება. ჩემი პირველი სიყვარული სწორედ ამ მიზეზით დავკარგე: პატარა შეცდომაზე დიდი სკანდალი მოვაწყვე და ბიჭი წავიდა. ბებია მეუბნებოდა: „თუ გიყვარს — აპატიე.“ მე კი ვერ შევძელი.

მეხუთე გაკვეთილი უცხო ადამიანმა მასწავლა — იტალიაში მოხუც ქალს ვუვლიდი და ერთხელ მითხრა: „ნუ დაკარგავ საკუთარ თავს სხვების გამო.“ მაშინ მეგონა, რომ ემიგრაციაში ყოფნა მსხვერპლი იყო ოჯახის გამო — ყველაფერს მათთვის ვაკეთებდი. მაგრამ ნელ-ნელა საკუთარი თავი დავკარგე: აღარ ვიცოდი რა მინდოდა ცხოვრებაში. მოხუცმა ქალმა მითხრა: „შენც გაქვს უფლება იყო ბედნიერი.“ ახლა ვხვდები: საკუთარი თავი რომ შემენარჩუნებინა, ალბათ სხვებისთვისაც უკეთესი ვიქნებოდი.

მეექვსე გაკვეთილი ჩემმა შვილმა მასწავლა — მაშინ როცა უკვე გვიანი იყო. „დედა, რატომ არასდროს ხარ სახლში?“ — მკითხა ერთხელ პატარა გიორგიმ სკაიპით საუბრისას. მაშინ იტალიაში ვიყავი და ფული გამომეგზავნა ოჯახისთვის. მეგონა, რომ ასე უკეთეს მომავალს შევუქმნიდი შვილს. მაგრამ გიორგის მხოლოდ დედა უნდოდა გვერდით. ახლა უკვე მოზარდია და ჩვენს შორის დიდი სიცარიელეა.

ერთხელ თბილისში დაბრუნებულმა ყველა ერთად შევკრიბე სახლში — დედა, მამა, ძმა, ბებია… მაგრამ თითქოს ყველა უცხო იყო ერთმანეთისთვის. მე კი შუაში ვიდექი და ვფიქრობდი: სად დავუშვი შეცდომა? იქნებ თითოეული რჩევა რომ გამეთვალისწინებინა — დღეს სხვანაირი ცხოვრება მქონოდა?

— ნინო, ხომ გახსოვს რას გეუბნებოდი? — მკითხა დედამ ჩუმად.
— ვიცი, დედა… ახლა ყველაფერი ვიცი.

მაგრამ უკვე გვიანი იყო.

ახლა თქვენ გეკითხებით: რამდენჯერ მოგისმენიათ სიბრძნის სიტყვები და უგულებელყავით ისინი? იქნებ ჯერ კიდევ არ არის გვიანი შეცვალოთ რამე თქვენს ცხოვრებაში?