ჩემი ქალიშვილის ქორწილის დღეს უცნობმა ქალმა მომიახლოვდა და ჩუმად მითხრა: „ნუ მისცემ უფლებას, რომ მასაც აწყენინოს, როგორც მე მაწყენინა.“ ეს სიტყვები ჩემს გულში ღრმად ჩაიბეჭდა და მთელი დღე თავში მიტრიალებდა. ახლა ვცდილობ გავარკვიო, ვის უნდა ვენდო და როგორ დავიცვა ჩემი შვილი იმ საფრთხისგან, რომლის შესახებაც წარმოდგენაც არ მქონდა.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ შემთხვევით ვიპოვეთ წერილი, რომელმაც მთელი ჩვენი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. აღმოჩნდა, რომ ჩვენი ოჯახი დიდი ხნის ტყუილზე იყო აგებული. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიმართლე ასეთი ტკივილის ფასად.
მთელი ცხოვრება სხვების მოლოდინებს ვასრულებდი. ახლა, 67 წლის ასაკში, პირველად ვცდილობ გავიგო, რა მინდა მე. ეს არის ჩემი ამბავი, სავსე ტკივილით, ოჯახური კონფლიქტებით და მოულოდნელი თავისუფლებით.
მე ვარ ნინო, 64 წლის. მთელი ცხოვრება ჩემი შვილი იყო ჩემი სამყარო, მაგრამ ახლა ის მეუბნება, რომ ზედმეტად ვიჭრები მის ცხოვრებაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარული და ზრუნვა გადაიზარდოს ტკივილში და გაუგებრობაში.
საკუთარ სახლში თავს უცხოდ ვგრძნობდი, როცა ბავშვობის მეგობარი განქორწინების შემდეგ ჩემთან გადავიდა. ჩვენი ურთიერთობა გამოცდას ვერ გაუძლო, რადგან ყოველდღიურობამ და გაუთქმელმა წყენებმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება მეგობრობა და იწყება საკუთარი თავის დაცვა.
ოცდახუთი წელი ჩემი ქმრის გვერდით ვიდექი, მისთვის ყველაფერი გავიღე, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და საკუთარი თავის ძიების გზაა. მინდა გაგიზიაროთ, როგორ შეიძლება ერთმა სიტყვამ მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შვილი შემომთავაზა, მასთან და მის ოჯახთან ერთად მეცხოვრა. მაგრამ არ იცოდა, რომ ყველაზე მეტად სწორედ ამ სიახლოვის მეშინოდა. ეს ამბავი ჩემი მარტოობის, შიშის, ოჯახური დაძაბულობისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ძმასთან ურთიერთობა და ბავშვობის სახლი გადაიქცა ცხოვრების ყველაზე დიდ ტკივილად. ვყვები, როგორ დამეკარგა ადგილი, სადაც მეგონა, რომ ყოველთვის შემეძლო დაბრუნება. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — ძმისგან გაუცხოება თუ საკუთარი ფესვების დაკარგვა.
თითქმის ოცი წელი ანკასთან მეგობრობა ჩემი ცხოვრების საყრდენი იყო. ყოველთვის მის გვერდით ვიდექი, როცა დახმარება სჭირდებოდა, მაგრამ როცა თავად დავეცი, მისი გულგრილობა ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ნამდვილი მეგობრობა და ღირს თუ არა ბრძოლა იმ ადამიანისთვის, ვინც შენს ტკივილს ვერ ხედავს.
სამსახურიდან წამოსვლა და კარიერაზე უარის თქმა ყველაზე რთული გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში. წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ჩემი მსხვერპლი არავის შეუმჩნევია, სანამ ერთ დღეს ჩემი შვილიშვილი არ მომიახლოვდა და გმირად არ მომიხსენია. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი გამარჯვება სწორედ უხილავ ბრძოლებშია.
ჩვეულებრივი დილა იყო, როცა უცნობ ქალს დავეხმარე ქუჩაში. მხოლოდ მოგვიანებით გავიგე, რომ ეს ქალი წლების წინ დედაჩემის ცხოვრებას დაემუქრა. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ მოვიქცე, როცა ბოროტება სიკეთით გიპასუხებს.
დასთან ყოველთვის განსხვავებულები ვიყავით, მაგრამ ერთმანეთის გვერდით ვიდექით. როცა მშობლები გარდაიცვალნენ, მე ნაკვეთი დავუთმე, რადგან მეგონა, მას უფრო სჭირდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი სითბო, მხოლოდ სიცარიელეს ვგრძნობ.