მე ვარ ანა. ქმრის წასვლის შემდეგ და ავტობუსში შემთხვევით გაგონილი საუბრის შემდეგ, დავიწყე საკუთარი თავისა და ცხოვრების მნიშვნელობის ეჭვქვეშ დაყენება. ეს არის ჩემი ბრძოლა უხილავობასთან, ოჯახურ კონფლიქტებთან და საკუთარი თავის ძიებასთან.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ბებია ადელინა ჩემთან და ვინსენტთან ერთად საცხოვრებლად გადმოვიდა. თავიდან მეგონა, რომ ეს ჩვენი ახალდაწყებული ოჯახისათვის დიდი ტვირთი იქნებოდა, მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვიპოვეთ ერთმანეთი, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდებოდა.
ორი წლის წინ ჩემი მეუღლე ტრაგიკულად დაიღუპა და მას შემდეგ დედამთილი მაიძულებს, მარტო დავრჩე, თითქოს ეს მისი ხსოვნის პატივისცემაა. ყოველდღე ვიბრძვი საკუთარი სურვილებისა და ოჯახის მოლოდინებს შორის. ეს არის ჩემი ისტორია, ტკივილით, სირცხვილითა და იმედით სავსე.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა მაშინ, როცა ოჯახში დაპირებულ ბინას დავუპირისპირდით. ემოციური ბრძოლა, დაძაბული დიალოგები და შინაგანი ტკივილი — ყველაფერი ეს გამოვიარე, სანამ სიმშვიდე ვიპოვე. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე რთულ მომენტებში რწმენა ერთადერთი გზაა.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა მას შემდეგ, რაც მარკთან ერთად ცხოვრება დავიწყე. მისი ქალიშვილი სოფი ყოველ ჯერზე მოულოდნელად მოდიოდა, ჩვენი შეთანხმებების მიუხედავად. ვცდილობდი მარკის დაკარგვის შიშსა და შინაგანი ბრაზის კონტროლს, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა.
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მთელი ცხოვრება მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე და ახლა, როცა მეგონა, რომ ბედნიერება დამიდგა, ჩემი რძალი ანა მაბრალებს, რომ მის ოჯახს ვანგრევ. ვცდილობ, ჩემი ადგილი ვიპოვო ოჯახში, რომელიც თითქოს ჩემგან შორს დგას, და საკუთარ თავთან ვიბრძვი, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა მთელი სიყვარული მხოლოდ ერთ შვილს მივუძღვენი. ეს ამბავი შეეხება ყველა დედას, ვინც ოდესმე ორ ცეცხლს შორის აღმოჩნდა – სიყვარულსა და მარტოობას შორის.
მე ვარ ნინო, და ჩემი დაბრუნება ლეასთან და მის მეუღლესთან, ბენჯამინთან, ერთ ბინაში, მოულოდნელად ნამდვილ ქაოსად იქცა. ახლა ბენჯამინი განქორწინებას აპირებს და ყველაფერში მე მადანაშაულებს. არ ვიცი, როგორ მოვიქცე, რომ ოჯახი არ დავანგრიო და საკუთარი თავიც არ დავკარგო.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ შემოიჭრა მამამთილი ჩვენს სახლში და როგორ დაიწყო ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება ნელ-ნელა ინგრევა. ვცდილობდი მეპოვნა ბალანსი ოჯახის სიყვარულსა და პირად საზღვრებს შორის, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაფერი ზღვარზეა, ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი ოჯახური სიმშვიდისათვის საკუთარი თავი დავკარგო?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი და, გიაანა, ცრემლებით მომადგა კართან. მაშინვე მივხვდი, რომ ჩვენი ოჯახი დიდი გამოცდის წინაშე იდგა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვცდილობდით ერთმანეთის გვერდში დგომას მაშინაც კი, როცა საკუთარი ცხოვრებაც თავდაყირა მეყენა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილმა ბავშვთა სამსახურში დამასმინა და დამაბრალა, რომ ნარკოტიკებს ვხმარობდი. ამ ამბავმა ჩემი ოჯახი დაანგრია და საკუთარი თავის რწმენა წამართვა. ახლა კი, ერთი წლის შემდეგ, ვცდილობ გავიგო, როგორ შეიძლება ადამიანმა ასე შორს წავიდეს შურისძიებაში.
ჩემი რძალი, ვიქტორია, თავაზიანად მთხოვა, რომ ნაკლებად მეწვია. გული მეტკინა, მაგრამ მისი სურვილი პატივისცემით მივიღე. მოულოდნელად, ერთ დღეს, ვიქტორიას ჩემი დახმარება სასწრაფოდ დასჭირდა და ამან ჩვენი ურთიერთობა სამუდამოდ შეცვალა.
ერთ დილას, როცა მეგონა, რომ წარსული საბოლოოდ დავტოვე უკან, მოულოდნელმა ზარმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ყოფილი დედამთილი, რომელსაც წლებია არ შევხვედრივარ, ყავაზე დამპატიჟა და ამ შეხვედრამ ძველი ტკივილები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ გავიგო, შესაძლებელია თუ არა პატიება მაშინ, როცა სიტყვები და წყენა ჯერ კიდევ გულშია ჩარჩენილი.