მე ვარ ნინო, ჩვეულებრივი ქართველი ქალი, რომელიც წლებია ცდილობს ოჯახი შეინარჩუნოს, მაშინ როცა ჩემი ქმარი მხოლოდ სხეულით არის სახლში. ყოველდღიურობის სიმძიმემ ნელ-ნელა დამკარგა საკუთარი თავი და სიჩუმე სულ უფრო ხმამაღალი გახდა. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ძახილია, მაგრამ ასევე მოწვევაა საუბრისკენ იმ მარტოობაზე, რომელიც შეიძლება ქორწინებაში დაიბუდოს.
მე მქვია გიორგი და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩვენი ქორწილის ფოტო ინტერნეტში დაცინვის ობიექტი გახდა. ამ ამბავმა არა მხოლოდ უცხო ადამიანებთან, არამედ საკუთარ თავთან და ოჯახთანაც დამაპირისპირა. ეს არის ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტე, ბოლომდე დავმდგარიყავი ნინოს გვერდით, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო ჩვენს წინააღმდეგ იყო.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ქრისტიანმა მითხრა, რომ მოხუცთა სახლში გადასვლა სჯობდა. ამ სიტყვებმა გული მომიკლა, მაგრამ სწორედ აქედან დაიწყო ჩვენი ურთიერთობის ახალი ეტაპი. ეს არის ამბავი ტკივილის, გაუგებრობისა და ბოლოს — პატივისცემით აღსავსე შერიგების.
ეს არის ჩემი ისტორია – ემილიას ისტორია, ქალისა, რომელმაც ოთხი მძიმე ოპერაცია გადაიტანა და ახლა ბოლო ქიმიოთერაპიისთვის ემზადება. ჩემი ქმარი, ივანე, მთელი ამ წლების განმავლობაში ჩემი ყველაზე დიდი საყრდენი იყო, მაგრამ სწორედ ბოლო დღეს მან შეძლო ჩემი გაოცება და იმედის დაბრუნება. ეს ამბავი სიყვარულზე, ბრძოლაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეუძლია ერთ ადამიანს შეცვალოს სხვისი ცხოვრება.
სამი წლის წინ, როცა მეორე შვილი გავაჩინე, გადავწყვიტე, რომ აუცილებლად დავბრუნდებოდი სამსახურში. ჩემი ქმარი, ლევანი, მეუბნებოდა, რომ სახლში ყოფნა ჯობდა და ჩემი დრო ჯერ არ იყო მოსული. დღეს კი მეუბნება, რომ საკმარისად ამბიციური არ ვარ — და მე ვცდილობ გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი ამ გზაზე.
სამოცდაორი წლის ასაკში სიყვარული ჩემთვის მოულოდნელი იყო. ჩემი შვილი ჩემს გრძნობებს არ იღებს და დამცინის. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის კონფლიქტების და ახალი ბედნიერების ძიების შესახებაა.
ყოველთვის მეგონა, რომ ნამდვილი მეგობრობა რაღაც მეტია, ვიდრე უბრალოდ ერთად სმა და საუბრები არაფერზე. მეგონა, რომ ეს იყო ადგილი, სადაც შეგიძლია იყო ისეთი, როგორიც ხარ — ყოველგვარი ნიღბების გარეშე. მაგრამ ერთმა შემთხვევამ ჩემი წარმოდგენები თავდაყირა დააყენა.