„როდის უნდა დავტოვო ეს სახლი?“ – ჩემი ცხოვრება დედამთილთან ერთად და ქმრის ულტიმატუმი

– „სალომე, კიდევ ერთხელ გეუბნები, მე აქედან არ წავალ! დედაჩემი მარტო ვერ დავტოვო!“ – გიორგის ხმა მთელ სახლში ისმოდა. მე სამზარეულოში ვიდექი, ხელში ჭიქა მეჭირა და თითები ისე მიკანკალებდა, მეგონა, ჩაიც გადმოიღვრებოდა.

ეს დიალოგი ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში უკვე მერამდენედ მეორდებოდა ჩვენს სახლში, ვეღარ ვთვლი. მე და გიორგი უკვე რვა წელია ერთად ვართ. თავიდან ყველაფერი სხვანაირად წარმომედგინა – მეგონა, რომ ჩვენი პატარა ოჯახი საკუთარ ბინაში იცხოვრებდა, შვილებს გავზრდიდით და დედამთილ-მამამთილი მხოლოდ სტუმრად გვეწვეოდნენ. მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად აეწყო.

გიორგის მამა სამი წლის წინ გარდაეცვალა. დედამისი, ქალბატონი ნანა, მაშინვე ძალიან ცუდად გახდა. გიორგიმ მითხრა: „ახლა მარტო ვერ დავტოვებ, ცოტა ხანი ერთად ვიცხოვროთ, სანამ უკეთ გახდება.“ მეც დავთანხმდი – მეგონა, დროებით იქნებოდა. მაგრამ დრო გავიდა და არაფერი შეცვლილა.

ჩვენი პატარა ბინა საბურთალოზე ნანას საკუთრება იყო. მე და გიორგის ცალკე ბინა არ გვქონდა, თუმცა შეგვეძლო ქირით გვეცხოვრა – ორივეს კარგი სამსახური გვქონდა. მაგრამ გიორგი კატეგორიულად უარს ამბობდა: „დედაჩემი მარტო ვერ იქნება.“

თავიდან ვცდილობდი, ყველაფერი გამეგო. ნანა მართლაც ცუდად იყო – დეპრესია ჰქონდა, ხშირად ტიროდა, საჭმელს არ ჭამდა. მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერი შეიცვალა. ნანამ დაიწყო ჩემი კონტროლი: სად მივდიოდი, როდის მოვდიოდი, რას ვაკეთებდი სამზარეულოში, როგორ ვზრდიდი ჩვენს პატარა გოგონას – ანას.

ერთხელ საღამოს სამზარეულოში შევედი და ნანა იქ იჯდა. ჩაის სვამდა და ტელევიზორს უყურებდა. მე ჩუმად ვკითხე:
– ქალბატონო ნანა, შეიძლება ცოტა ხნით სამზარეულო მე გამოვიყენო? ანას საჭმელი უნდა გავუმზადო.
მან შემომხედა და ცივად მიპასუხა:
– სალომე, ამ სახლში წესები მე ვიცი. ბავშვი ჩემი გაზრდილია და შენსავით არ გამიფუჭებია.

გული მომიკვდა. ანა სულ სამი წლის იყო და უკვე გრძნობდა დაძაბულობას სახლში. ერთხელ მითხრა:
– დედა, ბებო რატომ მიბრაზდება ხოლმე?

ვცდილობდი გიორგისთვის ამეხსნა ყველაფერი. მაგრამ ის ყოველთვის ერთსა და იმავეს იმეორებდა:
– სალომე, დედაჩემი ცუდადაა. ცოტა მოთმინება გჭირდება.

მაგრამ მოთმინება მეც ამომეწურა. ყოველ დღე ერთი და იგივე: დილით ნანა კარადას ამოწმებს – „რატომ არ დაალაგე ესე?“; შუადღეს ანას ეუბნება – „დედაშენი არაფერს აკეთებს სწორად“; საღამოს გიორგის უჩივის – „სალომე არ მიჯერებს“.

