ეს ჩემი ისტორიაა – ქალისა, რომელმაც მთელი ცხოვრება ოჯახისთვის იცხოვრა და ბოლოს საკუთარი შვილისგან ყველაზე დიდი ტკივილი მიიღო. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ დამთავრდა ასე ყველაფერი. იქნებ, ეს ამბავი სხვებსაც დააფიქრებს, სანამ საკუთარ სახლს ან გულს უპირობოდ გადასცემენ.
ჩემი შვილი ხუთი წლის განმავლობაში უგზო-უკვლოდ დაკარგული იყო. მისი დაბრუნება მოულოდნელი და ემოციური აღმოჩნდა, მაგრამ ყველაზე მეტად გამაოცა იმ გოგონამ, რომელიც მასთან ერთად მოვიდა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და სიყვარულის მიღების შესახებაა.
თორმეტი წელი ვზრდიდი ჩემს შვილიშვილს, მეგონა, რომ მისი დედა უბრალოდ უცხოეთში იყო. მაგრამ ერთ დღეს, ჩემი პატარა ნინო სიმართლეს მითხრა — სიმართლეს, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვემალებოდი. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, როგორ ვიცხოვრო ამ ცოდნით და შევძლებ თუ არა ოდესმე პატიებას.
მე ვარ მარიამი და არასდროს დამავიწყდება დღე, როცა ჩემმა უმცროსმა დამ, ლუკიამ, თავისი ნიშნობა გამოაცხადა კაცთან, რომელიც თითქმის ორჯერ უფროსი იყო. ეს ამბავი ოჯახში ძველ ჭრილობებსა და საიდუმლოებებს ამოაშკარავებს, რაც ყველას გვატკენს. ეს არის ჩემი შინაგანი ბრძოლა პატიებასა და განკურნებას შორის.
მე ვარ ქეთო და ეს ჩემი ამბავია – როგორ სცადა დედამთილმა, ქალბატონმა ნინოიმ, ჩემი ქორწინების და ცხოვრების სრულად კონტროლი. ყოველდღიური დაძაბულობა, ოჯახური კონფლიქტები და შინაგანი ბრძოლა ღირსებისთვის – ეს ყველაფერი მე გამოვიარე. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმაზე, თუ როგორ ვისწავლე საკუთარი თავის დაცვა ყველაზე ახლობელი ადამიანების წინააღმდეგ.
მე ვარ ნინო, ორმოცდაორი წლის ქალი თბილისიდან, რომელმაც გადაწყვიტა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ჩემი ოჯახი ვერასდროს შეეგუა ჩემს ახალ სიყვარულს, მაგრამ მე მაინც გავბედე და საკუთარი თავი ავირჩიე. ეს არის ამბავი შიშის, ტკივილის, მაგრამ საბოლოოდ თავისუფლებისა და სიყვარულის შესახებ.
ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც ახალწლის ღამეს დაიწყო, როცა ბაბუაჩემმა ისეთი რამ გააკეთა, რაც ჩვენს ოჯახს სამუდამოდ შეცვლიდა. იმ ღამეს, შიშსა და სიჩუმეში, ძველი ჭრილობები გაიხსნა და ყველანი იძულებულნი გავხდით, სიმართლეს თვალებში შეგვეხედა. პირველად, საკუთარ თავებს ვკითხეთ: რას ნიშნავს ოჯახი სინამდვილეში?
ერთი კვირის განმავლობაში ჩემი ცხოვრება თავზე დამენგრა. ქმარსა და დედამთილს შორის სასტიკი ჩხუბი მომიწია შუაში დგომა, როცა ერთ მხარეს სიყვარული, მეორე მხარეს კი მადლიერება და ვალდებულება მაკავებდა. ეს არის ჩემი ტკივილის, ღალატის და პატიების ძიების ამბავი, რომელმაც მაიძულა, საკუთარი თავი თავიდან აღმომეჩინა.
თორმეტი წელი ბებიას გვერდით ვიცხოვრე მის ძველ სახლში, როცა დანარჩენი ოჯახი მხოლოდ დღესასწაულებზე ჩნდებოდა. ახლა, როცა ბებია ავადაა, საკუთარ თავთან ვიბრძვი — მაქვს თუ არა უფლება, ვთხოვო, რომ სახლი მე დამიტოვოს? ეს ეგოიზმია თუ სამართლიანობა?
ათი წელი ვცხოვრობდი გიორგის გარეშე, ჩემი ქმრის გარეშე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ აღარასდროს ვნახავდი მას. ერთ წვიმიან ღამეს, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება ახალ გზაზე დადგა, ის მოულოდნელად გამოჩნდა კართან. ეს არის ჩემი ამბავი ღალატის, პატიების და იმ გამბედაობის შესახებ, რომელიც საჭიროა, როცა წარსული ბრუნდება და ყველაფერს თავდაყირა აყენებს.
მე მქვია მარიამი და თხუთმეტი წელი მეგონა, რომ იდეალური ოჯახი მქონდა ბუენოს აირესში. ერთ ღამეს აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმარი ჩემს საუკეთესო მეგობართან მღალატობდა და ყველაფერი თავზე დამენგრა. ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ ვებრძოლე ღალატს, ტკივილს და საკუთარი თავის ძიებას ნანგრევებში.
ოთხი კედლის ჩრდილში ვცხოვრობ უკვე ორმოცი წელია. აქ გავზარდე ჩემი შვილი, დავემშვიდობე ჩემს ქმარს და მარტო ყოფნა ვისწავლე. ახლა კი, როცა ჩემი შვილი მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან გადავიდე სხვა ქალაქში, ვგრძნობ, რომ წარსულის დატოვება ყველაზე რთული გადაწყვეტილებაა.