სიყვარულის ნგრევა და რწმენის ძალა: როგორ დავკარგე და ისევ ვიპოვე საკუთარი თავი

„ნინო, უნდა გითხრა რაღაც…“ – მისი ხმა ისეთი უცხო და ცივი იყო, რომ მაშინვე მივხვდი: რაღაც საშინელი ხდებოდა. სამზარეულოში ვიდექი, ხელში ჩაის ჭიქა მეჭირა და ფანჯრიდან გარეთ ვიყურებოდი, სადაც თბილისური გაზაფხული ნელა იღვიძებდა. ზურა ჩემს უკან იდგა, თვალებს არიდებდა და თითებს ნერვიულად ათამაშებდა.

„გისმენ, ზურა,“ – ვთქვი ჩუმად, თუმცა გულში უკვე ქარიშხალი ამოვარდა.

„მე… მე ვიღაცას შევხვდი. ეს შემთხვევით მოხდა. არ მინდოდა ასე გამოსულიყო.“

ამ სიტყვებმა თითქოს ყველაფერი გააჩერა. დრო გაჩერდა, ოთახი დამძიმდა. ჩემი სხეული გაყინა, მხოლოდ გული მიძგერდა ისე ძლიერად, რომ მეგონა, ყურებიდან ამოვარდებოდა.

„რას ამბობ?“ – ძლივს ამოვთქვი.

„მაპატიე, ნინო… უბრალოდ ასე გამოვიდა. მე არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო.“

ამ წამს მივხვდი, რომ ჩემი ოცნებები – ჩვენი ოჯახი, ჩვენი მომავალი, ჩვენი შვილი – ყველაფერი ჩამოინგრა. თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ზურა წავიდა. კარი ისე გაიხურა, თითქოს უკან აღარასდროს დაბრუნდებოდა.

იმ ღამით მარტო დავრჩი ჩვენს პატარა ბინაში ვაკეში. ჩვენი შვილი, ანა, ბებიასთან იყო სოფელში. ოთახში სიჩუმე გამეფდა, მხოლოდ ჩემი სუნთქვა ისმოდა და ცრემლები შეუჩერებლად მდიოდა. ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს მე დამემართა – მე, ვინც ყოველთვის მჯეროდა სიყვარულის და ერთგულების.

მეორე დღეს დედაჩემი მოვიდა. მისი თვალები შეშინებული იყო, მაგრამ ცდილობდა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.

„ნინო, შვილო, ცხოვრება რთულია. მაგრამ შენ ძლიერი ხარ. ღმერთი დაგეხმარება,“ – მითხრა და გულში ჩამიკრა.

მაგრამ მე ღმერთზე გაბრაზებული ვიყავი. რატომ დამემართა ეს? რატომ დამინგრია ოჯახი? რამდენჯერ ვილოცე ბედნიერებისთვის და მაინც ასე დამთავრდა ყველაფერი?

სამი კვირა გავიდა ისე, რომ ზურას ხმა არ გამიგონია. ანასთვის არაფერი მითქვამს – პატარა იყო და ვერ გაიგებდა. მეგობრები მირეკავდნენ, მაგრამ ყველას ვეუბნებოდი, რომ კარგად ვიყავი. სინამდვილეში კი ყოველ ღამეს ბალიშში ვტიროდი.

ერთ დღეს ეკლესიაში წავედი. იქ სიჩუმე იყო და სანთლების შუქი თბილად ანათებდა. ჩავიმუხლე და ღმერთს ვთხოვე: „დამეხმარე, რომ გავიგო, რატომ მოხდა ეს. მომეცი ძალა.“

მამაომ მომისმინა. „შვილო, ცხოვრება გამოცდაა. ზოგჯერ ყველაზე დიდი ტკივილი ყველაზე დიდ გაკვეთილს გვაძლევს,“ – მითხრა მან.

ამ სიტყვებმა ცოტა იმედი მომცა. დავიწყე ფიქრი საკუთარ თავზე – რა მინდოდა ცხოვრებაში? რა მაბედნიერებდა? ზურას გარეშე ვინ ვიყავი?

ერთ საღამოს ზურა დაბრუნდა. კარი ფრთხილად გააღო და შემომხედა.

„ნინო… შეიძლება დაგელაპარაკო?“

მის თვალებში სინანული ჩანდა.

„გისმენ,“ – ვუთხარი ცივად.

„ვიცი, რომ საშინლად მოგექეცი. არ ვიცი, როგორ შეგეძლო ოდესმე მაპატიო… მაგრამ მინდა იცოდე, რომ მიყვარხარ. ანა მენატრება… შენ მენატრები.“

გული ამიჩქარდა. ერთდროულად სიბრაზე და სიყვარული ვიგრძენი. როგორ შეიძლებოდა ასე მარტივად ეთქვა ეს ყველაფერი? სად იყო მაშინ, როცა მე მარტო ვიყავი?

„ზურა, შენ ჩემი ნდობა გატეხე. აღარ ვიცი, შეგვიძლია თუ არა ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ,“ – ვუთხარი სიმწრით.

ის ჩუმად იჯდა ჩემს წინ და თვალებში მიყურებდა.

