სიბნელეში ნათლის პოვნა: როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა ყველაზე რთულ დროს

„ნინო, გთხოვ, არ წახვიდე…“ — დედაჩემის ხმა ჯერ კიდევ მესმის ყურში, თითქოს გუშინ იყო. მაგრამ მე უკვე აეროპორტში ვიდექი, ხელში ორი პატარა ჩემოდანი მეჭირა და გულში ისეთი სიცარიელე მქონდა, რომ მეგონა, ვეღარასდროს ამევსებოდა. ჩემი ცხოვრება თბილისში ერთ ღამეში დაინგრა — მამაჩემი ავად გახდა, ბიზნესი დაენგრა, ოჯახში ჩხუბი და ბრალდებები დაიწყო. მე კი, როგორც უფროსი შვილი, ვიგრძენი, რომ რაღაც უნდა მექნა.

საფრანგეთში წასვლა ერთადერთი გამოსავალი იყო. დედამ მითხრა: „ღმერთი შენთან იყოს, ნინო, მაგრამ იცოდე, მარტო ხარ.“ ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა. პარიზში ჩავედი იანვრის ცივ საღამოს. ქუჩები განათებული იყო, მაგრამ ჩემში ყველაფერი ბნელოდა. პირველი ღამე უცხო სახლში გავათენე — პატარა ოთახში, სადაც მხოლოდ საწოლი და მაგიდა იდგა. ფანჯრიდან ეიფელის კოშკის შუქი მოჩანდა, მაგრამ მე მხოლოდ ცრემლები მქონდა თვალებში.

სამუშაოს პოვნა რთული აღმოჩნდა. ენაც არ ვიცოდი კარგად. პირველივე კვირაში დამცინეს მაღაზიაში: „ეს რა ფრანგულია?“ — მითხრა გამყიდველმა და ზურგი მაქცია. იმ დღეს პირველად ვიტირე ქუჩაში. სახლში დაბრუნებულმა დედას დავურეკე: „დედა, აღარ შემიძლია.“ მან მიპასუხა: „ნინო, ილოცე. ღმერთი დაგეხმარება.“

ლოცვა ბავშვობიდან ვიცოდი, მაგრამ არასდროს მიფიქრია, რომ ასე ძლიერ დამჭირდებოდა. იმ ღამით პირველად ვილოცე გულწრფელად: „ღმერთო, თუ გესმის ჩემი ხმა, დამეხმარე.“ მეორე დღეს უცნობმა ქალმა — თამარმა, რომელიც ეკლესიაში გავიცანი — დამირეკა: „ნინო, მოდი ჩვენთან ყავაზე.“ მისი სახლი პატარა საქართველოდ იყო პარიზში: სურნელოვანი ჩაის სვამდა, კედლებზე ხატები ეკიდა. თამარმა მითხრა: „ყველაფერი გაივლის. მთავარია, რწმენა არ დაკარგო.“

თამარი ჩემი პირველი მეგობარი გახდა უცხო ქვეყანაში. მან მასწავლა ფრანგული სიტყვები, დამეხმარა სამსახურის პოვნაში — მოხუც ქალს ვუვლიდი. ეს სამუშაო მძიმე იყო: დილიდან საღამომდე ფეხზე ვიდექი, მაგრამ ყოველ საღამოს ლოცვას ვუბრუნდებოდი. ლოცვა ჩემი ერთადერთი იმედი გახდა.

ერთ დღეს მამაჩემის მდგომარეობა გაუარესდა. დედამ მითხრა: „ნინო, ექიმებმა თქვეს, რომ დრო ცოტა გვაქვს.“ იმ ღამით ლოცვაში ჩავიძირე: „ღმერთო, ნუ წამართმევ მამას.“ პარალელურად სამსახურში პრობლემები გამიჩნდა — მოხუცი ქალი დაეცა და დამადანაშაულეს უყურადღებობაში. დამემუქრნენ პოლიციაში დარეკვით და დეპორტაციით.

თამარმა მითხრა: „ნინო, მოდი ეკლესიაში. ერთად ვილოცოთ.“ ეკლესიაში მივედი და პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე. მამაომ მითხრა: „ღმერთი განსაცდელს მხოლოდ იმას აძლევს, ვისაც შეუძლია გაუძლოს.“ იმ დღეს პირველად ვიგრძენი სინათლე სიბნელეში.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მამაჩემი უკეთ გახდა. ექიმებმა თქვეს: „ეს სასწაულია.“ სამსახურშიც ყველაფერი დალაგდა — მოხუცის ოჯახმა ბოდიში მომიხადა და ხელფასი მომიმატეს. თამარმა მითხრა: „ხედავ? ღმერთი გისმენს.“

მაგრამ ოჯახში ისევ პრობლემები იყო. დედაჩემი ხშირად მირეკავდა და ტიროდა: „ნინო, აღარ შემიძლია მარტო ყოფნა.“ ჩემი ძმა სკოლაში სწავლას მიატოვებდა. მე კი შორს ვიყავი და ვერაფერს ვშველოდი. ღამეები უძილოდ გავატარე ლოცვაში: „ღმერთო, ოჯახი შემინახე.“

ერთ დღეს დედამ მითხრა: „ნინო, დაბრუნდი სახლში.“ დავიბენი — საფრანგეთში უკვე პატარა წრე მქონდა, სამსახური და მეგობრები. მაგრამ ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის.

თამარმა მითხრა: „გული რასაც გიკარნახებს, ის გააკეთე.“ ბევრი ვილოცე ამ გადაწყვეტილებაზე. ბოლოს გადავწყვიტე — საქართველოში დავბრუნდი.

თბილისში დაბრუნებულს ყველაფერი შეცვლილი დამხვდა: მამაჩემი სუსტი იყო, დედაჩემი დაღლილი და ძმა გაუცხოებული. პირველი დღეები რთული იყო — თითქოს უცხო სახლში დავბრუნდი. მაგრამ ლოცვა ისევ დამეხმარა.

ერთ საღამოს ოჯახური ჩხუბის შემდეგ დედას ვუთხარი: „დედა, ერთად ვილოცოთ.“ პირველად დავინახე მისი ცრემლები არა ტკივილისგან, არამედ იმედისგან. იმ ღამით მთელი ოჯახი ერთად ვილოცეთ.

ნელ-ნელა ყველაფერი დალაგდა. მამაჩემი გამოჯანმრთელდა, ძმამ სწავლა განაგრძო. მე კი მივხვდი — რწმენა და ლოცვა ყველაზე დიდ ძალას მაძლევს.

ახლა ხშირად ვფიქრობ იმ ღამეებზე პარიზში — მარტოობაში და სიბნელეში ნათელი სწორედ რწმენამ მაპოვნინა.

ხანდახან ვეკითხები საკუთარ თავს: ნეტავ რომ არ მეწამა და არ მელოცა, გავუძლებდი ყველაფერს? იქნებ თქვენც გქონიათ ასეთი მომენტი ცხოვრებაში? რას აკეთებთ მაშინ, როცა ყველაფერი ბნელია?