დაბრუნება სახლში: ჩემი დაბრუნების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა — როგორ გავუმკლავდე ოჯახურ კრიზისს?
— ნინო, ასე აღარ შეიძლება! — ბენჯამინის ხმა სამზარეულოდან მესმოდა, როცა დილის ყავას ვსვამდი. ლეა ჩუმად იდგა ფანჯარასთან და მზერა გარეთ გაეშტერებინა. მე კი, თითქოს უხილავი ხელით დამიჭირეს, ადგილზე გავიყინე.
სულ რაღაც ორი კვირაა, რაც გერმანიიდან დავბრუნდი თბილისში. ემიგრაციაში გატარებული წლები მძიმე იყო, მაგრამ იმედი მქონდა, რომ სახლში დაბრუნება სიმშვიდეს მომიტანდა. ლეამ მითხრა, რომ მათთან ერთად ცხოვრება პრობლემა არ იქნებოდა — “ჩვენ ხომ ოჯახი ვართ, ნინო!” — მითხრა მაშინ სიხარულით. მაგრამ ახლა ყველაფერი თავდაყირა დადგა.
ბენჯამინი ყოველთვის მკაცრი იყო, მაგრამ ბოლო დროს თითქოს სულ სხვა ადამიანი გახდა. ყოველ საღამოს დაძაბული ატმოსფერო სუფევდა სახლში. ლეა ცდილობდა, ყველაფერი დაერეგულირებინა, მაგრამ მისი თვალები სულ უფრო ხშირად სველდებოდა.
— მე არ მინდა შენი აქ ყოფნა! — ხმამაღლა თქვა ბენჯამინმა და მაგიდაზე ხელი დაარტყა. — შენ რომ დაბრუნდი, ყველაფერი აირია! ლეა აღარ არის ისეთი, როგორიც ადრე იყო. ჩვენ შორის ყველაფერი შეიცვალა.
გული ჩამწყდა. მე ხომ მხოლოდ დროებით ვაპირებდი მათთან დარჩენას, სანამ სამსახურს ვიპოვიდი და ჩემს ბინას ვიქირავებდი. არ მინდოდა, რომ ჩემი დაბრუნება ასეთი კატასტროფის მიზეზი გამხდარიყო.
ლეა ჩემთან მოვიდა და ჩუმად ჩამჩურჩულა:
— ნუ ინერვიულებ, ნინო. უბრალოდ… ბენჯამინი ცოტა ნერვიულობს. ყველაფერი დალაგდება.
მაგრამ არაფერი დალაგდა. მეორე დღეს ბენჯამინმა ჩემთან საუბარი მოითხოვა.
— ნინო, მე და ლეა ერთად ვართ უკვე რვა წელია. ჩვენი ურთიერთობა ყოველთვის სტაბილური იყო. შენ რომ დაბრუნდი, ლეა შეიცვალა. სულ შენთანაა, შენზე ზრუნავს, მე კი გვერდზე დამაყენა. ეს ასე არ შეიძლება.
— ბენჯამინ, მე არ მინდა თქვენი დაშორება! უბრალოდ დროებით ვარ აქ…
— დროებით? უკვე ორი კვირაა აქ ხარ და ლეა სულ სხვანაირია. შენ რომ არ დაბრუნებულიყავი, ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა!
მისი ბრალდებები გულში მხვდებოდა. საკუთარ თავში ეჭვი შემეპარა: იქნებ მართლა მე ვარ დამნაშავე? იქნებ ჩემი ყოფნა ზედმეტია?
ლეასთან ღამე გვიან ვისაუბრეთ.
— ნინო, შენ ჩემი და ხარ. მთელი ცხოვრება ერთად გავატარეთ. როცა გერმანიაში იყავი, ყოველდღე მენატრებოდი. ახლა რომ აქ ხარ, მინდა დაგეხმარო. ბენჯამინი უბრალოდ ეჭვიანობს… — მისი ხმა ტირილში გადაეზარდა.
— ლეა, თუ ჩემი წასვლა გიშველით, წავალ.
