გიორგის დაუჯერებელი აღსარება: რატომ არ უნდა დავივიწყოთ ახლობლების რჩევები

„არ გინდა, ცოტა დაისვენო? ასე ხომ თავს იფიტავ, გიორგი…“ – დედაჩემის ხმა ისევ ყურებში ჩამესმის, თითქოს გუშინ იყო, როცა სამზარეულოში ჩაის სვამდა და მე ტელეფონზე მორიგი გადაცემის ჩაწერას ვაგვარებდი. მაშინ მეგონა, რომ დრო უსასრულოა, დედის რჩევები კი – უბრალოდ ზედმეტი სიფრთხილეა. ახლა კი, როცა ეს სიტყვები მხოლოდ მოგონებად დარჩა, ვხვდები, რამდენად მტკივნეულია მათი უგულებელყოფა.

მე გიორგი ვარ – ალბათ ბევრმა იცით ჩემი სახელი ტელევიზიიდან ან სცენიდან. ყოველთვის მეგონა, რომ წარმატება ყველაფერს ამართლებს: დაღლილობასაც, უძილობასაც, მეგობრებთან და ოჯახთან გაუცდენილ საღამოებსაც. მაგრამ როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანები ნელ-ნელა გშორდებიან ან უბრალოდ აღარ არიან შენს გვერდით, ხვდები, რომ სცენის შუქები ვერ ათბობენ იმ სიცარიელეს, რაც გულში გრჩება.

ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ჩემი კარიერა ზენიტში იყო. Joshua – ჩემი ბავშვობის მეგობარი, რომელიც ამერიკაში წავიდა სწავლისთვის, ხშირად მწერდა: „გიო, არ დაგავიწყდეს, ცხოვრება მხოლოდ კარიერა არაა. მოდი, ერთად გავისეირნოთ თბილისში, როგორც ადრე.“ მე კი სულ ვპასუხობდი: „ახლა ვერა, გადაღებები მაქვს.“

Landon-იც ასე იყო – ინგლისში ცხოვრობდა და ხშირად მიგზავნიდა ვიდეოებს თავისი შვილებისგან: „გიო, ნახე როგორ გაიზარდნენ! შენც უნდა ნახო.“ მე კი ისევ ვპასუხობდი: „როცა დრო მექნება, აუცილებლად ჩამოვალ.“

Ruby-სთან და Nancy-სთან ურთიერთობა კიდევ უფრო რთული იყო. Ruby ჩემი პირველი სიყვარული იყო – ფრანგი გოგონა, რომელიც თბილისში გაცნობილი მყავდა ერთ-ერთ ფესტივალზე. Nancy კი – ჩემი დისშვილი, რომელიც ბავშვობიდან მიყვარდა და სულ მელოდა სახლში. ორივე მათგანმა არაერთხელ მითხრა: „გიორგი, შენს გვერდით ყოფნა გვინდა, არა შენი წარმატების ყურება ეკრანზე.“ მაგრამ მე ისევ ჩემს გზაზე ვიყავი.

Zoe – ჩემი კოლეგა და მეგობარი ავსტრალიიდან – ხშირად მირეკავდა ღამით: „გიო, დღეს ცუდად ვარ… შეგიძლია უბრალოდ მომისმინო?“ მე კი ვპასუხობდი: „ახლა გადაღებაზე ვარ, მერე დაგირეკავ.“

ასე გადიოდა წლები. დედაჩემი ნელ-ნელა ავად გახდა. ერთხელაც საავადმყოფოში დამირეკეს: „გიორგი, დედათქვენს გონება დაეკარგა.“ მაშინ პირველად გავჩერდი. ყველაფერი თითქოს გაჩერდა – ტელეფონის ზარები, გადაღებები, ინტერვიუები… მხოლოდ ერთი კითხვა მქონდა: რატომ არ მოვუსმინე დედას?

