დილით ადრე ავდექი, შვილს საჭმელი გავუმზადე და სიხარულით წავედი მასთან, მაგრამ კარი არ გამიღო. მთელი ცხოვრება მისთვის ვცდილობდი, მაგრამ ახლა ვგრძნობ, რომ ჩემი სიყვარული და ზრუნვა აღარაფერს ნიშნავს. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და უსიტყვო კითხვების შესახებაა.
ჩემი შვილი ხუთი წლის განმავლობაში უგზო-უკვლოდ დაკარგული იყო. მისი დაბრუნება მოულოდნელი და ემოციური აღმოჩნდა, მაგრამ ყველაზე მეტად გამაოცა იმ გოგონამ, რომელიც მასთან ერთად მოვიდა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და სიყვარულის მიღების შესახებაა.
თორმეტი წელი ბებიას გვერდით ვიცხოვრე მის ძველ სახლში, როცა დანარჩენი ოჯახი მხოლოდ დღესასწაულებზე ჩნდებოდა. ახლა, როცა ბებია ავადაა, საკუთარ თავთან ვიბრძვი — მაქვს თუ არა უფლება, ვთხოვო, რომ სახლი მე დამიტოვოს? ეს ეგოიზმია თუ სამართლიანობა?
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ჩემი სახლი ცარიელია, დედაჩემი გარდაიცვალა და შვილებიც წავიდნენ. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, კითხვებითა და სინანულით სავსე.
ეს დღე არასდროს დამავიწყდება. დედის თვალებში დანახული ტკივილი და ჩუმი საყვედურები დღემდე მაწუხებს. ყოველ საღამოს ვეკითხები საკუთარ თავს, სწორად მოვიქეცი თუ არა და ოდესმე მაპატიებს თუ არა.
ერთ ღამეს, როცა ძალა აღარ მქონდა, შვილებს ულტიმატუმი მივეცი: ან დამეხმარებიან, ან სახლს გავყიდი და მოხუცთა თავშესაფარში წავალ. ჩემი სიტყვები ოჯახში წლების მანძილზე დაგროვილ ტკივილსა და საიდუმლოებებს შეეხო. იმ ღამემ ჩვენი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ხმამაღლა დამელაპარაკა. ემიგრაციაში ყოფნისას, ოჯახური კონფლიქტები და წარსულის ტკივილები ყოველდღიურობას მიტანს. ახლა კი, საკუთარ თავს ვეკითხები: მაქვს კი უფლება, კიდევ ერთხელ ავირჩიო ჩემი გზა?
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი შეხედვით უბრალო ფინანსური საკითხი ნამდვილ ოჯახურ კრიზისად გადაიქცა. მე, ელიზაბეთი ვარ, და გიყვებით, როგორ შეიძლება სიყვარულმა და პატივისცემამ ყოველდღიურობაში დაკარგოს მნიშვნელობა, თუ ერთმანეთის მოსმენა დავივიწყეთ. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი საჩუქრის გარშემო მთელი ცხოვრება შეიცვალოს.
რამდენიმე დღის წინ, ძველი კლასელი, ბრიტანი შემხვდა ქუჩაში, ეტლით ხელში და ჩაფიქრებული. საუბარში აღმოვაჩინე, რომ მისი ოჯახური ცხოვრება სულაც არ იყო ისეთი, როგორიც გარედან ჩანდა. მისი ქმარი, ანდრია, ყველაფერს აკეთებდა, რომ მამობისგან გაქცეულიყო და ეს ტრაგიკულ დასასრულამდე მივიდა.
მე ვარ პატრიცია, ქალი, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ აღმოაჩინა მისი უცნაური ჩვევის — მარილიანი ყავის — გულისამაჩუყებელი საიდუმლო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, გაუგებრობაზე და ბოლოს, სიყვარულის ნამდვილ მნიშვნელობაზეა. მინდა გაგიზიაროთ ეს ემოციური ისტორია, რომელიც დღემდე მაფიქრებს: რამდენად კარგად ვიცნობთ ჩვენს საყვარელ ადამიანებს?
მე ვარ ისააკი, წარმატებული კარიერითა და სტაბილური ცხოვრებით, მაგრამ მარტო. გადავწყვიტე, რომ სიყვარულის პოვნისთვის საკუთარი თავი ღარიბად წარმეჩინა, რათა გამეგო, ვინ შემიყვარებდა მე, და არა ჩემს ფულს. ეს ექსპერიმენტი კი სრულიად მოულოდნელად და მტკივნეულად შემოტრიალდა ჩემს ცხოვრებაში.