ჩვილი კართან, წერილი ხელში: დედის ტკივილი და არჩევანი, რომელსაც ვერავინ გაიმეტებს

— ნინო, გესმის? გთხოვ, ნუ ტირი, — ჩურჩულით მეუბნება ჩემი ქმარი, ზურაბი, როცა სამზარეულოში ჩუმად ვტირი. პატარა ლუკა გვერდით ოთახში მძინავს, მაგრამ მე ვიცი, რომ მისი სუნთქვა უკვე შიშისგან მესმის.

— ზურაბ, რა ვქნა? ფული აღარ გვაქვს, საჭმელი აღარ გვაქვს… დედაშენი გუშინაც მეჩხუბა, ბავშვი რატომ გააჩინე, თუ ვერ არჩენო. მე კი… მე ხომ დედა ვარ! — ხმა მიკანკალებს.

ზურაბი ჩუმადაა. ვიცი, რომ მასაც უჭირს. უკვე მესამე თვეა უმუშევარია. ქუთაისში ცხოვრება გაუსაძლისი გახდა. ჩემი მშობლები სოფელში ცხოვრობენ, მაგრამ იქაც სიღარიბეა. დედაჩემი ავადაა, მამაჩემი პენსიონერია. ვერც მათ ვთხოვ დახმარებას.

— იქნებ თბილისში წავიდეთ? — ვამბობ ჩუმად.

— იქ ვინ დაგვხვდება? არც ბინა გვაქვს, არც ნაცნობი… — ზურაბი თავს აქნევს.

ამასობაში ლუკა ტირილს იწყებს. მივდივარ და გულში ვიხუტებ. მისი სითბო ერთადერთი ძალაა, რაც კიდევ მაძლევს სიცოცხლის სურვილს.

მეორე დილას ზურაბი სახლიდან გადის — სამუშაოს საძებნელად. მე კი ისევ მარტო ვრჩები ჩემს ფიქრებთან და შიშებთან. მეზობლები ჭორაობენ: “აი, ის ოჯახია, ბავშვი რომ შია…” მაღაზიაში ვეღარ შევდივარ ვალით. ყველა თვალს მარიდებს.

ერთ საღამოს ზურაბი სახლში მთვრალი ბრუნდება. პირველად ხდება ასე. თვალებში ცრემლი უდგას.

— ნინო, მაპატიე… არ შემიძლია მეტი… — ამბობს და სკამზე ეცემა.

— ზურაბ, გთხოვ… ლუკასთვის მაინც იყავი ძლიერი! — ვეხვეწები.

— ლუკასთვის? — ირონიულად იღიმის. — რა მომავალი აქვს ჩვენს შვილს? შიმშილი და სიცივე?

ამ ღამით არ მძინავს. ფანჯრიდან ვუყურებ ქუჩას და ვფიქრობ: რა გავაკეთო? ვის მივმართო? ვის ვთხოვო დახმარება?

მეორე დღეს ზურაბი სახლიდან მიდის და აღარ ბრუნდება. ტელეფონი გამორთული აქვს. მეზობელი ამბობს, რომ ვიღაცებთან ჩხუბობდა ბარში.

ახლა სრულიად მარტო ვარ ლუკასთან ერთად. მაცივარში მხოლოდ ერთი კვერცხი და ნახევარი პური დარჩა. ბავშვს რძე სჭირდება, მაგრამ ფული აღარ მაქვს.

იმ ღამით პირველად მეფიქრება ის საშინელი აზრი, რომელსაც ყველა დედა განდევნის: იქნებ სხვას შეეძლოს ლუკასთვის უკეთესი მომავლის მიცემა?

ორი დღე ასე გავიდა. ლუკა სულ უფრო სუსტია. ექიმთან ვერ მიმყავს — არც ფული მაქვს, არც ძალა.

ერთ საღამოს, როცა ლუკა ძლივს სუნთქავს და მე ცრემლებით ვახრჩობ თავს, უცებ გადაწყვეტილებას ვიღებ.

