„დედამთილის გულში ჩარჩენილი სიტყვები: როგორ დავუახლოვდე ჩემს მომავალ რძალს?“

— ნინო, მოდი, ჩაი დავლიოთ, — ვთხოვე რძალს, როცა სამზარეულოში შევედი. ის ისევ ტელეფონში იყო ჩამძვრალი, თითქოს ჩემი ხმა არც კი გაუგონია. ცოტა ხანს უხერხულად ვიდექი, მერე ისევ გავიმეორე: — ნინო, გინდა, რამე გაგიკეთო? ან იქნებ ერთად მოვამზადოთ ხაჭაპური?

თავი ასწია, თვალებში არ მიყურებს. — არა, მადლობა, არ მშია… — მოკლედ მპასუხობს და ისევ ეკრანს უბრუნდება.

სიჩუმე ჩამოწვა. გული შემეკუმშა. ეს უკვე მერამდენედ ხდება? ჩემი შვილი, ლევანი, სულ მეუბნება: „დედა, ნინოს დრო მიეცი, ახალ გარემოს ეჩვევა.“ მაგრამ მე ხომ ვცდილობ! ვცდილობ, რომ თავი სახლში იგრძნოს, ვუღიმი, ვეხმარები, მისთვის საყვარელ კერძებსაც კი ვამზადებ. მაგრამ ნინო თითქოს სულ სხვა სამყაროშია — არც საუბარი უნდა, არც ოჯახური ტრადიციები აინტერესებს.

ერთხელაც, როცა ლევანი სამსახურში იყო და სახლში მხოლოდ მე და ნინო დავრჩით, გადავწყვიტე გულწრფელად მესაუბრა:

— ნინო, შვილო, ხომ იცი, რომ შენს გვერდით ვარ? თუ რამე გაწუხებს ან გინდა მითხრა…

ის უცებ წამოდგა და წყნარად მითხრა:

— მაპატიეთ, უბრალოდ მიჭირს ახალ გარემოსთან შეგუება. თბილისში სულ სხვანაირი ცხოვრება მქონდა. აქ ყველაფერი უცხოა…

მივხვდი, რომ რაღაცას მალავდა. იქნებ ჩემი ბრალიცაა? იქნებ ზედმეტად ვცდილობ და ვაწვები? მაგრამ როგორ მოვიქცე? მე ხომ მხოლოდ ის მინდა, რომ ოჯახში სითბო იყოს.

მახსოვს ჩემი დედამთილი — მკაცრი ქალი იყო. სულ მიკრძალავდა რაღაცებს: „ასე არ გააკეთო!“, „ეს ჩვენი წესია!“ მე კი პირიქით მინდა — ნინოს თავისუფლება მივცე. მაგრამ მაინც ვერ ვპოულობ გზას მის გულამდე.

ერთ დღესაც ლევანი გვიან დაბრუნდა სახლში. სამზარეულოში ვიჯექი და ჩაის ვსვამდი. ნინო თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი.

— დედა, რა ხდება? ნინო მოწყენილია… — მკითხა ლევანმა.

— არ ვიცი, შვილო… თითქოს ვერ ვუგებთ ერთმანეთს. მე ხომ ვცდილობ…

ლევანმა მხარზე ხელი დამადო:

— დრო მიეცი. შენ საუკეთესო ხარ.

მაგრამ ეს სიტყვები ვერ მამშვიდებს. ღამით ვერ ვიძინებ — ვფიქრობ: იქნებ ზედმეტად ვცდილობ? იქნებ უნდა მივუშვა და თვითონ მოინდომოს საუბარი?

მეორე დილით ისევ შევეცადე რაღაც ახალი მეთქვა:

— ნინო, იცი რა? დღეს ბაზარში მივდივარ. თუ გინდა, ერთად წავიდეთ. შენ ხომ კარგად იცნობ თბილისურ ბაზრებს?

ის წამით დაფიქრდა:

— შეიძლება…

ეს „შეიძლება“ ჩემთვის იმედის ნაპერწკალია.

ბაზარში ერთად წავედით. თავიდან უხერხულად იყო — მე ვცდილობდი რაღაცები მომეყოლა ბავშვობის ამბებიდან, ის კი მოკლე პასუხებით შემოიფარგლებოდა. მერე ერთმა გამყიდველმა ხუმრობით მითხრა: „აი, დედა-შვილები ერთად დადიხართ?“ ნინომ პირველად გამიღიმა.

— არა ვართ დედა-შვილი… მაგრამ შეიძლება ოდესმე გავხდეთ კიდეც… — თქვა ჩუმად.

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა.