ერთხელაც, როცა უკვე აღარ შემეძლო, გიორგის პირდაპირ ვუთხარი:
– გიორგი, ასე გაგრძელება აღარ შემიძლია! ან ცალკე გადავიდეთ ან მე წავალ.

გიორგიმ თავი ჩაღუნა და ჩუმად თქვა:
– სალომე, თუ გინდა წადი… მაგრამ მე დედას ვერ დავტოვებ.

ეს სიტყვები გულში მეჩხვლიტა. თითქოს მთელი ჩვენი წლები ერთად წამში გაქრა. იმ ღამით ანასთან ერთად დავიძინე. მთელი ღამე ვტიროდი ჩუმად.

მეორე დღეს სამსახურში წავედი. იქაც ვერ მოვისვენე – ყველა ფიქრობდა, რომ ბედნიერი ოჯახი მქონდა. მეგობარმა ნინომ მკითხა:
– სალომე, რა გჭირს? ბოლო დროს სულ მოწყენილი ხარ.
– არაფერი – ვუპასუხე და თავი ჩავხარე.

მაგრამ შინ დაბრუნებისას ისევ იგივე დამხვდა: ნანა სამზარეულოში იჯდა და გიორგის უყვიროდა:
– შენს ცოლს არაფერი ესმის! ეს სახლი ჩემი სახლია!

გიორგი ჩუმად იდგა კუთხეში. მე შევედი და ვთქვი:
– ქალბატონო ნანა, მეც ამ ოჯახის წევრი ვარ…
მან დამაწყვეტინა:
– შენ სტუმარი ხარ აქ!

იმ დღეს პირველად ვიგრძენი თავი სრულიად მარტო. თითქოს არც ქმარი მყავდა, არც ოჯახი.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მეგობარმა ნინომ შემომთავაზა: „ჩემთან გადმოდი დროებით. იქნებ ასე უკეთ დაფიქრდეთ.“

გიორგის ვუთხარი:
– დროებით ნინოსთან გადავდივარ ანასთან ერთად. ასე გაგრძელება აღარ შემიძლია.

გიორგიმ არაფერი თქვა. უბრალოდ კარი გაიხურა.

ნინოსთან ყოფნისას პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე. ანაც უფრო მხიარული გახდა – აღარ ეშინოდა ხმამაღალი საუბრის ან ბებოს ბრაზიანი თვალების.

ორი კვირის შემდეგ გიორგი დამირეკა:
– სალომე, დაბრუნდი სახლში… დედაჩემი ცუდადაა.
– გიორგი, სანამ ცალკე ბინაზე არ ვიფიქრებთ, უკან არ დავბრუნდები.
– შენთვის დედაჩემი არაფერს ნიშნავს?
– ჩემთვის ჩვენი ოჯახი ნიშნავს ყველაფერს! მაგრამ ასე ცხოვრება აღარ შემიძლია!

ამ საუბრის შემდეგ გიორგიმ აღარ დამირეკა. ნანამ კი მეგობრებს უთხრა: „სალომემ ოჯახი მიატოვა.“

ახლა უკვე ორი თვეა ნინოსთან ვართ. გიორგი არ მირეკავს. ანასაც ენატრება მამა – ყოველ საღამოს მეკითხება:
– დედა, მამა როდის მოვა?

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ ზედმეტად მკაცრი ვიყავი? იქნებ უნდა მომეთმინა კიდევ ცოტა ხანი? მაგრამ მერე მახსენდება ის დღეები – როგორ ვკარგავდი საკუთარ თავს ნელ-ნელა…

ახლა ყოველდღე ვკითხულობ სოციალურ ქსელებში მსგავს ისტორიებს – რამდენი ქალი ცხოვრობს დედამთილთან ერთად და რამდენს უწევს საკუთარი თავის დათმობა ოჯახის გამო?

ხანდახან ვფიქრობ: რა არის სწორი? უნდა დათმო საკუთარი თავი ოჯახის გამო თუ უნდა იბრძოლო საკუთარი ბედნიერებისთვის?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართლა ეგოისტი ვარ თუ უბრალოდ ბედნიერება მინდა?