დედის დაკრძალვაზე ყველა მოვიდა – Joshua ამერიკიდან ჩამოფრინდა, Landon-მა შვილები ჩამოიყვანა ინგლისიდან, Ruby-მ საფრანგეთიდან ჩამომიტანა წერილი: „შენს გვერდით ყოფნა მინდოდა მაშინაც და ახლაც.“ Nancy-მ მხოლოდ ერთი სიტყვა მითხრა: „გიო, გვიანია.“ Zoe-მ კი უბრალოდ ჩამეხუტა.

დედის ოთახში შევედი და მისი სუნამოს სუნი ისევ იქ იყო. მაგიდაზე მისი დღიური იდო – ბოლო ჩანაწერი ჩემზე იყო: „გიორგი ისევ ვერ მოვიცალე… მაგრამ ვიცი, რომ ოდესმე მიხვდება.“

იმ ღამეს პირველად ავტირდი ისე გულწრფელად, როგორც ბავშვობაში. ყველა ის სიტყვა გამახსენდა, რაც მათ უთქვამთ ჩემთვის და რაც მე არასდროს მომისმენია ბოლომდე. ყველა ის საღამო გამახსენდა, როცა შეიძლებოდა მათთან ერთად ვყოფილიყავი და უბრალოდ მესაუბრა.

მეგობრები რამდენიმე დღით დარჩნენ თბილისში. Joshua-მ მითხრა:
– გიო, იცი რა არის ყველაზე ძნელი? როცა ხვდები, რომ დრო აღარ გაქვს.
– ვიცი… ახლა უკვე ვიცი.
Landon-მა შვილები მომიყვანა:
– ნახე როგორ გაიზარდნენ! შენთვისაც ხომ ოჯახი მნიშვნელოვანია?
– ახლა უკვე მესმის…
Ruby-მ წერილი მომცა:
– ეს მაშინ უნდა წამეკითხა შენთვის…
Nancy-მ კი უბრალოდ ჩამეხუტა და მითხრა:
– გიო, ჩვენ აქ ვართ. მაგრამ დედას ვეღარ ნახავ.
Zoe-მ ბოლოს მითხრა:
– ხანდახან უბრალოდ მოსმენა საკმარისია.

დედის დაკრძალვის შემდეგ სახლში დავბრუნდი და პირველად დავფიქრდი: რა დამრჩა? სახელი? წარმატება? თუ ის სიცარიელე გულში, რომელსაც ვეღარაფერი შეავსებს?

ერთ საღამოს ძველ ფოტოებს ვათვალიერებდი – ბავშვობის ფოტოები დედასთან ერთად, მეგობრებთან ერთად სოლოლაკში სეირნობისას… ყველა იღიმოდა. მე კი ახლა ვეღარ ვიცინი ისე გულწრფელად.

მეგობრებმა დაბრუნება დაიწყეს თავიანთ ქვეყნებში. Joshua-მ დამტოვა წერილი:
„გიო, ცხოვრება მხოლოდ ერთი წამია. ნუ დაკარგავ მას.“

Landon-მა მომწერა:
„შენს შვილებსაც ასე არ მოექცე ოდესმე.“

Ruby-მ მესიჯი გამომიგზავნა:
„სიყვარული მხოლოდ მაშინ ფასობს, როცა მას დრო დაუთმე.“

Nancy-მ ფოტო გამომიგზავნა ბავშვობის დროიდან:
„ეს შენ ხარ ნამდვილი.“

Zoe-მ ვიდეო გამომიგზავნა ავსტრალიიდან:
„გახსოვდეს – მეგობრობა ყველაზე დიდ ძალას გაძლევს.“

ახლა ვზივარ დედის ოთახში და ვფიქრობ: რამდენჯერ გავუშვი ხელიდან ბედნიერება მხოლოდ იმიტომ, რომ მეგონა – დრო კიდევ მექნებოდა? რამდენჯერ არ მოვუსმინე მათ, ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა?

ახლა უკვე ვიცი – ცხოვრება მხოლოდ ერთი წამია. იქნებ თქვენ მაინც მოასწროთ და არ დაკარგოთ ის ადამიანები, ვინც ყველაზე მეტად გიყვართ? იქნებ თქვენ მაინც მოუსმინოთ მათ რჩევებს სანამ გვიან არ იქნება?