— არა! — მითხრა კატეგორიულად. — მე შენს გარეშე ვერ ვიცხოვრებ.
მეორე დღეს ბენჯამინმა ჩემოდნები შემომიტანა ოთახში.
— იქნებ დროა, სხვა ადგილი მოძებნო? ლეასაც ასე აწყობს.
ლეა ოთახში შემოვარდა და ხმამაღლა დაუყვირა:
— ბენჯამინ! ასე ნუ ელაპარაკები ჩემს დას! ის ჩემი ოჯახია!
ბენჯამინი გაბრაზებული გავიდა სახლიდან. მე და ლეა ჩუმად ვიჯექით დივანზე.
— ნინო, მაპატიე… — მითხრა ჩურჩულით.
— არაფერია… უბრალოდ არ ვიცი, რა გავაკეთო.
იმ ღამით ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან ქალაქის შუქებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი: რატომ არის ასე რთული ოჯახური თანაცხოვრება? რატომ ვერ ვპოულობთ საერთო ენას მაშინაც კი, როცა ერთმანეთი გვიყვარს?
შემდეგი დღეები აუტანელი იყო. ბენჯამინი სახლში გვიან ბრუნდებოდა ან საერთოდ არ მოდიოდა. ლეა სულ უფრო მეტად იკეტებოდა საკუთარ თავში. ერთხელაც სამზარეულოში შევედი და დავინახე, როგორ ტიროდა ჩუმად.
— ლეა…
— ნინო… მგონია, რომ ყველაფერი ინგრევა…
— გინდა წავიდე?
— არა! უბრალოდ… არ ვიცი რა გავაკეთო…
ერთ დღესაც ბენჯამინმა პირდაპირ მითხრა:
— მე განქორწინებას ვაპირებ. ასე ცხოვრება აღარ შემიძლია.
ლეა გაშეშდა. მე კი თავი დამნაშავედ ვიგრძენი ისე ძლიერად, როგორც არასდროს.
მივხვდი: ჩემი ყოფნა აქ აღარავის უხარია. მაგრამ სად წავიდე? სამსახური ჯერ არ მაქვს, საკუთარი ბინა არ მაქვს…
დედას დავურეკე სოფელში:
— დედა… შეიძლება ცოტა ხნით თქვენთან ჩამოვიდე?
— რათქმაუნდა, შვილო! აქ ყოველთვის გელოდებით.
ლეას ვუთხარი ჩემი გადაწყვეტილება.
— ნინო… მაპატიე…
— არაფერია, ლეა. იქნებ ასე უკეთესი იქნება ყველასთვის.
ჩემოდნები ჩავალაგე და სახლიდან გასვლის წინ კიდევ ერთხელ გადავხედე ჩემს დას. მისი თვალები სევდით იყო სავსე.
— მიყვარხარ…
— მეც მიყვარხარ…
სახლიდან გასვლისას გულში მძიმე ტვირთი მქონდა. ქუჩაში გამოვედი და ცივი ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე.
ახლა სოფელში ვარ დედასთან და მამასთან ერთად. ყოველ საღამოს ვფიქრობ იმაზე, რა შეიძლებოდა სხვანაირად გამეკეთებინა. იქნებ უფრო ადრე უნდა წავსულიყავი? ან იქნებ უფრო მეტად უნდა მესაუბრა ბენჯამინთან?
ოჯახი ხომ ყველაზე ძვირფასია… მაგრამ ზოგჯერ სიყვარული საკმარისი არ არის იმისთვის, რომ ყველაფერი დალაგდეს.
ახლა თქვენ გეკითხებით: როგორ მოვიქცე? უნდა დავბრუნდე თბილისში და კიდევ ერთხელ ვცადო ურთიერთობის დალაგება? თუ ჯობია დროებით შორს ვიყო და ყველას მივცე სივრცე? იქნებ ზოგჯერ ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება სწორედ ისაა, რომ თავი დავანებოთ და სხვებსაც მივცეთ საშუალება საკუთარ თავში გაერკვნენ?