ეს არის ჩემი ამბავი, ერთი ჩვეულებრივი პენსიონერის, რომელიც სუპერმარკეტში შესვლისას თითქოს ახალ სამყაროში ხვდება. აქ ყველაფერი თითქოს ჩემ წინააღმდეგაა: ვიწრო დერეფნები, მაღალ თაროებზე აწეული პროდუქტები და მუდმივად აჩქარებული ახალგაზრდები. ამ ამბავში მინდა გაგიზიაროთ ჩემი განცდები, ტკივილი და იმედი, რომ ოდესმე სუპერმარკეტიც ჩვენზე, ხანდაზმულებზეც იფიქრებს.
მე ვარ ირინა ჯურიćი. ეს არის ჩემი ამბავი მარტოობის, ჭორების, ოჯახის დაკარგვისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებ. ვცდილობ გავიგო: ნამდვილად არსებობს თუ არა ცვლილებები, თუ ყველაფერი მხოლოდ ილუზიაა.
არასოდეს მეგონა, რომ ერთი ზარი დედისგან ასე თავდაყირა დააყენებდა ჩემს ცხოვრებას. მისი თხოვნა, ბინა ძმისთვის დამეთმო, ჩემთვის მოულოდნელი დარტყმა იყო. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: ოჯახი თუ საკუთარი ბედნიერება?
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინოსი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ლელას მეგობრობაში ჩადო და ბოლოს ყველაზე მტკივნეული ღალატი მიიღო. ემიგრაციაში, უცხო ქვეყანაში, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა გვერდში დგომა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა და ჩემს ზურგს უკან მახეს მიწყობდა. ეს ამბავი ჩემი მცდელობაა გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ გადავურჩე ყველაზე ახლობელი ადამიანის ღალატს.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილის ანდერძი წაიკითხეს და ჩემი ქმარი უქონელი დარჩა, ხოლო სიძე – ყველაფრის მფლობელი გახდა. ამ უსამართლობამ ჩვენი ოჯახი გაანადგურა და მე დღემდე ვერ ვპოულობ საკუთარ ადგილს. ახლა ვცდილობ გავიგო: მაქვს თუ არა უფლება, რომ განვიცდიდე და ვბრაზობდე, თუ უბრალოდ ეგოისტი ვარ?
თორმეტი წელი ვაშენებდით სახლს, რომელიც ჩვენი თავშესაფარი იყო. ახლა კი, ჩვენი ქალიშვილი არიანა და მისი საქმრო გვთხოვენ, ეს სახლი მათ დავუთმოთ. ეს გადაწყვეტილება გულს მტკენს და ოჯახში დაძაბულობას იწვევს.
ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა, ვიდრე გამოვიდა. შვილის ოჯახში ჩარევა არ მინდოდა, მაგრამ როცა შენი რძალი სახლში არაფერს აკეთებს და შვილიშვილი მშიერი გხვდება, როგორ უნდა გაჩერდე? ახლა კი ჩემი შვილი მეუბნება, რომ მის ოჯახს ვანგრევ და საკუთარ თავში ეჭვი მეპარება – მართლა ასეა?
მე ვარ ვიქტორია, ქალი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ოჯახს მიუძღვნა, მაგრამ დღეს საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. შვილიშვილს ვეღარ ვცნობ, შვილი კი თითქოს კედელს აშენებს ჩემსა და მის ოჯახს შორის. ეს არის ჩემი ბრძოლა მარტოობის, გაუგებრობისა და სიყვარულისთვის, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოსცემ.
მე ვარ ნინო, ორი შვილის დედა, და დღეს მოგიყვებით ჩემს უფროს შვილზე, ლევანზე. ვუყურებ, როგორ ცვლის მას ქორწინება თამართან, როგორ ბრუნდება სახლში ყოველდღე ჩახრილი თავით, და როგორ მძიმდება ჩვენს შორის სიჩუმე. ეს არის დედის ტკივილის, შვილის ჩუმი სასოწარკვეთისა და კითხვების ისტორია, რომელთა ხმამაღლა დასმასაც ვერავინ ბედავს.
მე ვარ მარიამი, ქალი, რომელმაც საკუთარი ქორწინების ნგრევა საკუთარ თავზე გადაიტანა. ეს ამბავი არ არის მხოლოდ ღალატის შესახებ – ეს არის სიჩუმის, გაუგებრობისა და დაკარგული სიყვარულის ქრონიკა. იქნებ, როცა ვკითხულობთ, ვიპოვოთ პასუხი: ვის ეკუთვნის ბრალი, როცა ოჯახი ინგრევა?
ქორწინების შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმარი მხოლოდ დედამისს უსმენს. ვცხოვრობდით მის სახლში, სადაც ყოველდღე ვგრძნობდი, როგორ ვკარგავდი საკუთარ ხმას. ახლა ვნანობ, რომ ამდენი დრო დავუთმე მათ და საკუთარ თავს დავკარგე.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც მოთმინების ბოლო წვეთი მაშინ გადმოიღვარა, როცა ჩემმა შვილმა დედამთილს „დედა“ დაუძახა. წლების განმავლობაში ვცდილობდი ოჯახური სიმშვიდის შენარჩუნებას, მაგრამ ამ მომენტმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება თავდადება და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.