მშვიდობის ძიება ქაოსში: როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა ოჯახის კრიზისის გადალახვაში
— ნინო, კიდევ ერთხელ გეუბნები, ეს ჩემი სახლი არ არის! — ყვიროდა ჩემი ქმარი, ლევანი, დედამისის მისაღებში, სადაც მე და ჩემი პატარა გოგონა, სალომე, უკვე მესამე თვეა ვცხოვრობთ.
მაშინვე მივხვდი, რომ ეს სიტყვები იყო ზღვარი — ზღვარი ჩემს ძველ ცხოვრებასა და ახალ რეალობას შორის. სამი წლის წინ, როცა გერმანიაში წამოვედით უკეთესი ცხოვრების საძიებლად, მეგონა, რომ ყველაფერი უკეთ იქნებოდა. მაგრამ ახლა, ამ უცხო ქვეყანაში, სადაც არც ენა ვიცოდი კარგად და არც მეგობრები მყავდა, ყველაზე ახლობელი ადამიანები მტრად მექცნენ.
ლევანის დედა, ქალბატონი მარინა, თავიდანვე არ მომწონდა. ყოველთვის რაღაცას მაკრიტიკებდა: “ნინო, ასე არ იჭრება პური!”, “სალომეს ასე ნუ აცმევ!”, “ლევანს ასე ნუ ელაპარაკები!”. თავიდან ვცდილობდი ყურადღება არ მიმექცია, მაგრამ როცა ყოველდღე გეუბნებიან, რომ არაფერს სწორად არ აკეთებ, ბოლოს გჯერა კიდეც.
ერთ საღამოს, როცა სამზარეულოში ჩუმად ვტიროდი, მარინა შემოვიდა:
— რა გჭირს, ნინო?
— არაფერი…
— თუ არაფერი გჭირს, მაშინ სალათს რატომ არ აკეთებ? ლევანი მალე მოვა.
ვიგრძენი, როგორ ჩამეღვარა ცრემლები. იმ ღამით პირველად ვილოცე გულით. ბავშვობაში ბებია მასწავლიდა ლოცვებს, მაგრამ არასდროს მიფიქრია, რომ ოდესმე ასე გულწრფელად ვთხოვდი ღმერთს დახმარებას.
“ღმერთო, მომეცი ძალა და მოთმინება. არ მინდა ჩემი ოჯახი დაინგრეს.”
მეორე დღეს დილიდანვე ისევ დაიწყო კამათი. ლევანი გვიან მოვიდა სამსახურიდან და დედამისმა მაშინვე უთხრა:
— შენი ცოლი არაფერს აკეთებს სახლში! მე ყველაფერს მარტო ვაკეთებ!
ლევანმა არც კი მომისმინა. უბრალოდ ოთახში შევიდა და კარი მიხურა.
იმ ღამით სალომე სიცხიანმა გაიღვიძა. მარინა გაბრაზებული შემოვარდა ოთახში:
— ბავშვი რატომ გაგიცივდა?! შენ რა დედა ხარ?!
მეც ავფეთქდი:
— გეყოფათ! მე ყველაფერს ვაკეთებ! თქვენ კი მხოლოდ მაკრიტიკებთ!
მარინამ ხმა აიწია:
— სანამ ჩემს სახლში ცხოვრობ, ჩემს წესებს დაემორჩილე!
ლევანი ხმაურზე გამოვიდა და ორივეს დაგვიყვირა:
— მორჩით! აღარ შემიძლია ეს ყველაფერი!
იმ ღამით მთელი ღამე არ მძინებია. ვფიქრობდი საქართველოზე, ჩემს მშობლებზე, ძველ მეგობრებზე… როგორ გამექცა ყველაფერი ხელიდან? რატომ ვერ ვპოულობდი ბედნიერებას?
მეორე დილით სალომე ბაღში წავიყვანე და ეკლესიაში შევედი. პატარა გერმანული ეკლესია იყო, მაგრამ იქ სიმშვიდე ვიგრძენი. სანთელი დავანთე და ისევ ვილოცე:
“ღმერთო, მაპატიე თუ რამე არასწორად გავაკეთე. მომეცი ძალა და სიბრძნე.”
იმ დღის შემდეგ ყოველდღე ვლოცულობდი. ვკითხულობდი ფსალმუნებს ქართულად და ვგრძნობდი, რომ რაღაც ნელ-ნელა იცვლებოდა ჩემში. აღარ ვიყავი ისეთი გაბრაზებული. ვცდილობდი მარინასთვის მადლობა გადამეხადა პატარა რაღაცეებისთვისაც კი — მაგალითად, როცა სალომეს საჭმელს უმზადებდა ან მაღაზიაში მიდიოდა.
ერთხელაც მარინამ მითხრა:
— ნინო, შენც შეგიძლია კარგი იყო… უბრალოდ ცოტა მეტი ყურადღება გჭირდება.
ეს სიტყვები თითქოს ბოდიშის მსგავსი იყო მისგან.
ლევანიც ნელ-ნელა შეიცვალა. ერთ საღამოს მითხრა:
— ვიცი, რომ გაგიჭირდა აქ ცხოვრება… მეც მიჭირს. მაგრამ ერთად უნდა გადავიტანოთ ეს ყველაფერი.
ჩვენი ურთიერთობა ნელ-ნელა გამოსწორდა. სალომეც უფრო ბედნიერი გახდა. მე კი მივხვდი — ყველაზე რთულ დროსაც კი რწმენა და ლოცვა ძალას მაძლევს.
მაგრამ ყველაფერი ასე მარტივად არ დასრულებულა.
ერთ დღეს მარინამ მითხრა:
— ნინო, გადავწყვიტე საქართველოში დავბრუნდე. აქ აღარ შემიძლია ცხოვრება.
გავოცდი. მეგონა, რომ მასთან ერთად ცხოვრება ჩემი ყველაზე დიდი პრობლემა იყო, მაგრამ როცა წასვლის დრო დადგა, უცნაური სიცარიელე ვიგრძენი.
ლევანი გაბრაზდა:
— დედა, რატომ მიდიხარ? ჩვენ ხომ ერთად უნდა ვიყოთ!
მარინამ უპასუხა:
— თქვენ უკვე ოჯახი ხართ. მე ჩემი ცხოვრება მაქვს.
მარინა წავიდა. სახლში უცნაური სიჩუმე ჩამოვარდა. თითქოს რაღაც დავკარგეთ — მიუხედავად ყველაფრისა.
ახლა უკვე ერთი წელია მარტო ვცხოვრობთ გერმანიაში. მე და ლევანი უფრო ახლოს გავხდით ერთმანეთთან. სალომეც გაიზარდა და სკოლაში წავიდა.
ხანდახან ისევ მიჭირს — უცხო ქვეყანაში ცხოვრება მარტივი არ არის. მაგრამ როცა ძალიან მიჭირს, ისევ ეკლესიაში მივდივარ ან უბრალოდ ჩუმად ვლოცულობ სახლში.
ვფიქრობ ხოლმე: იქნებ ყველაფერი იმიტომ მოხდა ასე რთულად, რომ მე უფრო ძლიერი გავმხდარიყავი? იქნებ სწორედ ამ ქაოსში უნდა გვეპოვა ჩვენი მშვიდობა?
თქვენ რას ფიქრობთ — შესაძლებელია თუ არა ოჯახური კონფლიქტების გადალახვა რწმენით და მოთმინებით? ან იქნებ ზოგჯერ უბრალოდ უნდა წავიდეთ იქიდან, სადაც აღარ ვართ ბედნიერები?