დაბრუნდა მივლინებიდან და განქორწინება მთხოვა: როგორ მიხსნა ბებიას რჩევამ ჩემი ოჯახი
„მარიამ, უნდა დაგელაპარაკო.“
ეს სიტყვები დათომ მაშინ მითხრა, როცა სამზარეულოში ჩაიდანი დუღდა და ბავშვები ოთახში ტელევიზორს უყურებდნენ. მისი ხმა ისეთი ცივი იყო, თითქოს უცხო ადამიანი მელაპარაკებოდა. გავიყინე. თორმეტი წელი ერთად, ორი შვილი, საერთო მოგონებები, სიხარული და ტკივილი — ყველაფერი წამში ჩამოიშალა.
„განქორწინება მინდა,“ — თქვა მან ისე მშვიდად, თითქოს ამით არაფერს ანგრევდა.
ვერაფერი ვთქვი. მხოლოდ ვიგრძენი, როგორ ჩამომეყარა ცრემლები. დათო არასდროს ყოფილა ემოციური, მაგრამ ასეთი სიცივე…
„რატომ?“ — ძლივს ამოვილუღლუღე.
„აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. მგონია, რომ ერთმანეთისთვის აღარ ვართ. მივლინებაში ბევრი ვიფიქრე. მჭირდება ცვლილება,“ — თავი დახარა.
მივხვდი, რომ რაღაც მოხდა. ან ვიღაც გამოჩნდა მის ცხოვრებაში, ან უბრალოდ დაიღალა. მაგრამ ამაზე ლაპარაკი აღარ შემეძლო. მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ ჩემი ოჯახი ინგრეოდა.
იმ ღამით ვერ დავიძინე. ბავშვები მშვიდად სუნთქავდნენ თავიანთ საწოლებში, მე კი ვგრძნობდი, როგორ მეკარგებოდა მიწა ფეხქვეშ. დათო დივანზე დაწვა. დილით ადრე წავიდა სამსახურში ისე, რომ არც კი დამელაპარაკა.
მთელი დღე სახლში ვიყავი. დედაჩემი რეკავდა, მაგრამ ვერ ვპასუხობდი. ბოლოს ბებიას ნომერი ავკრიფე. ბებია ნინო ყოველთვის იყო ჩემი თავშესაფარი.
„ბებო, დათომ განქორწინება მთხოვა…“ — ამოვიტირე.
„მარიამ, შვილო, სიყვარული ბრძოლაა. როცა გგონია, რომ ყველაფერი დასრულდა, სწორედ მაშინ იწყება ნამდვილი ბრძოლა. არ მისცე უფლებას სიამაყეს დაგამარცხოს,“ — მითხრა მან მშვიდად.
ბებიას სიტყვებმა გამანათა. მთელი ცხოვრება მეუბნებოდა: „ოჯახი ერთი ხელის მოსმით არ ინგრევა.“
მეორე დღეს დათოს დაველაპარაკე.
„დათო, გთხოვ, ნუ იჩქარებ. მოდი, ვისაუბროთ. იქნებ ფსიქოლოგთან წავიდეთ? ბავშვებზე იფიქრე…“
ის უხერხულად იჯდა მაგიდასთან.
„მარიამ, არ ვიცი… უბრალოდ დავიღალე. მგონია, რომ აღარაფერი გვაკავშირებს.“
„შენ გგონია, რომ სიყვარული ყოველთვის ბედნიერებაა? მე არ ვიცი რა მოხდა შენს გულში, მაგრამ ვიცი ერთი: მე შენს გვერდით მინდა ვიყო. მინდა ვიბრძოლო ჩვენი ოჯახისათვის,“ — ვუთხარი და პირველად ვიგრძენი ძალა.
დათო გაჩუმდა. მერე წამოდგა და სახლიდან გავიდა.
იმ დღეებში ყველაფერი შეიცვალა. ბავშვები გრძნობდნენ დაძაბულობას. ნიკუშა ხშირად მეკითხებოდა: „დედა, მამა რატომ აღარ იცინის?“ ანასტასიაც ჩუმად იყო.
ერთ საღამოს დათო გვიან დაბრუნდა სახლში. ჩუმად შემოვიდა ოთახში და გვერდით მომიწვა.
„მარიამ…“ — დაიწყო ჩურჩულით.
„რა მოხდა?“ — ვკითხე.
„არ ვიცი რა მინდა… მგონია, რომ დავიკარგე. სამსახურში პრობლემებია, თავს უსარგებლოდ ვგრძნობ… შენთანაც თითქოს ყველაფერი ერთფეროვანია.“
მივხვდი: პრობლემა მე არ ვიყავი. არც სხვა ქალი იყო მიზეზი — უბრალოდ დათო დაკარგული იყო საკუთარ თავში.
„დათო, ერთად გამოვძებნოთ გზა. იქნებ ცოტა ხნით მარტო დარჩენა გჭირდება? ან იქნებ ერთად წავიდეთ სადმე? ბავშვებთან ერთად? ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ?“
ის მიყურებდა თვალებში და პირველად დავინახე იქ შიში და ტკივილი.
იმ ღამით ბევრი ვისაუბრეთ. დათომ მითხრა თავისი შიშების შესახებ: რომ ვერ ახერხებდა ოჯახის რჩენას ისე, როგორც უნდოდა; რომ ეშინოდა წარუმატებლობის; რომ ზოგჯერ უნდოდა გაქცევა ყველაფრისგან.
მე მოვუყევი ჩემს მარტოობაზე: როგორ ვგრძნობდი თავს უჩინრად; როგორ მენატრებოდა მისი ყურადღება; როგორ მტკიოდა მისი სიჩუმე.
მეორე დღეს ბავშვებთან ერთად წავედით მცხეთაში. თითქოს პირველად ვიყავით ოჯახი — ერთად ვიცინოდით, ფოტოებს ვიღებდით.
დათო ნელ-ნელა შეიცვალა. დაიწყო ფსიქოლოგთან სიარული. მეც დავიწყე საკუთარი თავისთვის დროის გამოყოფა: მეგობრებთან შეხვედრები, წიგნების კითხვა…
ერთ დღეს დათომ მითხრა:
„მარიამ, მადლობა რომ არ დამთმე. რომ იბრძოლე ჩვენთვის.“
მე კი მხოლოდ ბებიას სიტყვები გამახსენდა: „ოჯახი ბრძოლაა.“
ახლა უკვე ვიცი: არცერთი ოჯახი არაა იდეალური. ყველა ურთიერთობაში მოდის კრიზისი — მთავარია არ დანებდე პირველივე სირთულეზე.
ხანდახან ვფიქრობ: რა იქნებოდა მაშინ ხელი რომ ჩამექნია? იქნებ ახლა მარტო ვყოფილიყავი? იქნებ ბავშვებსაც სხვანაირი ცხოვრება ჰქონოდათ?
მაგრამ მე ვიბრძოლე და დღეს ბედნიერი ვარ.
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? ღირს თუ არა ბრძოლა სიყვარულისთვის მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დასრულებულად გეჩვენება?