სიყვარული კომენტარების ჩრდილში: ჩემი და ნინოს ამბავი
„ეს რა უბედურებაა, გიორგი? ნახე, რას წერენ შენზე და ნინოზე! ასე როგორ შეიძლება?!“ – დედაჩემის ხმა ტელეფონში ისეთი დაძაბული და გაღიზიანებული იყო, რომ წამით სუნთქვაც შემეკრა. დილის რვა საათი იყო, ჯერ კიდევ საწოლში ვიწექი, გვერდით ნინო მშვიდად სუნთქავდა. ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ერთი უბრალო ფოტო – ჩვენი ქორწილის ფოტო, რომელიც მეგობარმა ფეისბუქზე ატვირთა – ასეთ ქარიშხალს გამოიწვევდა.
გუშინ საღამოს ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო. ქორწილიდან ერთი თვე იყო გასული, ემიგრაციაში – საბერძნეთში – ახლად დაწყებულ ცხოვრებას ვეჩვეოდით. ნინო, ჩემი ცოლი, აქვე, ათენში, ერთ პატარა კაფეში მუშაობდა, მე კი სამშენებლო კომპანიაში ვმუშაობდი. ჩვენი ცხოვრება არც მდიდრული იყო, არც განსაკუთრებული – მაგრამ ერთმანეთი გვიყვარდა და ეს საკმარისი მეგონა.
მაგრამ დილით, როცა ტელეფონი ავიღე და ფეისბუქზე შეტყობინებები დავინახე, გული შემეკუმშა. ათობით უცნობი ადამიანი კომენტარებში გვწერდა: „რა უშნო წყვილია“, „ნინოს რა სახე აქვს“, „გიორგი, შენს თავს ვერაფერს უკეთესს ვერ უპოვიდი?“ – ზოგიერთი კიდევ უფრო ბოროტი იყო. ზოგიერთი კომენტარი აშკარად საქართველოდან იყო, ზოგი კი ემიგრანტების ჯგუფებიდან მოდიოდა.
ნინო ჯერ კიდევ არ იცოდა. არ მინდოდა მისი გაღვიძება ამ ამბით. მაგრამ დედაჩემის ზარმა ყველაფერი შეცვალა. „გიორგი, ასე როგორ შეიძლება? მთელი სოფელი ლაპარაკობს! მამაჩემმა მითხრა, რომ მეზობლებიც კი დაგცინიან! ნინოს რა უნდა შენთან? შენ ხომ უკეთესს იმსახურებდი!“ – დედაჩემი ტიროდა.
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ მარტო ვიყავი. თითქოს მთელი სამყარო ჩემს წინააღმდეგ იყო. ნინოს შევხედე – მშვიდად ეძინა. ვიცოდი, რომ თუ გაიგებდა, ძალიან ეტკინებოდა.
მაგრამ მალევე გაიღვიძა. ჩემი სახე რომ დაინახა, მაშინვე მიხვდა, რაღაც რიგზე არ იყო.
– გიორგი, რა მოხდა? ცუდად ხარ?
– არაფერი… უბრალოდ… რაღაც სისულელეა ფეისბუქზე.
– რა სისულელეა? – არ მომეშვა ნინო.
მივეცი ტელეფონი. რამდენიმე წამში მისი თვალები აემღვრა. ხმა აუკანკალდა:
– ესენი ვინ არიან? რატომ წერენ ასე?
– არ ვიცი… ალბათ უბრალოდ ბოროტი ხალხია.
– გიორგი… მე ხომ არაფერი დამიშავებია…
– არც მე…
გავჩუმდით. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ ჩვენი სუნთქვა ისმოდა.
იმ დღეს სამსახურში წასვლა არ მინდოდა. მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. სამშენებლო ობიექტზე მისულმა ვიგრძენი, რომ ქართველები – ჩემი თანამემამულეები – ჩუმად მიყურებდნენ და ჩურჩულებდნენ. ერთმა ბიჭმა გვერდით ჩამიარა და ჩუმად მითხრა:
– გიორგი, შენს ცოლს არ უყურო იმ კომენტარებს… ხალხი ბოროტია.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო – ნინომ ყველაფერი ნახა.
საღამოს სახლში დაბრუნებულმა ნინო ცრემლებით დამხვდა.
– გიორგი, იქნებ მართლა არ უნდა გავთხოვილიყავი შენზე? იქნებ მართლა არ ვარ შენი ღირსი? ხომ ხედავ, ყველას სძულვართ…
– რას ამბობ?! ნინო, მე შენ მიყვარხარ! სხვებს რას აინტერესებთ?!
– მაგრამ შენი დედაც ასე ფიქრობს… გუშინ დამირეკა და მითხრა: „შენმა ოჯახმა უკეთესი იმედები ჰქონდა გიორგიზე.“
გავშრი. დედაჩემი ყოველთვის მკაცრი იყო ნინოს მიმართ – არასდროს მოსწონდა მისი უბრალოება, სოფლის გოგოს იერი. მაგრამ ასე პირდაპირ არასდროს უთქვამს.
