სადღეგრძელო, რომელმაც ჩემი ქორწილი დაანგრია – ისტორია, რომელსაც ვერავინ წარმოიდგენდა
– ნინო, გთხოვ, ნუ იტირებ ახლა, – დედაჩემი ჩურჩულით მეუბნება, როცა მაკიაჟს მისწორებს. – დღეს შენი დღეა, ყველაფერი კარგად იქნება.
მაგრამ მე უკვე ვგრძნობ, რომ რაღაც არასწორად მიდის. სარკეში საკუთარ თავს ვუყურებ და ვცდილობ დავიჯერო, რომ ეს დღე მართლა ჩემი ბედნიერების დასაწყისია. ლაშა გვერდით ოთახშია, მისი მეგობრები ხმაურიანად იცინიან. მე კი გულში რაღაც მძიმე მაწვება.
ქორწილის დარბაზში შესვლისას ყველა გვიღიმის. ნათესავები, მეგობრები, მეზობლები – ყველა აქაა. მამაჩემი სადღეგრძელოსთვის ემზადება. ვიცი, რომ ნერვიულობს, მაგრამ ვერ ვხვდები, რატომ აქვს ასეთი დაძაბული სახე. დედაჩემი მის გვერდით ზის და ჩუმად თითებს აწვალებს.
– მინდა, რომ ჩემი ქალიშვილი ბედნიერი იყოს, – იწყებს მამა ხმამაღლა, – მაგრამ მინდა ყველამ იცოდეს, რომ ოჯახი მხოლოდ სიყვარული არ არის. ოჯახი პასუხისმგებლობაა, ერთგულებაა და პატივისცემაა.
დარბაზი ჩუმდება. მამაჩემის ხმა უფრო მკაცრი ხდება:
– ლაშა, შენ კარგი ბიჭი ხარ, მაგრამ იმედია, არასდროს დაგავიწყდება, რომ ნინო ჩვენი ოჯახიდან მოდის. ჩვენ ბევრი რამ გადავიტანეთ და არ მინდა, რომ ჩემი შვილის ცრემლები შენს გამო ვნახო.
ყველა გაკვირვებული უყურებს ერთმანეთს. ლაშა უხერხულად იღიმის. მე კი ვგრძნობ, როგორ მეყინება სხეული.
– მამა… – ვჩურჩულებ ჩუმად.
– ნინო, ეს უნდა მეთქვა. ოჯახი ასეა – სიმართლე უნდა ითქვას.
დედაჩემი ცდილობს სიტუაცია გაანეიტრალოს:
– მოდი, ახლა სიყვარულზე ვისაუბროთ…
მაგრამ მამაჩემის სიტყვებმა უკვე ყველაფერი შეცვალა. ლაშას დედა ჩუმად ამბობს:
– ასეთი რამე ქორწილში არ უნდა თქმულიყო…
ლაშა ჩემკენ იხრება:
– ნინო, ხომ იცი, რომ მე შენ მიყვარხარ? შენი მამა უბრალოდ ნერვიულობს.
მაგრამ მე ვხედავ მის თვალებში წყენას. ისიც გრძნობს, რომ რაღაც გატყდა ჩვენს შორის.
ღამე გრძელდება. სადღეგრძელოები ერთმანეთს ცვლის, მაგრამ ყველა ცდილობს თავი აარიდოს უხერხულობას. ჩემი ბიძაშვილი თამადა ხდება და ცდილობს სიტუაცია გაახალისოს:
– მოდი, სიყვარულს გაუმარჯოს! ნინოს და ლაშას ბედნიერებას!
მაგრამ სუფრასთან დაძაბულობა იგრძნობა. დედაჩემი ჩუმად მეჩურჩულება:
– მამას არ უნდა ეთქვა ეგ ყველაფერი…
მე ვცდილობ გავიღიმო, მაგრამ გულში სიცარიელეა. ლაშა ცოტა ხნით გარეთ გადის. მივყვები მას.
– ლაშა…
ის სიგარეტს უკიდებს და ხმას არ იღებს.
