არ დავთმობ ჩემს ოცნებებს — როგორ გადავწყვიტე, რომ არ დავკმაყოფილდები სიძულვილით სავსე სამსახურში

— ბენჟამინ! — ხმამაღლა დავუძახე, მაგრამ პასუხი არ იყო. სამზარეულოს კართან გაჩერდი, ხელში მძიმე ჩანთები მიჭირდა და გულში რაღაცამ გამკრა. ისევ მარტო ვიყავი ამ სახლში, ისევ მარტო ვათრევდი ყველაფერს, როგორც ყოველთვის. ჩანთები მაგიდაზე დავდე და ღრმად ამოვისუნთქე.

გუშინაც ასე იყო, გუშინწინაც. უკვე წლებია, რაც ჩემი ცხოვრება ერთი და იგივე სცენარით მიდის: დილით ადრე ვდგები, სამსახურში მივდივარ — იქ სადაც ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავს, სადაც ჩემი ხმა არავის ესმის და ჩემი შრომა მხოლოდ ციფრებში ითვლება. საღამოს დაღლილი ვბრუნდები, ბენჟამინი კი ან კომპიუტერთან ზის ან საერთოდ არ ჩანს. თითქოს ჩვენი ოჯახი მხოლოდ ფორმალურად არსებობს — ორი უცხო ადამიანი ერთ სახლში.

— ბენჟამინ, გესმის? — ისევ ვცადე.

— რა გინდა, ქრისტინე? — ოთახიდან უხალისოდ გამომძახა.

— შეგიძლია დამეხმარო? — ხმაში წყენა შემეპარა.

— დაღლილი ვარ, ხვალ ადრე უნდა ავდგე.

სიჩუმე ჩამოვარდა. თითქოს ჰაერი დამიმძიმდა. სამზარეულოს ფანჯრიდან თბილისი მოჩანდა — ნაცრისფერი, დაღლილი ქალაქი, სადაც ყველა სადღაც გარბის და არავინ იცის, რატომ.

ჩემი ცხოვრება ასე არ უნდა ყოფილიყო. ბავშვობაში სულ სხვა რამეს ვოცნებობდი — მინდოდა მხატვარი ვყოფილიყავი, მინდოდა ჩემი ნახატებით ხალხს სიხარული მიმეცა. მაგრამ მერე ყველაფერი აირია: ჯერ უნივერსიტეტში ჩავაბარე ის, რაც მამას უნდოდა; მერე სამსახური დავიწყე ბანკში — სტაბილური ხელფასი, მაგრამ სულიერად ცარიელი დღეები. შემდეგ ბენჟამინი გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში — გერმანიიდან ჩამოსული ქართველი ემიგრანტი, რომელიც თითქოს სხვა სამყაროდან იყო. თავიდან მეგონა, რომ მასთან ერთად ყველაფერი შეიცვლებოდა, მაგრამ ახლა ვხედავდი: არც ის იყო ბედნიერი და არც მე.

ერთ დღესაც სამსახურში უფროსმა დამიძახა:

— ქრისტინე, ახალი პროექტი გვაქვს და გვინდა, რომ შენ უხელმძღვანელო. overtime-ებიც იქნება, მაგრამ ეს შენი შანსია.

მინდოდა მეთქვა “არა”, მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე. სახლში დაბრუნებულმა ბენჟამინს ვუამბე:

— კიდევ უფრო გვიან მომიწევს მოსვლა.

— მთავარია ფული იყოს, ქრისტინე. დღეს ასეა ცხოვრება.

— ფული ყველაფერია?

— აბა რა გინდა? ნახატებით ოჯახს ვერ არჩენ.

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან მთვარე ჩანდა და მეც ვუყურებდი — თითქოს ისიც მარტო იყო ამ ქალაქში.

მეორე დღეს სამსახურში მივედი და უფროსს ვუთხარი:

— ბოდიში, მაგრამ ამ პროექტზე ვერ ვიმუშავებ.

— რას ნიშნავს ვერ იმუშავებ? ხომ იცი, რამდენი ადამიანი ოცნებობს შენს ადგილზე?

— ვიცი… მაგრამ მე აღარ მინდა ასე ცხოვრება.

სამსახურში ყველა გაოცებული მიყურებდა. სახლში დაბრუნებულმა ბენჟამინს ვუთხარი:

— შეიძლება სულელურად ჟღერს, მაგრამ მინდა ჩემი ოცნება ავიხდინო. მინდა ხატვა დავიწყო.