– ნინო, გთხოვ… ნუ უსმენ მათ! ჩვენ ხომ ერთად ვართ! ჩვენ ხომ ერთმანეთი გვიყვარს!
მაგრამ ნინო აღარ მიყურებდა თვალებში.
იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი, რომ შეიძლება ყველაფერი დამთავრებულიყო. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: იქნებ მართლა არ ვარ საკმარისი? იქნებ მართლა სხვას უნდა გავყოლოდი? მაგრამ მერე საკუთარ თავს ვკითხე: რატომ უნდა ვუჯერო ადამიანებს, რომლებიც არც კი მიცნობენ?
მეორე დღეს დედაჩემმა ისევ დამირეკა.
– გიორგი, შვილო… იქნებ დროა დაფიქრდე? ემიგრაციაში ხარ, მარტო ხარ… ნინო ხომ არაფერს გიშველის? იქნებ დაბრუნდე საქართველოში?
– დედა! გეყოფა! მე ნინო მიყვარს! შენ თუ ვერ ხედავ ამას – ეგ შენი პრობლემაა!
ტელეფონი გავთიშე. პირველად ცხოვრებაში დედაჩემს ასე ველაპარაკე.
სამსახურში ისევ ჩუმად მიყურებდნენ. ერთმა უფროსმა მკითხა:
– გიორგი, ყველაფერი კარგად გაქვს სახლში?
– კი…
– ვიცი, რთულია… მეც ვიყავი ასეთ მდგომარეობაში. ხალხი ბოროტია. მაგრამ თუ შენს ცოლს უყვარხარ – სხვა არაფერი აქვს მნიშვნელობა.
ამ სიტყვებმა ცოტა გამამხნევა.
საღამოს ნინოსთან ერთად ვისაუბრეთ.
– ნინო… იცი რა? მოდი, ერთად დავწეროთ პოსტი ფეისბუქზე. მოვუყვეთ ყველას ჩვენს ამბავს – როგორ შეგვიყვარდა ერთმანეთი, როგორ ვიბრძოლეთ ერთად ემიგრაციაში გადარჩენისთვის…
ნინომ თავი დამიქნია.
იმ ღამეს ერთად დავწერეთ პოსტი:
„ჩვენ ვართ გიორგი და ნინო. შეიძლება არ ვართ ყველაზე ლამაზი წყვილი თქვენს წარმოდგენაში, მაგრამ ერთმანეთი გვიყვარს. ერთად გამოვიარეთ სიღარიბე, მარტოობა და ემიგრაციის სირთულეები. თქვენი კომენტარები გვტკენს გულს – მაგრამ ჩვენ მაინც ერთად ვიქნებით.“
პოსტი გავაზიარე ჩემს გვერდზე და ემიგრანტების ჯგუფებში.
პირველი კომენტარები ისევ ბოროტი იყო: „აბა რა გეგონათ?“ „თქვენნაირები ბევრნი ხართ.“
მაგრამ მერე გამოჩნდნენ ადამიანები, რომლებიც მხარს გვიჭერდნენ:
„გიორგი და ნინო, თქვენ მაგრები ხართ!“ „ნუ უსმენთ ბოროტ ხალხს!“ „თქვენი სიყვარული ბევრს ასწავლის!“
ერთმა ქალმა მომწერა პირადში:
„გიორგი, მეც ასე დამცინოდნენ ქმარზე დაქორწინების შემდეგ… მაგრამ დღეს ბედნიერი ვარ! ნუ დანებდებით!“
ეს სიტყვები იმედის სხივი იყო.
დრო გავიდა. კომენტარები ნაკლებად გვაწუხებდა. ნინომ სამსახურში უფრო თავდაჯერებული გახდა. მეც ვისწავლე – სხვის აზრს ნაკლები მნიშვნელობა აქვს.
ოჯახში ჯერ კიდევ რთული იყო ყველაფერი. დედაჩემი ისევ ვერ ეგუებოდა ჩვენს ურთიერთობას. მაგრამ ერთხელ მითხრა:
„შვილო… მთავარია შენ იყავი ბედნიერი.“
ახლა უკვე ვიცი: სიყვარული ყველაზე ძლიერია მაშინ, როცა მთელი სამყარო შენს წინააღმდეგაა.
ხანდახან ვფიქრობ: რატომ უნდა იყოს სხვისი აზრი ასეთი ძლიერი ჩვენს ცხოვრებაში? რატომ გვიჭირს საკუთარი ბედნიერების დაცვა მაშინაც კი, როცა ვიცით – ერთად ყოფნა ყველაფერზე მეტია?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეძლებდით თუ არა სიყვარულისთვის ბრძოლას მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო გეწინააღმდეგებათ?