საღამოს სახლში დავბრუნდით. ნინომ მითხრა:

— მადლობა დღევანდელი დღისთვის. ცოტა გამიხარდა.

მაშინ მივხვდი — მასაც უჭირს, მასაც ეშინია ახალი ოჯახის მიღების. იქნებ მეც უნდა დავიცადო და ნაკლებად მოვთხოვო ყურადღება?

მაგრამ მეორე დღეს ყველაფერი ისევ ძველებურად იყო — სიჩუმე, გაუცხოება. თითქოს ერთი ნაბიჯით წინ წავედით და ისევ უკან დავბრუნდით.

ერთხელაც შემთხვევით გავიგონე, როგორ ელაპარაკებოდა ნინო თავის მეგობარს ტელეფონით:

— არ ვიცი, რა გავაკეთო… თითქოს ვერავის ვაინტერესებ აქ… დედამთილი ძალიან ცდილობს, მაგრამ მე მაინც უცხოდ ვგრძნობ თავს.

ეს სიტყვები გულში დამრჩა. მივხვდი — პრობლემა მხოლოდ ჩემში არაა. მასაც უჭირს საკუთარი თავის პოვნა ახალ ოჯახში.

ერთ საღამოს ლევანმა გვთხოვა ერთად გვევახშმა. სუფრასთან დაჯდომისას სიჩუმე ჩამოწვა. უცებ ნინომ თქვა:

— შეიძლება რაღაც გკითხოთ? თქვენ როგორ შეეგუეთ ახალ ოჯახს?

გავოცდი — პირველად დაინტერესდა ჩემი ცხოვრებით.

— ძალიან გამიჭირდა… ჩემი დედამთილი მკაცრი იყო. სულ მეგონა, რომ ვერასდროს შევეგუებოდი ამ სახლს… მაგრამ მერე მივხვდი — დრო სჭირდება ყველაფერს.

ნინომ თავი დაუქნია:

— მეც ასე ვარ ახლა…

ლევანმა ხელი ჩაგვჭიდა ორივეს:

— მთავარია ერთმანეთს გავუგოთ.

ამ საღამოს პირველად ვიგრძენი სითბო ჩვენს შორის.

მაგრამ მეორე დღეს ისევ ყველაფერი ძველებურად იყო. ნინო ისევ თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე ისევ სამზარეულოში ვტრიალებდი მარტო.

ერთხელაც სტუმრად ჩემი და მოვიდა შვილებთან ერთად. ბავშვებმა სახლი გაახალისეს — სიცილ-ხარხარით აივსო ოთახები. ნინოც გამოვიდა ოთახიდან და ბავშვებთან თამაში დაიწყო. პირველად დავინახე მისი ღიმილი.

საღამოს ჩუმად მითხრა:

— ბავშვებთან ყოფნა მიყვარს… თბილისში ჩემი პატარა ძმა მენატრება…

მივხვდი — მარტოობა აწუხებს.

მერე ლევანმა შემომთავაზა:

— დედა, იქნებ ცოტა ხნით თბილისში წავიდეთ? ნინოს ოჯახი ენატრება…

თავიდან გამიჭირდა დათმობა — მეგონა, რომ ასე უფრო დაგვშორდებოდა. მაგრამ მერე გავიფიქრე: იქნებ სწორედ ეს სჭირდება? ცოტა თავისუფლება და საკუთარი სივრცე?

ნინო და ლევანი რამდენიმე დღით თბილისში წავიდნენ. როცა დაბრუნდნენ, ნინო უფრო გახსნილი იყო.

ერთ საღამოს სამზარეულოში ერთად ვამზადებდით სადილს. ნინომ მოულოდნელად მკითხა:

— თქვენ რა გიყვართ ყველაზე მეტად?

გავიღიმე:

— ოჯახური სითბო… და ის, როცა ყველა ერთად ვართ.

ისიც გაიღიმა:

— მეც მინდა ასე იყოს…

მაშინ მივხვდი — ურთიერთობა დროის და მოთმინების საქმეა.

დღეს უკვე უკეთესად ვართ ერთმანეთთან. ჯერ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს გასავლელი, მაგრამ მთავარი ნაბიჯი გადადგმულია.

ხანდახან მაინც მიჩნდება კითხვა: იქნებ მეტი შემეძლო? იქნებ უფრო ადრე უნდა მიმეცა თავისუფლება მისთვის?

თქვენ რას ფიქრობთ? როგორ უნდა მოვძებნო გზა რძლის გულამდე ისე, რომ არც ჩემი თავი დავკარგო და არც მისი თავისუფლება შევზღუდო?