— ქრისტინე, რეალობაში დაბრუნდი! აქ საქართველო არაა ევროპა — აქ ხელოვნებით ვერ იცხოვრებ.

— იქნებ მეცადა მაინც?

— შენ თუ სამსახურს დაკარგავ, მე მარტო ვერ გავქაჩავ ყველაფერს!

— არც მე მინდა ასე ცხოვრება! არც შენ ხარ ბედნიერი!

— მე მაინც ვცდილობ ოჯახისთვის რამე გავაკეთო!

— ოჯახისთვის? თუ უბრალოდ გადარჩენისთვის?

ეს კამათი დიდხანს გაგრძელდა. ბოლოს ორივე ჩუმად დავრჩით. იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი თავი სრულიად მარტო — თითქოს არც ოჯახი მქონდა და არც საკუთარი თავი.

მეორე დღეს დედაჩემი დამირეკა სოფელიდან:

— ქრისტინე, როგორ ხარ შვილო?

— კარგად ვარ დედა…

— ხმა რატომ გაქვს ასეთი?

— არაფერი დედა… უბრალოდ ცოტა დავიღალე.

— შვილო, შენს თავს მიხედე. ფული კარგია, მაგრამ თუ სული გტკივა — არაფერი ღირს.

დედის სიტყვებმა ცრემლები მომგვარა. ბავშვობის დრო გამახსენდა — როგორ მიხაროდა საღებავებით თამაში, როგორ მჯეროდა საკუთარი თავის…

იმ ღამეს ფურცელი და ფანქარი ავიღე და ხატვა დავიწყე. პირველად წლების შემდეგ თავი ცოცხლად ვიგრძენი. მეორე დღეს სოციალურ ქსელში ჩემი ნახატი ავტვირთე და კომენტარები წამოვიდა:

“რა ლამაზია!”
“ასეთი ნიჭი გაქვს? რატომ არ ხატავ უფრო ხშირად?”
“შენი ნახატები გამოფენაზე უნდა იყოს!”

ეს სიტყვები ჩემთვის იმედის სხივი იყო. რამდენიმე დღეში უცხო ქალმა მომწერა გერმანიიდან:

— თქვენი ნახატი ძალიან მომეწონა. შეიძლება ვიყიდო?

გაოცებული დავრჩი. პირველად ცხოვრებაში ჩემი ნამუშევარი ვინმეს სჭირდებოდა.

ბენჟამინს ვუთხარი:

— ნახე! ჩემი ნახატი იყიდეს!

— კარგი რა ქრისტინე… ეს შემთხვევითობაა.

მაგრამ მე უკვე აღარ მეშინოდა. ყოველდღე ვხატავდი და სოციალურ ქსელში ვტვირთავდი ნამუშევრებს. ნელ-ნელა შეკვეთებიც მომივიდა — ჯერ საქართველოდან, მერე უცხოეთიდანაც.

ერთ დღესაც ბენჟამინმა მითხრა:

— იქნებ მართლა შეგიძლია რაღაც შეცვალო…

მის თვალებში პირველად დავინახე იმედი.

სამსახური საბოლოოდ დავტოვე. მარტივი არ იყო — ფინანსურად რთული პერიოდი გვქონდა; ზოგჯერ საჭმლის ფულიც გვაკლდა. დედაჩემი სოფელში პროდუქტებს გვიგზავნიდა; მეგობრები მხარს მიჭერდნენ.

ერთ დღესაც პატარა გამოფენა მოვაწყვე თბილისში — ჩემს ნახატებს ხალხი უყურებდა და მეკითხებოდა: “როგორ დაიწყეთ?”
მე კი გულწრფელად ვპასუხობდი: “ერთ დღესაც მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო ცხოვრება ისე, როგორც სხვებს უნდოდათ.”

ბენჟამინი გვერდით მედგა. ჩვენი ურთიერთობა ნელ-ნელა შეიცვალა — უფრო მეტად ვისაუბრეთ ერთმანეთზე, ოცნებებზე და იმაზე, რა გვინდოდა სინამდვილეში.

ახლა ვიცი: ცხოვრება რთულია, მაგრამ თუ საკუთარ თავს უღალატებ — ყველაზე დიდი ტკივილი ეგ არის.

ხანდახან ვფიქრობ: რამდენი ადამიანი ცხოვრობს ასე — მხოლოდ იმიტომ რომ სხვებს ასიამოვნოს ან უბრალოდ გადარჩეს? იქნებ დროა საკუთარ თავს ჰკითხოთ: თქვენთვის რა არის ბედნიერება? იქნებ თქვენც შეგიძლიათ დაიწყოთ თავიდან?