— მაპატიე, შვილო… მაპატიე… — ჩურჩულით ვამბობ და წერილს ვწერ:

“გთხოვთ, შეიფარეთ ჩემი შვილი. მე სხვა გზა აღარ მქონდა. ძალიან მიყვარს და მინდა გადარჩეს. ღმერთი იყოს თქვენი დამცველი.”

ლუკას თბილად ვაცმევ, პატარა პლედში ვახვევ და ქუჩაში გავდივარ.

ქუთაისის ერთ-ერთ უბანში დიდი სახლი ვიცი — იქ კეთილი ხალხი ცხოვრობს. ხშირად მინახავს, როგორ ეხმარებიან მეზობლებს.

ღამის სამ საათზე მივდივარ იმ სახლის კართან. გული მიფეთქავს ისე ძლიერად, რომ მგონია, ლუკაც გრძნობს ჩემს შიშს.

— მაპატიე… მაპატიე… — ისევ ვჩურჩულებ და ბავშვს კართან ვტოვებ.

ბოლოჯერ ვეხუტები ჩემს შვილს. მისი სუნთქვა მახსენებს იმ ბედნიერ დღეებს, როცა პირველად ჩავიხუტე.

კარზე ვაკაკუნებ და სწრაფად გავრბივარ ბნელ ქუჩაში.

უკან მივიხედავ: კარი იღება, ქალი გამოდის პიჟამოთი და ბავშვს პოულობს. ყვირის: “ვაიმე! ბავშვია!”

მე კი ბუჩქებში ვიმალები და ცრემლებს ვერ ვიკავებ.

მთელი ღამე ქუჩაში დავხეტიალობ. დილით პოლიცია მოდის იმ სახლში. ქალი ტირის: “ვიღაც დედამ ბავშვი დაგვიტოვა! წერილიცაა!”

ქალაქში ჭორი სწრაფად ვრცელდება: “ვინ იყო ის დედა? რატომ დატოვა შვილი?”

მე კი არსად არ ვარ — არც სახლში დავბრუნებულვარ, არც მშობლებთან წავსულვარ. ქუჩაში მძინავს რამდენიმე დღე.

ერთ დღეს შემთხვევით მესმის ორი ქალი ბაზარში:

— ის პატარა ბიჭი ნახე? ისეთი საყვარელია! იმ ოჯახმა შეიფარა და ექიმთანაც წაიყვანეს…

გული მიჩერდება: ლუკა ცოცხალია!

მაგრამ მე აღარ მაქვს უფლება მის გვერდით ვიყო.

რამდენიმე კვირის შემდეგ პოლიცია მპოულობს ქუჩაში — გამხდარი ვარ და დასუსტებული. საავადმყოფოში მივყავარ.

ექიმი მეკითხება:

— შვილო, რატომ ხარ ასე ცუდად?

ვტირი და ვერაფერს ვამბობ.

ერთ დღეს სოციალური მუშაკი მოდის:

— შენ ხარ ის დედა?

თავი დავუქნიე.

— გინდა შვილი ნახო?

ვტირი და მხოლოდ თავს ვუქნევ.

მიყვანენ იმ დიდ სახლში. კარი იღება და ქალი მიღიმის:

— შენ ხარ მისი დედა? მოდი…

ლუკა თამაშობს ეზოში. როცა მხედავს, თვალები უნათდება:

— დედა!

ვიხუტებ ჩემს შვილს და მთელი სხეულით ვკანკალებ.

ქალი მეუბნება:

— ჩვენ შეგვიძლია დაგეხმაროთ. არავინ უნდა იყოს ასე მარტო საქართველოში…

ახლა უკვე ვიცი: მარტო არ ვარ. მაგრამ დღემდე საკუთარ თავს ვეკითხები: რა უნდა ექნა დედას ასეთ ქვეყანაში? როგორ შეიძლება აირჩიო შვილის გადარჩენა საკუთარი თავის დაკარგვის ფასად?

მეგობრებო, თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? არსებობს თუ არა გამოსავალი ასეთ მდგომარეობაში?