– ხომ იცი, რომ მამაჩემი უბრალოდ ასე გამოხატავს სიყვარულს? – ვცდილობ ავუხსნა.
– ვიცი… მაგრამ მაინც მეწყინა. თითქოს უკვე დამადანაშაულა იმაში, რაც არც კი მომხდარა.
ვგრძნობ, რომ ჩვენს შორის ბზარი ჩნდება. იმ ღამეს პირველად ვფიქრობ: იქნებ მართლა ვერ შევძლებთ ყველაფრის გადალახვას?
ქორწილის შემდეგ ყველაფერი იცვლება. ლაშა უფრო ხშირად ჩუმდება. დედამისი ხშირად მირეკავს და მეკითხება: “კარგად ხარ? რამე ხომ არ გაწუხებს?” მამაჩემი კი ცდილობს ისე მოიქცეს, თითქოს არაფერი მომხდარა.
ერთ დღესაც სახლში ვბრუნდები და ვხედავ, რომ ლაშა ჩემთვის არეული სახით ზის.
– ნინო, უნდა ვილაპარაკოთ.
გული მიჩქარდება.
– რა ხდება?
– მგონია, რომ შენი ოჯახი არასდროს მიმიღებს ბოლომდე. სულ მგონია, რომ რაღაცას ელიან ჩემგან… თითქოს შეცდომას ველოდებიან.
ვცდილობ ავუხსნა:
– უბრალოდ დრო სჭირდება. მამაჩემი ასეთი ადამიანია – ყველაფერს გულთან ახლოს იღებს.
– მაგრამ მე ხომ შენ გიყვარვარ? ჩვენ ხომ ერთად ვართ?
– კი… მაგრამ ოჯახიც მნიშვნელოვანია.
ლაშა თავს ხრის:
– ხანდახან მგონია, რომ შენც მათ მხარეს ხარ.
ეს სიტყვები გულში მხვდება. მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ სიყვარული ყველაფერს გადალახავდა. მაგრამ ახლა ვხედავ: ოჯახური ტრადიციები და მოლოდინები ჩვენს სიყვარულზე ძლიერია.
დრო გადის. პატარა პრობლემები დიდ კონფლიქტებად იქცევა. დედაჩემი მეუბნება:
– ნინო, იქნებ ცოტა დრო მისცეთ ერთმანეთს? იქნებ ასე უკეთესი იქნება…
მე კი არ მინდა დავთმო არც ოჯახი და არც სიყვარული.
ერთ საღამოს ლაშა სახლში გვიან ბრუნდება. დაღლილი ჩანს.
– ნინო…
მის ხმაში სევდაა.
– აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. სულ მგონია, რომ რაღაცას ვუშავებ შენს ოჯახს. შენც აღარ ხარ ისეთი ბედნიერი…
ვტირი. პირველად ხმამაღლა ვტირი მასთან ერთად.
– მე შენ მიყვარხარ…
– მეც მიყვარხარ… მაგრამ ზოგჯერ სიყვარული საკმარისი არ არის.
იმ ღამეს პირველად ვფიქრობ განშორებაზე. იმ ღამეს პირველად ვგრძნობ მარტოობას.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ლაშა მიდის. დედაჩემი ცდილობს დამამშვიდოს:
– ყველაფერი კარგად იქნება…
მაგრამ მე ვიცი: ყველაფერი შეიცვალა იმ ერთ სადღეგრძელოზე.
ხანდახან ვფიქრობ: შეიძლებოდა კი ამ ყველაფრის თავიდან აცილება? იქნებ მამაჩემს მეტი მოთმინება ჰქონოდა? იქნებ მე უფრო ძლიერი უნდა ვყოფილიყავი?
ახლა მარტო ვარ ჩემს ოთახში და ისევ იმ ღამეზე ვფიქრობ. შეიძლება ოჯახმა ყველაზე დიდ სიყვარულსაც კი დაასვას წერტილი? იქნებ ზოგჯერ სჯობს სიმართლე გულში დავიტოვოთ და ბედნიერებას მივცეთ შანსი?