„ვიცი… მაგრამ მზად ვარ ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ ისევ დაგიბრუნო.“

ამ საუბრის შემდეგ დღეები გავიდა. ზურა ცდილობდა – ანას სკოლაში მიჰყავდა, პროდუქტებს ყიდულობდა, სახლში გვიან ბრუნდებოდა და ცდილობდა ჩემთან ლაპარაკს. მაგრამ ჩემი გული ისევ გატეხილი იყო.

ერთ დღეს ანამ მკითხა:

„დედა, მამა რატომ აღარ ცხოვრობს ჩვენთან?“

ცრემლები მომადგა თვალებზე.

„მამას ცოტა დრო სჭირდება… მაგრამ ჩვენ ორივეს ძალიან გვიყვარხარ.“

ანა ჩამეხუტა და იმ წამს მივხვდი: ჩემი მთავარი ძალა სწორედ ის იყო – ჩემი შვილი.

დავიწყე ფსიქოლოგთან სიარული. პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავზე დავფიქრდი – რა მინდოდა მე? რა მაბედნიერებდა? ნელ-ნელა მივხვდი: თუ საკუთარ თავს არ მივცემ უფლებას ვიყო ბედნიერი, ვერავინ დამეხმარება.

ერთ საღამოს დედაჩემმა მითხრა:

„შვილო, ზოგჯერ უნდა აპატიო არა იმიტომ, რომ სხვას სჭირდება ეს, არამედ იმიტომ რომ შენს გულს სიმშვიდე მოუტანო.“

ამ სიტყვებმა გამაბედნიერა და გამაბრაზა ერთდროულად. როგორ უნდა მაპატიო ადამიანს, ვინც ასე გატკინა?

ზურას ისევ ვხვდებოდი ხოლმე – ანას გამო ერთად დავდიოდით პარკში ან კინოში. ვხედავდი მის მონანიებას და გულწრფელ სურვილს დაბრუნებისას. მაგრამ ჩემი ტკივილი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო.

ერთ დღეს მეგობარმა დამირეკა – თათია საფრანგეთში ცხოვრობდა უკვე წლებია.

„ნინო, ჩამოდი ჩემთან პარიზში! ცოტა შეიცვლები გარემოსაც და თავს უკეთ იგრძნობ.“

დიდხანს ვფიქრობდი – შემეძლო თუ არა ყველაფერი დამეტოვებინა და უცხო ქვეყანაში წავსულიყავი? ბოლოს გადავწყვიტე: ანასთან ერთად ერთი თვით საფრანგეთში წავედი.

პარიზში ყველაფერი ახალი იყო – ქუჩები სავსე იყო სიცოცხლით, ხალხი იღიმებოდა უცნობებსაც კი. თათიასთან საუბრები სულ სხვა სამყაროში გადამისროლა: „ნინო, შენ ძლიერი ხარ! აქ ყველა თავის ცხოვრებას იწყებს თავიდან.“

პირველად წლების შემდეგ თავი თავისუფლად ვიგრძენი – არავინ მიცნობდა, არავინ მსჯიდა ჩემი წარსულის გამო.

ერთი საღამოს ეიფელის კოშკთან ვიდექით მე და ანა.

„დედა, აქ ძალიან ლამაზია!“ – მითხრა ანამ.

მაშინ მივხვდი: ცხოვრება წინ მიდის. რაც არ უნდა მოხდეს წარსულში, მომავალი ჩემზეა დამოკიდებული.

საქართველოში დაბრუნებულმა ზურას შევხვდი.

„ნინო… როგორ ხარ?“

„სხვა ადამიანი ვარ ახლა,“ – ვუთხარი მშვიდად.

„შანსს მომცემ?“

დიდხანს ვფიქრობდი. ბოლოს ვუთხარი:

„შანსს კი არა – ახალ ცხოვრებას ვიწყებ. თუ გინდა ჩემს გვერდით იყო – უნდა ისწავლო ნდობის დაბრუნება.“

ზურა თანახმა იყო ყველაფერზე – ფსიქოლოგთან ერთად დავიწყეთ ოჯახური თერაპია. რთული იყო – ბევრი ტკივილი გამოვიარეთ ორივემ. მაგრამ ნელ-ნელა მივხვდი: სიყვარული მხოლოდ მაშინ ძლიერია, როცა პატიება შეგიძლია.

დღეს ისევ ერთად ვართ – მე, ზურა და ანა. ჩვენი ურთიერთობა აღარ არის ისეთი იდეალური როგორც ადრე მეგონა – მაგრამ ახლა უფრო რეალურია. ვისწავლე საკუთარი თავის სიყვარული და პატივისცემა.

ხანდახან ისევ მიჭირს ნდობა – მაგრამ ვიცი: თუ ღმერთმა ეს გზა გამომატარა, ალბათ რაღაც მიზეზი ჰქონდა.

ახლაც ხშირად ვფიქრობ: ღირს თუ არა პატიება? შეიძლება თუ არა თავიდან დაიწყო ცხოვრება მას შემდეგ რაც ყველაზე ახლობელმა ადამიანი გიღალატა? იქნებ თქვენც გაქვთ მსგავსი გამოცდილება? რას იზამდით ჩემს ადგილას?