ოთხმოცი წლის ვარ და დღემდე მახსოვს ის ღამე, როცა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მიტოვებული ჩვილი ჩემს კართან დამხვდა, და მე გადავწყვიტე, გამეზარდა როგორც საკუთარი შვილი. დღეს ჩემი ვაჟი წარმატებულია, მაგრამ წარსულის ტკივილი და ბედნიერება დღემდე თან მდევს.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მომიწია საავადმყოფოს პალატაში ჩემი ორი წლის გოგონას, ნინოს, დამშვიდობება. ყველაზე მძიმე წუთებში გადავწყვიტე, მისი ორგანოები გადამეცა, რომ სხვა ბავშვებს სიცოცხლე ჰქონოდათ. ეს არის ტკივილის, მაგრამ ასევე სიყვარულისა და იმედის ამბავი, რომელმაც გადამარჩინა.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
მთელი ცხოვრება მარტო ვშრომობდი, ვზოგავდი, ვოცნებობდი ერთ დიდ დღესასწაულზე. როცა ოცნება ავიხდინე და ჩემი 60 წლის იუბილე საკუთარი ძალებით აღვნიშნე, შვილმა და რძალმა ზურგი მაქციეს. ახლა ვცხოვრობ კითხვით: ნუთუ მართლა ეგოისტი ვარ?
სამოცი წლის ვარ და ჩემი ცხოვრება ერთ წინადადებაში დაინგრა: „კარს ვკეტავ, რადგან ვეღარ გიყურებ.“ ჩემი ქმარი, ოთარი, ოცდაათი წლის ქორწინების შემდეგ წავიდა. ახლა ვცდილობ, ნანგრევებში საკუთარი თავი ვიპოვო და გავიგო, ღირს თუ არა ხელახლა ნდობა და სიყვარული.
ეს ჩემი ამბავია, როცა ბიძაჩემმა, ნოდარმა, პირველად დაინახა ჩემი ნამდვილი ტკივილი და არა მხოლოდ ბავშვური სურვილები. იმ დღეს, უბრალო საუბარმა ჩვენს შორის ყველაფერი შეცვალა და ოჯახში ახალი სიმტკიცე შემოიტანა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი საუბრები სწორედ მაშინ იწყება, როცა ყველაზე მეტად გეშინია გახსნა გული.
მე ვარ გურამი, ფლორიდაში მცხოვრები ქართველი ბაბუა, რომელმაც შემთხვევით გაყიდა რეკორდული ლატარიის ბილეთი და მოულოდნელად $1.5 მილიონი დოლარი მივიღე. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ცხოვრებას, არამედ ჩემი ოჯახის ბედსაც შეცვლის. მაგრამ ბედნიერებასთან ერთად, მოულოდნელად გაჩნდა დაძაბულობა, შური და რთული გადაწყვეტილებები.
ჩემი ცხოვრება ნოვი სადში მუდამ მამის ჩრდილში იყო. მისი მოულოდნელი სიკვდილი ოჯახს დაანგრია და მე არჩევანის წინაშე დამაყენა: ერთგულება, სიმართლე თუ საკუთარი ბედნიერება. ეს არის ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დაკარგული ბავშვობისა და სიმართლის ძიების ფასის შესახებ.
ეს არის ჩემი ისტორია, ემიგრანტი ქართველი ქალის, რომელმაც ოჯახი და სამშობლო დაკარგა უკეთესი მომავლის ძიებაში. ემოციებით სავსე ამბავი იწყება მამაჩემის უკანასკნელი წერილით და გრძელდება რთული არჩევანებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და უცხო ქვეყანაში გადარჩენის ბრძოლით. ეს ამბავი დაგაფიქრებთ, რამდენად ძნელია არჩევანი ოჯახის, სიყვარულისა და საკუთარი ბედნიერების შორის.
ყველაფერი იმ ღამით დაიწყო, როცა მეზობლის ბავშვზე ვზრუნავდი და მოულოდნელად უსამართლოდ დამადანაშაულეს. ეს ერთი ცრუ ბრალდება ჩემს ოჯახს, მეგობრობასა და საკუთარ თავთან ურთიერთობას სამუდამოდ შეეხო. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ერთი ღამის შეცდომამ მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.